Ηλίθιοι

Δύο ολόκληρες εβδομάδες συνεχόμενων απεργιακών κινητοποιήσεων στην Γαλλία, με αφορμή το «Ασφαλιστικό Σαρκοζί». Δυο εβδομάδες, απεργίες, συγκρούσεις, διαδηλώσεις.

Και στην Ελλάδα του ασφαλιστικού, του ΦΠΑ, των απολύσεων, των περικοπών, των ελαστικότερων ελαστικών ωραρίων, των προοπτικών για ακόμα περισσότερη αφαίμαξη, μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν τα κοράκια του «μηχανισμού στήριξης», που εισπράττουν για τα αφεντικά τους και μετά θα μας αφήσουν να κάνουμε μιαν ωραία, «ελεγχόμενη πτώχευση»;

Στην Ελλάδα τί;

Τίποτα ιδιαίτερο. Μια απεργία προγραμματισμένη από τα κατάπτυστα τομάρια της ΓΣΕΕ για τις 15 Δεκεμβρίου. Α, ναι, που έχει να κάνει με τα μέτρα του Σεπτεμβρίου. Μόνο μ' αυτά.

Την ίδια ώρα, οι μεγαλοεκδότες σώζουν τα κότερα που έβγαλαν από κρατική διαφήμιση επί δεκαετίες, απολύοντας με τις ντουζίνες κόσμο. Δημοσιογράφους. «Διοικητικό Προσωπικό». Οι δεύτεροι είναι οι περισσότεροι και οι πρώτοι δεν είναι όλοι «αλήτες, ρουφιάνοι». Γίνονται κάποιες κινήσεις, μαθαίνω, για Συνδικάτο Τύπου, με σκοπό να καλύψει και τους «διοικητικούς» (γραφίστες, τεχνικούς κ.ά.). Οι δημοπσιογράφοι σκαλώνουν να μπουν μπροστά. Η ΕΣΗΕΑ κοιμάται όρθια.

Κι όλοι οι άλλοι, μουδιασμένοι, περιμένουμε τη σειρά μας. Κι άλλοι εργασιακοί χώροι χτυπιούνται ένας - ένας, μεμονωμένα, γινόμενοι έτσι εύκολα θύματα.

Και περιμένουμε από την κάθε ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και ΕΣΗΕΑ και και και...

Ο ΓΑΠ, όταν απέρριπτε... το ΔΝΤ. Υπάρχουν ακόμα αμφιβολίες για τον πολιτικαντισμό οποιουδήποτε;

Τύπος & Ενημέρωση

Θεσσαλονίκη, 2008, Χρ. Καλλίτσης

Tου ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΣΗ

[Αναδημοσίευση από το περιοδικό «Γειτονιές»]

Μεγάλη μπορεί να είναι η προσφορά του Τύπου στη λειτουργία και πρόοδο της κοινωνίας. Η τηλεόραση μπορεί να γίνει πολύ χρήσιμο εργαλείο ενημέρωσης και ψυχαγωγίας. Αντ’ αυτού πολύ συχνά οι ειδήσεις και οι πληροφορίες που διακινούνται από το χαζοκούτι και τις μεταλλαγμένες εφημερίδες είναι παραπλανητικές μέχρι του σημείου ν’ αντιστρέφεται η πραγματικότητα. Η τηλεόραση ενώ θα μπορούσε να λειτουργεί ως μέσο αφύπνισης – όπως συμβαίνει με τις ποιοτικές κινηματογραφικές ταινίες μυθοπλασίας ή τα ντοκιμαντέρ – καθηλώνει τον κόσμο στους καναπέδες. Λειτουργεί ως μέσο καταστολής των συνειδήσεων.

Οι επικοινωνιακές δημοκρατίες

[Αναδημοσίευση από τον «Old Boy»]

Αν επί της συντεχνίας των φορτηγατζήδων τα επικοινωνιακά υπερόπλα ενεργοποιήθηκαν άμεσα, με αποτέλεσμα ο κόσμος να οργιστεί και να νιώθει πως δεν πάει άλλο από τις πρώτες κιόλας ώρες της απεργίας, επί της συντεχνίας των δεητζήδων τα επικοινωνιακά υπερόπλα περνάνε στο επόμενο στάδιο του μάιντ φάκινγκ, έτσι ώστε ο κόσμος να οργιστεί και να νιώθει πως δεν πάει άλλο πολλές εβδομάδες ή και μήνες πριν κηρυχθεί η απεργία.

Διαβάστε περισσότερα »

Λίγη Αλληλεγγύη, πριν μας φάνε ζωντανούς...

Το θέμα των ημερών τον τελευταίο καιρό είναι οι φορτηγατζήδες και το ανοικτό ή κλειστό του επαγγέλματός τους. Τώρα πώς όλοι ξαφνικά ασχοληθήκαμε με τα φορτηγά και τους ιδιοκτήτες ή οδηγούς τους, ρωτήστε καλύτερα την κυβέρνηση και τα Μ.Μ.Ε. Αυτοί δημιούργησαν και έφεραν το θέμα μες στην καλοκαιρινή ραστώνη, αυτοί θα το φτάσουν μέχρι τέλους.

Στο μέτωπο του ΔΝΤ: οι τράπεζες λεφτά, οι άνθρωποι σφαλιάρες

Ελέγχοντας τις... ζωτικές
ενδείξεις του τραπεζικού συστήματος.
Σκίτσο του Matt Wuerker

Έτσι θα μπορούσε να παραφραστεί το γνωστό (και ουσιαστικό) σύνθημα («στις τράπεζες λεφτά, στη νεολαία σφαίρες») του Δεκέμβρη.

1. Αν αποτύχουν οι τράπεζες... ας τους δώσουμε κάτι.

Την Παρασκευή, 23 Ιουλίου, διενεργήθηκε ένα «τεστ πίεσης» στο τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης. Μετρήθηκε το ποιές τράπεζες δεν θα καταρρεύσουν σε περίπτωση που η νομισματική ένωση περάσει δύσκολες στιγμές, δηλαδή αν η Ελλάδα (ή και άλλες χώρες, όπως η Ισπανία) οδηγηθεί σε πτώχευση. Οι παράμετροι του τεστ δεν ανακοινώθηκαν στην δημοσιότητα, ως εκ τούτου, οι περισσότεροι αναλυτές θεωρούν ότι το παιχνίδι ήταν στημένο, όπως αναφέρουν και διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία.

Ένας κόσμος σε διαρκή αλλαγή...

... και μεγαλύτερη από ό,τι φαντάζονται

Ο πόλεμός τους δεν είναι δικός μας

Φωτό: Aliya Naumoff

Όπως πάντα, έχουμε την εντύπωση πως ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα, έχει να κάνει μόνο με την ελλαδική κοινωνία, λες και είναι αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, ή, κατά ένα περίεργο τρόπο, ιδιαίτερη, ξεχωριστή από τις άλλες

Τίποτε από τα δύο δεν ισχύει.

Δεν έχει πια πλάκα

Φωτό:  Carlos&Janson Sanchez "Buried Alive" (2008)

Η κυβέρνηση, κάθε κυβέρνηση, διαψεύδει, ρυθμίζει, μεταρρυθμίζει, αναπροσαρμόζει, εκφράζει βεβαιότητες, προχωράει μπροστά, κάνει ρήξεις.

Η αντιπολίτευση, κάθε αντιπολίτευση, επιτίθενται, αντεπιτίθεται, αναδιοργανώνεται, κοιτάει στο μέλλον, ασκεί σφοδρή κριτική.

Στους ρόλους εναλλάσσονται με μεγάλη επιτυχία οι περιοδεύοντες θίασοι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ εδώ και 36 συναπτά έτη.

Το ρόλο του κοινού παίζει η Αριστερά. Ο ευρύτερος χώρος που ονομάζεται Αριστερά, είτε κοινοβουλευτική, είτε εξωκοινοβουλευτική (εκ πεποιθήσεως ή μη), είτε αναρχικές πολιτικές συλλογικότητες.

Γιατί χρειαζόμαστε εχθρούς;

[Αναδημοσίευση από το Ludus Literarius]

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια ομιλία που εκφώνησε ο Ουμπέρτο Εκο στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνιας, στις 15 Μαΐου 2008.

Πριν από μερικά χρόνια, στη Νέα Υόρκη, έπεσα σε έναν ταξιτζή με ένα όνομα που δύσκολα μπορεί να αποκρυπτογραφηθεί, ο οποίος μου δήλωσε ότι είναι Πακιστανός. Με ρώτησε από ποια χώρα προερχόμουν, του είπα από την Ιταλία, με ρώτησε πόσοι είμαστε εμείς οι Ιταλοί και του προξένησε εντύπωση το ότι είμαστε τόσο λίγοι και το ότι η γλώσσα μας δεν είναι η αγγλική γλώσσα. Τέλος, με ρώτησε ποιοι είναι οι εχθροί μας. Στο δικό μου «παρακαλώ;» απάντησε υπομονετικά ότι ήθελε να μάθει με ποιους λαούς είμαστε εδώ και αιώνες σε πόλεμο για εδαφικές διεκδικήσεις, εθνικά μίση, συνεχείς παραβιάσεις συνόρων κ.ο.κ. Του είπα ότι δεν είμαστε σε πόλεμο με κανέναν. Υπομονετικά μου εξήγησε ότι ήθελε να μάθει ποιοι είναι οι ιστορικοί μας εχθροί, εκείνοι με τους οποίους αλληλοσκοτωνόμαστε. Του επανέλαβα ότι δεν έχουμε τέτοιους εχθρούς, ότι τον τελευταίο πόλεμο τον κάναμε πριν από πενήντα και πάνω χρόνια και τον αρχίσαμε με έναν εχθρό και τον τελειώσαμε με άλλον. Δεν έμεινε ικανοποιημένος. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει ένας λαός που δεν έχει εχθρούς; Κατέβηκα δίνοντάς του δύο δολάρια φιλοδώρημα, για να τον αποζημιώσω για τον ράθυμο πασιφισμό μας, και έπειτα μου ήρθε στον νου η απάντηση που έπρεπε να του είχα δώσει, δηλαδή ότι δεν είναι αλήθεια ότι οι Ιταλοί δεν έχουν εχθρούς. Δεν έχουν εξωτερικούς εχθρούς, και σε κάθε περίπτωση δεν είναι ποτέ σε θέση να συμφωνήσουν για να προσδιορίσουν ποιοι είναι αυτοί οι εχθροί, επειδή είναι συνεχώς σε πόλεμο μεταξύ τους. Η Πίζα εναντίον του Λιβόρνο, οι Γουέλφοι εναντίον των Γιβελίνων, οι Βόρειοι εναντίον των Νότιων, οι φασίστες εναντίον των ανταρτών, η μαφία εναντίον του κράτους, η κυβέρνηση εναντίον της δικαιοσύνης -και κρίμα που εκείνη την εποχή δεν είχε ακόμη συμβεί η πτώση της δεύτερης κυβέρνησης Πρόντι, γιατί διαφορετικά θα είχα μπορέσει να του εξηγήσω καλύτερα τι σημαίνει να χάνεις έναν πόλεμο από φίλια πυρά.

Το Παλαιστινιακό Σκοτάδι

Το παρακάτω κείμενο, γραμμένο εδώ και τρία χρόνια έχει βρει το δρόμο του για έκδοση μέσα σ αυτό το καλοκαίρι, από τις εκδόσεις ‘Πανοπτικόν’. Ύστερα από τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο ανοιχτά της Γάζας, ο εκδότης του περιοδικού Κώστας Δεσποινιάδης μου τηλεφώνησε και με προέτρεψε να το αναρτήσω στο διαδίκτυο θεωρώντας το δραματικά επίκαιρο. Προχωρώ στην έκτακτη δημοσίευσή του συμμεριζόμενος την ανησυχία του.

Πρόκειται για έναν αριθμό σχολίων πάνω στη φύση και στο χαρακτήρα της Ισραηλινής Κοινωνίας. Ελπίζω έτσι να ριχτεί λίγο φως σε κάποιες ψυχικές περιοχές του ισραηλινού προβλήματος οι οποίες μέσα στο σκοτάδι παραμένουν απίστευτα ενεργές και γι αυτό ιδιαίτερα επικίνδυνες. Πιστεύω ότι η οργή και η καταγγελία είναι επαρκέστερες όταν συνοδεύονται από την κατανόηση των αιτιών και της φύσης μιας απειλής που έπαψε πλέον να περιορίζεται ενάντια σε ένα περιθωριοποιημένο λαό και αρχίζει να στρέφεται ανεξέλεγκτα προς οποιονδήποτε, με ανομολόγητο σκοπό να παγκοσμιοποιήσει έναν ‘τοπικό’ πόλεμο.

Βασίλης Ηλιακόπουλος

***

ΤΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Η εκμετάλλευση του Βερολίνου

ως πόλης –σύνορο ήταν ανέκαθεν μια σταθερά

τα αμερικάνικης μεταπολεμικής πολιτικής.

Προφανώς, μια ειρήνευση με τη Ρωσία θα

μετακινήσει αυτό το παιχνίδι προς την Ιερουσαλήμ,

πόλη– σύνορο του «Χριστιανικού Έθνους».

Asger Jorn

Αγριότητα, Βαρβαρότητα

και Πολιτισμός (1963)

Γραμμένη εδώ και 45 χρόνια αυτή η φράση του Jorn τρομάζει με την προφητική της διαύγεια. Παρακάτω θα προβώ σε ορισμένες διαπιστώσεις σχετικά με την φύση της Ισραηλινής κοινωνίας και θα αποπειραθώ να ρίξω λίγο φως σ’ αυτό το τρομερό σκοτάδι που τυλίγει την Παλαιστίνη 60 χρόνια τώρα κι από κει διαχέεται στον υπόλοιπο κόσμο.

ΠΡΩΤΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ: Το Ισραήλ, με την δημιουργία του είχε την επιλογή δύο απαντήσεων που μπορούσε να δώσει στην Εβραϊκή γενοκτονία από τους Ναζί.

Η πρώτη ήταν: Αυτό που έγινε εναντίον μας δεν θα επιτρέψουμε να γίνει από κανένα σε κανένα ξανά στην ιστορία.

Η δεύτερη ήταν: Αυτό που έγινε εναντίον μας δεν θα επιτρέψουμε ποτέ να ξανασυμβεί σε μας.

Να δικαστούν και στην Ελλάδα οι πειρατές.

Άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ από το ethnos μέσω thepressproject

Οσοι επέζησαν της ισραηλινής φονικής επίθεσης από εκείνους που συμμετείχαν στην αιματοβαμμένη ανθρωπιστική αποστολή βοήθειας προς τους Παλαιστίνιους της Γάζας επέστρεψαν στις χώρες τους. Αλλοι τραυματίες, άλλοι έχοντας υποστεί βασανιστήρια και ξυλοδαρμούς, όλοι καταταλαιπωρημένοι.
Αγνωστο παραμένει βέβαια -και ίσως δεν θα το μάθουμε ποτέ- πόσους ακτιβιστές κράτησαν στο Ισραήλ, πόσα πτώματα θυμάτων από μουσουλμανικές χώρες κατέληξαν στον βυθό της θάλασσας, πόσοι τραυματίες από τέτοιες χώρες θα πεθάνουν ίσως σε ισραηλινά νοσοκομεία.

Και τώρα... πολεμάμε.

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι.

Στιγμές που προσπαθώ να καταλάβω για ποιών θεών τις βουλές υπάρχω, και σε ποιόν πόλεμο πολεμώ. Την σκακιέρα της δικής μου της ζωής, την έχω μάθει. Έχω σεργιανίσει όλα τα λευκά και τα μαύρα κουτιά που μου αναλογούν, και έχω γνωριστεί με όλες τις φιλικές και εχθρικές φιγούρες αυτού του παιχνιδιού. Το παιχνίδι που λέγεται ζωή καλώς η κακώς το έμαθα. Ξέρω να παίζω.

Αυτό που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω είναι ο λόγος για τον οποίο παίζω, με άλλα λόγια αδυνατώ να καταλάβω τον λόγο για τον οποίο αναπνέω.

Ελπίζω να μην παρεξηγήθηκα...

Με το καλό στο ζητάω

By Αρκούδος

Δυστυχώς, επτωχεύσαμε...

[Αναδημοσίευση από το «Έξω απ' τον Κύκλο»]

Καποιο διαστημα τωρα του φαινοταν πως ειχε προβλημα το ψυγειο του. Συνεχως εβρισκε την πορτα του ανοιχτη. Οποιον κι αν ρωτουσε στο σπιτι κανεις δεν παραδεχοταν πως την αφηνε ανοιχτη. Κι ολοι επεμεναν σ αυτο. Λες και το ψυγειο το κανε επιτηδες σα να θελε να τον εκδικηθει για κατι. Περιεργα πραγματα...

Γυμνός: Το έγκλημα της Τράπεζας της Ελλάδος σε ταλιράκια.

[Αναδημοσίευση απο το blog "Techie Chan"]

Ήρθε η ώρα της πληρωμής. Για όλους. Η Τράπεζα της Ελλάδος αποκαλύφθηκε πως με τον έναν ή τον άλλο τρόπο επέτρεπε τη χειραγώγηση της ελληνικής αγοράς ομολόγων. Σκόπός αυτού του κειμένου είναι να το εξηγήσει με απλά λόγια, προκειμένου να γίνει κατανοητό το μέγεθος του σκανδάλου. Κανένα οικονομικό παιχνίδι δεν είναι πέραν της κατανόησης ενός φιλομαθή αποφοίτου λυκείου, εάν του το παρουσιάσουν χωρίς τις χιλιάδες τεχνικών όρων που στόχο έχουν να τον αποτρέψουν από το να μάθει πως το παιχνίδι είναι περίπλοκο αλλά απλό. Απολαύστε λοιπόν και αναρωτηθείτε γιατί κανείς -της αριστεράς συμπεριλαμβανομένης- δεν ασχολείται με το θέμα.

Infowar: Οδύσσεια τέλος. Ζητείται Προμηθέας

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο του Άρη Χατζηστεφάνου]

Η αρχαιοελληνική παράδοση της στάσης πληρωμών και το τέλος εποχής για την ΕΕ. Επίσης... πέντε συμβουλές από τον Φρόιντ και τον Γκέμπελς για να θάψετε μια είδηση.

Το κάλεσμα

[Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο "Strange Journal"]


Βαρεμένοι σοσιαλιστές, θείτσες, εμετικοί ακροδεξιοί και λοιποί πραγματευτάδες που πλούτισαν στις πλάτες μας, τώρα μας κατηγορούν. Λένε πως εμείς φταίμε για την κατάντια μας λόγω της σπατάλης μας. Ποιοι μιλάνε; Αυτοί που έκαναν την βίζιτα επάγγελμα. Αυτοί που γονάτισαν την χώρα μας, κάνοντας την χυδαιότητα και την απάτη, επιστήμες. Από την άλλη τα ζώα της παγκοσμιοποίησης μας περνάνε για τόσο μ@λ@κες που πιστεύουν πως θα περπατάμε γονυπετείς και θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε (όχι να ζούμε) καταναλώνοντας. Το ξαναέγραψα: Από την στιγμή που όλοι έχουμε κάνει την διάγνωση του προβλήματος, δεν υπάρχει δικαιολογία για να μην δράσουμε. Αφού δεν αντιδρούμε σημαίνει πως είμαστε δειλοί, οπότε ή θα τους ανεχτούμε μιζεριάζοντας ή θα μας κάνουν ότι θέλουν κι εμείς θα σιωπούμε.

Διαδώστε το! Banners της αποστολής για το site σας!

Η πρωτοβουλία "Ένα Καράβι για την Γάζα" σας ενημερώνει:

Έχουμε ετοιμάσει μερικά banner στις πιο κοινές διαστάσεις για όσους θέλουν να διαδώσουν την πρωτοβουλία του ShipToGaza.gr.
Μπορείτε να αντιγράψετε το σχετικό κώδικα HTML που παραθέτουμε ή μπορείτε να κατεβάσετε τις σχετικές εικόνες σε φορμά PNG (σε επισύναψη) ώστε να τις προσθέσετε στο site σας με ένα σύνδεσμο πίσω στο shiptogaza.gr

Μην ντρέπεστε. Για να πάρετε και εσείς ένα Banner κάντε κλικ===> ΕΔΩ

Φάντασμα των Εξαρχείων (ExarchiasGhost@gmail.com)

Το Πόκερ των Τραπεζών

[Αναδημοσίευση από την στήλη του Mind the Gap στο SalataTV]

Φανταστείτε ότι τέσσερεις φίλοι (Αντώνης, Βασίλης, Γιώργος και Δημήτρης, ή Α,Β,Γ και Δ) μαζεύονται σε ένα σπίτι για να παίξουν πόκερ, και εγώ είμαι ο κρουπιέρης και κρατάω τις μάρκες. Έστω ότι έχω άπειρες μάρκες και 50€ στην τσέπη μου, και ότι οι τέσσερεις φίλοι έχουν 50, 40, 10 και 0 € στην τσέπη αντίστοιχα. Οι μάρκες από μόνες τους δεν έχουν αξία, είναι μικρά κομμάτια πλαστικού. Πριν ξεκινήσει το παιχνίδι, συμφωνούμε  μεταξύ μας ότι κάθε μάρκα αντιστοιχεί σε 1€, κι έτσι το παιχνίδι ξεκινάει.

Φανταστείτε την παρακάτω διαδικασία: