Η ουσία της περί κρίσεως φιλολογίας μπορεί να συμπυκνωθεί σε μια φράση: «μέτρα ή πτώχευση». Επί το ΓΑΠικώτερον: «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε». Αν ως δίπολο σας θυμίζει κάτι, είναι γιατί έχει εγγενή νοηματική συγγένεια με το: «Καραμανλής ή τανκς».
Όντως, κάτω από την πίεση αυτού του διλήμματος, περίπου 3 εκατομμύρια ψηφοφόροι εξέλεξαν τον Γ. A. Παπανδρέου για πρωθυπουργό. Δεν επρόκειτο για συνειδητή επιλογή καταλληλότητας, αλλά περισσότερο για αποδοκιμασία του Καραμανλή Jr, του οποίου η κυβέρνηση επί πεντέμισι χρόνια απασχολούσε μόνο με αρνητικές ειδήσεις την επικαιρότητα. Στην τελευταία προεκλογική περίοδο, ο Καραμανλής έπαιξε το - πάλαι ποτέ σημίτειο - χαρτί της «υπευθυνότητας», προαναγγέλλοντας σκληρά οικονομικά μέτρα για την αντιμετώπιση της
κρίσης, ενώ ο Παπανδρέου εμφανίστηκε σε ρόλο «Καραμανλή του 2004»:
«ήπια προσαρμογή» έλεγε ο τότε αρχηγός της ΝΔ,
«λεφτά υπάρχουν» καθυσύχαζε ο ΓΑΠ τον Οκτώβριο του 2009.
Η διαφορά έγκειται στο ότι ο Κ.Κ. ανέλαβε την πρωτοκαθεδρία της κυβέρνησης σε μια περίοδο σχετικά παχιών αγελάδων.