Έξω από την Βουλή

ΡΟΥΣΗΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣ...

2011-10-27T15:12:00.001+03:00

Παρουσίαση του OmniaTV

2011-09-12T10:43:00.005+03:00

Με χαρά σας προσκαλούμε την Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου, στις 8 μ.μ. στο Café Floral (Θεμιστοκλέους 80, πλ. Εξαρχείων), όπου θα πραγματοποιηθεί παρουσίαση της νέας πλατφόρμας διαδικτυακής τηλεόρασης, ανοιχτής δημοσίευσης και κοινωνικής δικτύωσης OmniaTV.

Κατά την διάρκεια της εκδήλωσης, θα παρουσιάσουμε:

Το πρόγραμμα της διαδικτυακής τηλεόρασης
Την πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης
Τις δυνατότητες του OmniaTV ως μέσο ανοιχτής δημοσίευσης

Παρόντες θα είναι μέλη της ομάδας διαχείρισης του μέσου, προκειμένου να γίνει διάλογος πάνω στις δυνατότητες και τις πολιτικές της πλατφόρμας.

Θα αποτελέσει ιδιαίτερη τιμή για εμάς η παρουσία σας.

- Η Ομάδα Διαχείρισης του OmniaTV

ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΓΩ ΡΕ...

2011-05-18T07:28:00.001+03:00

Καθισμένος στη πλαστική καρέκλα, κοιτούσα τον κόσμο που περνούσε. Κάρφωνα το βλέμμα μου πάνω τους. Έτσι κάνω. Τους κοιτάζω επίμονα με την ελπίδα να με κοιτάξουν κι εκείνοι. Πολλές φορές τα καταφέρνω, άλλες πάλι νιώθω μόνος. Ίσως να νιώθω μόνος γιατί είμαι μόνος. Η παραγωγική διαδικασία με έχει ξεράσει, οι φίλοι μου είναι απασχολημένοι με τα προβλήματά τους και ούτε που θέλουν να με ξέρουν πλέον, οι σχέσεις μου με το άλλο φύλο είναι ανύπαρκτες, αλλά όταν περνάς εσύ περαστικέ, εγώ σε κοιτώ επίμονα.

Η πόλη μου δεν θυμίζει σε τίποτα αυτό που ήταν πριν λίγα χρόνια. Δεν είναι τα κτίρια, είναι οι άνθρωποι. Είναι σκυθρωποί, βρίζουν με το παραμικρό και δεν σε κοιτούν στα μάτια. Μόνο εγώ τους κοιτώ και το κάνω επίμονα όσο καταλαβαίνω πως αυτοί με αποφεύγουν. Βέβαια και η δουλειά που κάνω εμποδίζει τα βλέμματα. Πάντα απέφευγαν τα μάτια μου για να πω την αλήθεια. Τώρα όμως είναι ακόμα χειρότερα.

‘Όπως είπα είμαι καθισμένος σε μια πλαστική καρέκλα. Βρίσκομαι σε ένα δρόμο κάπου στο κέντρο της πόλης. Η δουλειά μου σε άλλους φαίνεται δύσκολη και σε άλλους εύκολη, όπως όλες οι δουλειές δηλαδή.
Είμαι ζητιάνος. Δύο χρόνια τώρα, ίσως και λίγο παραπάνω, δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς. Νιώθω σαν να μού ‘γινε συνήθεια. Σκεφτόμουν βέβαια πως έπρεπε να ψάξω για μια κανονική δουλειά αλλά και πού να πας! Κι εδώ που είμαι κρίση κι εκεί που βρίσκονται οι άλλοι κρίση. Τουλάχιστον εμένα δεν μπορεί να με ξαναπολύσει κανένας, κάτι είναι κι αυτό.

Εντάξει, την κρίση θα την ξεπεράσουμε με κάποιο τρόπο. Τι διάολο, έλληνες είμαστε, θα τη βρούμε την άκρη.
Εδώ όμως φίλε υπάρχει μεγαλύτερο πρόβλημα. Είπαμε: η κρίση θα περάσει. Θα μπορέσεις κι εσύ να μου δώσεις τα λεφτά που μου έδινες, ίσως να μπορέσεις να με ξανακοιτάξεις και στα μάτια αλλιώτικα.
Ξέρεις όμως ποιο είναι το πρόβλημα; Τις απέναντι γωνίες από τη δική μου έχουν καταλάβει αλλοδαποί. Κι όχι νόμιμοι. Αν ήταν έτσι, αν είχαν χαρτιά, θα το συζητάγαμε επί άλλης βάσης. Εδώ μιλάμε για λαθρομετανάστες. Και σε ρωτάω: είναι δυνατόν να δουλέψεις όταν έχεις δίπλα σου ανθρώπους σαν κι αυτούς; Έχουν χειρότερο ντύσιμο από το δικό μου προκαλώντας έτσι μεγαλύτερη λύπηση και μένουν σε κάτι εγκαταλελειμμένα κτίρια ενώ εγώ νοικιάζω γκαρσονιέρα υπόγεια. Κι όχι μόνο αυτό. Έχουν το θράσος να με χαιρετούν κιόλας. Πώς με χαιρετάς ρε, πού με χαιρετάς, μέσα στη χώρα μου; Εγώ θα σε χαιρετήσω πρώτος αν θέλω και μετά θα χαιρετάς εσύ, που έχεις τα μούτρα να μου λες και καλημέρα. Τελοσπάντων…

Έχει μαυρίσει ο τόπος εδώ πέρα, δεν είναι πλέον για έλληνες ζητιάνους. Μας έχουν πάρει τη δουλειά κι εμείς καθόμαστε και τους κοιτάμε. Αλλά θα φτάσει η στιγμή που θα αντιδράσουμε και τότε θα πάθουν όλοι την πλάκα τους. Να πας στη χώρα σου να ζητιανέψεις ρε, εδώ είναι Ελλάδα, είναι η χώρα μου, που ήρθες εσύ από το πουθενά να μου πάρεις τη δουλειά.

Αλλά δε φταίει κανάς άλλος, τέτοιο μπουρδέλο κράτος που έχουμε και λίγα παθαίνουμε…

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ; ΑΣ ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΘΟΥΜΕ...

2011-03-30T11:59:00.003+03:00

Πριν πάτε παρακάτω, θέλω να ξεκαθαρίζω από την αρχή το εξής: Δεν είμαι Αναρχικός. Και αυτό γιατί δεν πιστεύω πως οι άνθρωποι είναι ή δεν είναι κάτι. Πιστεύω πως οι άνθρωποι προσπαθούν να γίνουν κάτι, ποτέ δεν μπορούν να γίνουν αυτό το κάτι που επιθυμούν να είναι. Ναι, το πλησιάζουν αλλά ποτέ δεν το φτάνουν. Θα ακουστεί πλήρως αντι-Αναρχικό, Αντι-Υλιστικό και άρα Ιδεαλιστικό στα αυτιά κάποιων αυτό που θα γράψω, αλλά αν ο Πλάτωνας είχε δίκιο και κάπου στον κόσμο των Απόλυτων Ιδεών του υπάρχει εκείνη του Αναρχισμού… κάποιοι από εμάς είμαστε πολύ μακριά ακόμα. Πατάω τον αριθμό του τηλεφωνητή και ακούω το μήνυμα. Το πρώτο ντάξει ήταν σε ύφος παρακλητικό, το δεύτερο λιγότερο παρακλητικό και περισσότερο μάγκικο, το τρίτο και το τέταρτο έσταζαν απειλή, ήταν αργόσυρτα, μάγκικα, σαν να άκουγες τον Γαρδέλη σε βιντεοκασέτα του। Η συνέχεια μάλλον γίνεται κατανοητή: μπινελίκια κατά βούληση, ειρωνείες, ένα παραληρηματικό κρεσέντο, που δεν άφηνε περιθώρια για πραγματική συνεννόηση. Τι να εξηγήσεις άλλωστε; Τι να πεις; Σε μια φωνή που μέσα σε δευτερόλεπτα αλλάζει ύφος και ένταση, δεν έχεις να αντιτείνεις κάτι λογικό, κάτι χειροπιαστό. Είναι όλα στον αέρα. Πριν από πολλά χρόνια, είχα διαβάσει ένα βιβλίο του Μπούκτσιν με τον εμβληματικό τίτλο: "Lifestyle Αναρχισμός ή Κοινωνικός Αναρχισμός;". Δεν σου γέμιζε το μάτι। Πρόκειται για ένα μικρό βιβλίο, σχεδόν τσέπης, που όμως περιέχει τη γενική φιλοσοφία ενός συνειδητοποιημένου Αναρχικού (βέβαια ο Μπούκτσιν τα αρκετά τελευταία χρόνια της ζωής του είχε απεκδυθεί αυτόν τον τίτλο και είχε εκφράσει τη θεωρία του κομμουναλισμού), ο οποίος προσπαθεί να διαχωρίσει τον "τσάμπα μάγκα" αναρχικό από τον κοινωνικό Αναρχικό, που ζει και αναπνέει μέσα στους προσωπικούς και συλλογικούς ιστούς των συνανθρώπων του. Με το βιβλίο αυτό συνειδητοποίησα εντελώς, πόσοι από εμάς που λέμε ότι είμαστε αναρχικοί τελικά δεν είμαστε και δεν μπορούμε να γίνουμε, πόσοι από εμάς έχουμε αντιληφθεί εντελώς λανθασμένα το νόημα εκείνου που λέμε πως πιστεύουμε. Στο μήνυμα του τηλεφωνητή έχει καταγραφεί η φωνή ενός ανθρώπου που θεωρείται αναρχικός. Είναι από εκείνους που λόγω των επιλογών τους κινούνται στο περιθώριο, από αυτούς που ίσως και χωρίς "περιθωριακές" επιλογές μάλλον θα επέλεγαν έτσι κι αλλιώς την περιθωριακή παρουσία. Μπορεί και λόγω ιδιοσυγκρασίας; Δεν ξέρω καθόλου, δεν έχω καταλήξει. Είναι σίγουρα πάντως από εκείνους που ο Μπούκτσιν χαρακτηρίζει Life style αναρχικούς. Από αυτούς που πολλές φορές η ιδέα των άλλων για εκείνους, τους οδήγησαν στο να κατατάξουν τον εαυτό τους σε ένα… αναρχικό μετερίζι. Δεν ξέρουν όμως τι είναι αυτό το φρούτο! Δεν τους ενδιαφέρει να μάθουν, αυτοί τα ξέρουν όλα। Αλλά έχουν χάσει κάθε αίσθηση απλής, ανθρώπινης ευγένειας। Όχι αστικής, απλά ανθρώπινης, πολύ ανθρώπινης που θα έλεγε και ο Νίτσε. Είναι από αυτούς που βιώνουν την αναρχικότητά ΤΟΥΣ μέσα από το ΕΓΩ τους. Οξύμωρο σχήμα. Εντάξει, δεν είναι η πρώτη φορά που συναντώ κάτι τέτοιο. Ένας άνθρωπος που έχει βρεθεί σε συνελεύσεις του "χώρου" ξέρει από αυτά, τα καταλαβαίνει. Είναι όμως ο πρώτος άνθρωπος που γνωρίζω από συγκεκριμένο "υποχώρο" του ευρύτερου "χώρου"। Ένας άνθρωπος μεγάλης ηλικίας, κάποιος που περιμένεις να μάθεις από αυτόν πράγματα, να γίνεις καλύτερος, να τον συμβουλευτείς। Και ξαφνικά, βγαίνει στο προσκήνιο ένα τεράστιο ΕΓΩ, ένα ΕΓΩ που θέλει να σε καταπιεί, ένα ΕΓΩ που ζητάει υπηρέτες και όχι ΣΥΝ-εργάτες. Δεν θέλει να σε ακούσει, θέλει να σου επιβάλλει. Και τότε, αρχίζεις για άλλη μια φορά να απομυθοποιείς και να αντιλαμβάνεσαι το πώς και το γιατί κάποιων ανθρώπων, ανθρώπων που είχες κάνει τη μαλακία να θεωρείς υπεράνθρωπους. Και ήταν μαλακία δική σου, γιατί όχι μόνο δεν είναι υπεράνθρωποι αλλά κάτι παρακάτω από υπάνθρωποι. Υπανθρωπιάζω κι εγώ συχνά. Μόνο που δεν λέω πως είμαι αναρχικός. Λέω πως προσπαθώ να γίνω. Γιατί Αναρχικός σημαίνει ΕΜΕΙΣ κι όχι ΕΓΩ. Βίαιος όταν η περίσταση το απαιτεί κι όχι Χουλιγκάνος. Και σίγουρα, η αγένεια, η ειρωνεία, το δήθεν ύφος κι ένα υπερτροφικό ΕΓΩ, δεν είναι από εκείνα που μπορούν να χαρακτηρίσουν έναν Άνθρωπο, πόσο μάλλον έναν Αναρχικό Άνθρωπο.

«Προσπαθούμε να παραμείνουμε άνθρωποι»

2011-02-16T09:07:00.009+02:00

#hs300gr

Τυνησία – Αίγυπτος, εξέγερση και ανατροπή: η Μέση Ανατολή αλλάζει…

2011-02-14T19:53:00.001+02:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα 14/2/2011

Η Πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα» διοργανώνει εκδήλωση – συζήτηση με θέμα:

Τυνησία – Αίγυπτος, εξέγερση και ανατροπή:

η Μέση Ανατολή αλλάζει…

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Πολυτεχνείο, αμφιθέατρο Γκίνη, την Παρασκευή 18 Φεβρουαρίου και ώρα 19:00 μμ

Προσκεκλημένοι ομιλητές είναι οι:

SAMIR ABDALLAH, Αιγύπτιος σκηνοθέτης. Με πολλές ταινίες στο ενεργητικό του για την Παλαιστίνη, μεταξύ των οποίων και την “Gaza-strophe” για την καταστροφή της Γάζας.
NAOUFAL EL SADIQ, Τυνήσιος πολιτικός αναλυτής, υπεύθυνος διεθνών σχέσεων PDP, μέλος του Coalition 18 October.
ΑΡΗΣ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ, δημοσιογράφος συντονίζει την συζήτηση.

Θα προβληθεί κινηματογραφικό υλικό από τα γεγονότα.

ΟΙ ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ...

2011-02-03T09:33:00.005+02:00

Θα γράψω λίγες λέξεις, όμως δεν είμαι σίγουρος για τίποτα, δεν έχω τσιμεντένια σκέψη, δεν θυμάμαι να είχα ποτέ. Μόνο ένα πράγμα έμπαινε και έβγαινε στη σκέψη μου συνέχεια, αυτό που και τώρα τη βασανίζει: ο αδύναμος, εκείνος που δέχεται επίθεση από όλους, εκείνος που σίγουρα δεν έχει τα μέσα να αντισταθεί. Όχι αυτός που παριστάνει τον αδύναμο, όχι εκείνος που έντεχνα χρησιμοποιεί την αδυναμία για να κρύψει τη χυδαία δύναμή του. Αυτή η σκέψη με συντροφεύει και τώρα.

Θυμάμαι, όταν ήμουν στο Δημοτικό, μου είχε κάνει εντύπωση η αναφορά του αναγνωστικού σε κάποια πουλιά που έφευγαν από τον έναν τόπο για να πάνε σε κάποιον άλλον. Έψαχναν ζεστά κλίματα, θαλπωρή. Έπρεπε να αναπαραχθούν, να γεννήσουν τα μικρά τους και να μπορούν να τα ταΐσουν, να μην έχουν να αντιμετωπίσουν το κρύο και την κακοκαιρία. Ήθελαν να ζουν πάντα μέσα στο καλοκαίρι. Είχε και μια φωτογραφία με χελιδόνια, που πετούσαν κατά ομάδες και από ό,τι θυμάμαι υπήρχε από κάτω μια λεζάντα: «μπήκε η άνοιξη, ήρθαν τα χελιδόνια». Στο μυαλό μου, η λεζάντα αυτή τα εξηγούσε ξακάθαρα όλα: αν δεν έρθουν τα χελιδόνια, δεν μπορεί να υπάρχει άνοιξη, δεν θα βάλουμε κοντομάνικα, δεν θα παίζουμε μπάλα άνετα στην αυλή του σχολείου, ούτε και οι βρύσες θα έχουν την τιμητική τους μετά από κάθε ντέρμπι που στήναμε αυτοσχέδια στα διαλείμματα.

Στο χωριό της μάνας μου, στο πατρικό της σπίτι, υπήρχε μια χελιδονοφωλιά. Το χειμώνα ήταν μόνη, κενή. Κανένα χελιδόνι δεν ερχόταν να την επισκεφτεί. Μόνο εμείς, τα παιδιά, δίναμε σημασία στην ύπαρξή της και περιμέναμε την άνοιξη για να δούμε τους κατοίκους της. Ερχόταν ένα ζευγάρι, γεννούσε τα μικρά του και όλη την ημέρα έψαχνε για φαγητό, ώστε να κάνει τα μικρά… μεγάλα και ικανά. Κάθε ημέρα επαναλαμβανόταν μονότονα αυτή η διαδικασία. Όσο υπήρχε το φως του ήλιου, τα μικρά έσκουζαν από πείνα και οι γονείς έφευγαν κι ερχόντουσαν πάλι με τα ράμφη τους γεμάτα τροφή. Μόνο όταν άρχιζε να βραδιάζει σταματούσε η αποστολή των γονιών, μόνο τότε ξεκουράζονταν εκείνοι. Είχαν ζέστη, είχαν θρέψει τα μικρά τους, ήταν ικανοποιημένοι.
Παρατήρησα μια μέρα, πως σε όλα τα σπίτια του χωριού υπήρχαν παρόμοιες φωλιές. Με τα μικρά τους, με τους γονείς που όλη μέρα πετούσαν και έψαχναν μικροσκοπικά εδέσματα. Δεν τα είδα ποτέ να τσακώνονται, να πολεμούν για την τροφή τους. Ήξεραν πως τροφή μπορεί να βρεθεί άφθονη, υπήρχε για όλους, γιατί να τσακωθούν; Κανένας δεν ήθελε παραπάνω από τον άλλον, ήξεραν πόση τροφή είχαν ανάγκη τα μικρά τους και οι ίδιοι. Κι αν καμιά φορά κάποια γάτα προσπαθούσε- σχεδόν πάντα ανεπιτυχώς- να χαλάσει τη φωλιά τους, έτσι για παιχνίδι, τότε μαζεύονταν όλα τα χελιδόνια από τις γύρω φωλιές και την έδιωχναν με όποιο τρόπο μπορούσαν. Όταν έφθανε το φθινόπωρο, έφευγαν πάλι και άφηναν τις φωλιές αδειανές. Πήγαιναν σε άλλα μέρη, στις άλλες φωλιές που είχαν χτίσει εκεί που τώρα είχε καλοκαιρία, εκεί που τώρα έμπαινε η άνοιξη. Η ανάγκη για θαλπωρή, τροφή, η ανάγκη να εξασφαλίζουν την επιβίωσή τους, να δώσουν στα μικρά τους ό,τι καλύτερο μπορούσαν, δεν σταματούσε. Ταξίδευαν χιλιάδες χιλιόμετρα και την επόμενη χρονιά ήταν πάλι πίσω, στο χωριό.

Αυτά τα χελιδόνια ήταν ο πρώτοι μετανάστες που γνώρισα στη ζωή μου. Δεν κουβαλούσαν μαζί τους χαρτιά και προσπαθούσαν να αποφεύγουν έντεχνα τα εμπόδια στο πέταγμά τους. Δεν ήθελαν κάτι άλλο παρά μόνο να ζήσουν όσο καλύτερα μπορούσαν σε μια ζεστή, δική τους πατρίδα. Και πατρίδα τους ήταν η στέγη ενός σπιτιού σε κάποιο χωριό της Ελλάδας, η στέγη κάποιου σπιτιού σε κάποιο χωριό μέσα στον κόσμο. Πατρίδα τους ήταν τα χωράφια που έβρισκαν τα υλικά για το χτίσιμο της φωλιάς τους, το δάσος που τους έδινε τροφή, όπου στον κόσμο, όπου πάνω στη γη. Η Πατρίδα τους δεν είχε γύπες και ιπτάμενα αρπακτικά που κόβουν την ανάσα.

Όμως όταν έβλεπα πώς αντιμετώπιζαν τους κινδύνους από τις γάτες, το πόσο ενωμένα ήταν και πόση δύναμη αποκτούσαν όταν βρίσκονταν μαζί μπροστά στον εχθρό, τότε καταλάβαινα πως αυτά τα χελιδόνια (τα ολόμαυρα, τα σταχτόμαυρα, τα γκρι, τα σε όποιους πιθανούς χρωματισμούς και ικανότητες) είχαν την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα μέσα τους.

Και τότε συνειδητοποιούσα πως τα είχαν όλα

ΕΝΑΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΟΥΜΑΝΙΣΤΗΣ, Ο HELENO SANA...

2011-01-05T11:40:00.006+02:00

Το παρακάτω πολύ μικρό βιογραφικό του Heleno Sana και τα παρατιθέμενα μετά από αυτό αποσπάσματα έχουν αντληθεί από το βιβλίο "Η κοινωνία της Αυτοδιεύθυνσης και οι εχθροί της" των εκδόσεων "Στάσει Εκπίπτοντες".

Ελάχιστα Βιογραφικά Στοιχεία

Ο Ελένο Σάνα γεννήθηκε το 1930 στη Βαρκελώνη. {…} Ευρυμαθής, με πάθος για τη γνώση και τη δράση, υπήρξε γνήσιος γόνος της ελευθεριακής αυτομορφωτικής κληρονομιάς του ισπανικού ελευθεριακού/αναρχικού κινήματος, προλαβαίνοντας να περάσει από κάποιους από τους θεσμούς του κατά τη διάρκεια της επανάστασης, και συγκεκριμένα από τα εργατικά ελευθεριακά αθήναια της Βαρκελώνης, στη δημιουργία των οποίων είχε συνδράμει ο πατέρας του.

{…} Στα σαράντα, περίπου, βιβλία του ο Σάνια έχει καταπιαστεί τόσο με την πολιτική όσο και με τη φιλοσοφία, και ίσως αυτή τη στιγμή να αποτελεί έναν από τους λίγους φιλοσόφους που δηλώνει αναρχικός. Το έργο του είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στη Γερμανία και σε μικρότερο βαθμό στην Ισπανία, και έχουμε την τιμή να παρουσιάζουμε και στα ελληνικά ένα πολύ μικρό και σίγουρα όχι αντιπροσωπευτικό δείγμα της σκέψης του, εν αναμονή του σπουδαίου έργου του Ανθρωπομανία, -ίσως το κορυφαίο σύγχρονο δείγμα αναρχικού ουμανισμού- το οποίο θα εκδώσουμε στο προσεχές μέλλον.

Τα δύο κείμενα

Τα δύο κείμενα που ακολουθούν προέρχονται από το βιβλίο "Καταπιεστές και καταπιεσμένοι, υλικό για μια θεωρία της απελευθέρωσης" με τόπο έκδοσης τη Λας Πάλμας των Καναρίων Νήσων και έτος έκδοσης το 1991. Πρόκειται για κείμενα που γράφτηκαν σε μια προσπάθεια θεωρητικής συμβολής στη δύσκολη συγκυρία που βίωνε το ελευθεριακό και ιδιαίτερα το αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα της Ισπανίας από τις αλλεπάλληλες συγκρούσεις και διασπάσεις στο εσωτερικό του.

Σχόλιο Ελευθεριακού: Όλα τα αποσπάσματα έχουν φοβερό ενδιαφέρον, ειδικά τα σημεία όπου ο Σάνα αναλύει την έννοια της αυτοδιεύθυνσης της κοινωνίας σε σχέση με τον ΑΝΘΡΩΠΟ (ως οντότητα φυσική, ηθική και κοινωνική), αφού εκείνος είναι που καλείται να τη φέρει εις πέρας. Προτείνω να τα διαβάσετε όλα, γιατί, κατά τη γνώμη μου, τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν είναι πολυποίκιλα και πολύ ενδιαφέροντα

Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

1) Κοινοβουλευτισμός και αστική τάξη

{…} Η μοναδική εξουσία που έχει ο λαός είναι αυτή του να λέει όχι, πού και πού, αλλά όχι αυτή του να αυτοκυβερνάται. Ο λαός είναι παθητικό υποκείμενο, όχι κανονιστικό. Μπορεί να γκρινιάζει, να διαμαρτύρεται, να κηρύσσει απεργίες, να γίνεται μέλος κάποιου κόμματος- στο οποίο δεν θα έχει καμία επιρροή- και να γκρεμίζει με την ψήφο του τους πολιτικούς και τα κόμματα που τον δυσαρεστούν· εκείνο που δύσκολα μπορεί να κάνει είναι να υποκαταστήσει αυτά τα κόμματα και τους πολιτικούς, και να διοικεί για λογαριασμό του τη "res publica".

{…} Αυτό που ο Τοκβίλ, λιγότερο αιθεροβάμων από τον Λίνκολ, έγραψε πριν από διακόσια χρόνια εξακολουθεί να ισχύει πλήρως: "Η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, η οποία, λίγο-πολύ, πάντοτε συναντάται στο βάθος σχεδόν όλων των ανθρωπίνων συνταγμάτων, έχει παραμείνει κατά κανόνα ενταφιασμένη".

{…} Πράγματι, το κοινοβούλιο είναι εκείνο το οποίο υπαγορεύει τους νόμους, τη φορολογική πολιτική, την κοινωνική νομοθεσία, την εκπαίδευση κτλ. Ποιος όμως καταλαμβάνει τα κοινοβουλευτικά έδρανα; {…} Είναι οι επαγγελματίες πολιτικοί οι οποίοι χάρη στην επαγγελματική τους κατάρτιση- δικηγόροι, ακαδημαϊκοί, τεχνοκράτες, οικονομολόγοι, δημόσιοι λειτουργοί, διανοούμενοι- έχουν καταφέρει να ανέλθουν στην κλίμακα των κομμάτων και να μονοπωλούν τη δημόσια εξουσία. Ο Eρνέστ Μαντέλ στο ήδη κλασικό του βιβλίο αναφορικά με τον προηγμένο καπιταλισμό, γράφει σχετικά με τη θεματική αυτή: "Το μεγάλο κεφάλαιο παραχωρεί ευχαρίστως την πληκτική εργασία της Διοίκησης στους ειδικούς και τους μάνατζερς (εν προκειμένω στους επαγγελματίες πολιτικούς), δεδομένου ότι πρέπει να συγκεντρωθεί στις αποφάσεις θεμελιακής στρατηγικής.

{…} O Ρουσσώ επισήμαινε ήδη στο "Κοινωνικό Συμβόλαιο": "Αρχής γενομένης από τη στιγμή που ένας λαός εκλέγει αντιπροσώπους, παύει να είναι ελεύθερος".

{…} Ο ίδιος ο Λένιν, που για λόγους τακτικής αξίωνε την είσοδο των εργατών στο κοινοβούλιο, δεν έτρεφε φρούδες ελπίδες περί τούτου: "Χίλια εμπόδια αντιτίθενται στη συμμετοχή των εργατικών μαζών στο αστικό κοινοβούλιο (το οποίο, μέσα στην αστική δημοκρατία, δεν επιλύει ποτέ τα κεφαλαιώδη προβλήματα που αποφασίζονται από το χρηματιστήριο και τις τράπεζες). Και οι εργάτες γνωρίζουν και συνειδητοποιούν, βλέπουν, αντιλαμβάνονται θαυμάσια ότι το αστικό κοινοβούλιο είναι για αυτούς ένας ξένος οργανισμός, ένα όργανο καταπίεσης των προλεταρίων από την αστική τάξη, ο οργανισμός μιας εχθρικής τάξης, μιας μειοψηφίας εκμεταλλευτών".

{…} Όσο, κι αν, υποκειμενικά, τα εργατικά πολιτικά κόμματα θεωρούνται προμαχώνες του σοσιαλισμού και δριμύτατοι εχθροί της αστικής τάξης, αντικειμενικά, κινούνται στο διαλεκτικό πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας. Η ουσία τους παραμένει αστική γιατί αυτή καθ’ αυτή η απόπειρα δημιουργίας μιας πολιτικής εξουσίας ανεξάρτητης της δεδομένης εργατικής ζωής και παραγωγής αποτελεί αστική προσέγγιση.

2) Επαγγελματίες πολιτικοί και κόμματα

{…} Οι νόμοι που διέπουν την καπιταλιστική δημοκρατία είναι αρκετά παρόμοιοι με εκείνους οι οποίοι καθορίζουν την οικονομική δυναμική του καπιταλισμού· και με τον ίδιο τρόπο κατά τον οποίο ο πλέον εχθρικός ανταγωνισμός μεταξύ των διαφόρων αστών και καπιταλιστών δεν εμποδίζει τη θεώρησή τους ως μιας ομογενούς τάξης με κοινά συμφέροντα, έτσι επίσης, και παρά τις πολλές λεκτικές μάχες που δίνονται μέσα στο κοινοβούλιο, "Tories" ή "Whigs", χριστιανοδημοκράτες ή σοσιαλδημοκράτες, συντηρητικοί ή προοδευτικοί, κομμουνιστές ή αντικομμουνιστές είναι ενωμένοι με τον ομφάλιο λώρο της προνομιακής κοινωνικής τους κατάστασης. Τα κόμματα και οι πολιτικοί πάνε κι έρχονται, η δομική τους ηγεμονία παραμένει. Υπάρχουν, βεβαιότατα, ορισμένες διαφορές ανάμεσα στη διαχείριση του ενός ή του άλλου κόμματος, μακροπρόθεσμα όμως το ουσιώδες είναι το πολιτικό μονοπώλιο που όλοι αυτοί ασκούν από κοινού επί του πολιτικού σώματος.

{…} Τα πολιτικά κόμματα διατείνονται ότι αντιπροσωπεύουν τη βούληση όλης της κοινωνίας, στην πραγματικότητα όμως είναι ανίκανα να αυτοχρηματοδοτηθούν μέσω των συνδρομών των μελών τους. Πέραν των δωρεών που λαμβάνουν από τους καπιταλιστές (κυρίως τα κόμματα του κέντρου και της δεξιάς) ή τα συνδικάτα (όπως στην Αγγλία), χρηματοδοτούνται ολοένα περισσότερο από το δημόσιο ταμείο. {…} Η χρηματοδοτική ετερωνυμία των πολιτικών κομμάτων είναι το αποτέλεσμα του πενιχρού αριθμού μελών που διαθέτουν, όχι μόνο τα κόμματα της δεξιάς, αλλά και της αριστεράς τα οποία επικαλούνται ότι αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα των λαϊκών τάξεων.

{…} Όπως έχουν αποδείξει οι Γκαετάνο Μόσκα, Ρόμπερτ Μίχελς, Βιλφρέντο Παρέτο και άλλοι κοινωνιολόγοι, τα πολιτικά κόμματα δεν διοικούνται από τη μάζα των πολιτικά στρατευμένων στο σύνολό τους- όπως θα ήταν το λογικό- αλλά από μια αρκετά περιορισμένη ελίτ διευθυντών και ανώτερων λειτουργών.

{…} Η αστική δημοκρατία αποτυγχάνει ήδη από τη βάση της· εκεί λοιπόν όπου η βάση δεν έχει λόγο δεν υπάρχει αυθεντική δημοκρατία.

{…} Κατά την προεκλογική εκστρατεία, τα κόμματα, για να εξασφαλίσουν τον μέγιστο δυνατό αριθμό ψήφων, υπόσχονται τον ουρανό με τ’ άστρα στη διαφορετική, πραγματική ή εν δυνάμει, πελατεία τους· την ώρα της αλήθειας όμως, γενικά, δεν εκπληρώνουν τις υποσχέσεις που είχαν δοθεί την παραμονή, όχι μόνο λόγω κυνισμού, αλλά και διότι τα προγράμματα που επεξεργάζονται τα κόμματα ασκούν πάνω από όλα μια λειτουργία όμοια με εκείνη που ασκούν τα διαφημιστικά μηνύματα: εντυπωσιάζω και προσελκύω. Η πολιτική, πράγματι, προσομοιάζει ολοένα περισσότερο στον κόσμο της διαφήμισης, και οι αγορητές των πολιτικών συγκεντρώσεων, με τη σειρά τους, στους τσαρλατάνους των πανηγυριών.

{…} Κατά βάθος δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του εμπόρου που πουλάει τα προϊόντα του στην αγορά και του πολιτικού που ανεβαίνει σε ένα βήμα για να εξαγγείλει το πρόγραμμά του.

{…} Οι αποφάσεις οι οποίες αληθοφανώς υιοθετούνται στις συνεδριάσεις και στις δημόσιες ψηφοφορίες έχουν, ήδη, εκ των πραγμάτων παρθεί στα πρωτύτερα οργανωμένα μυστικά συμβούλια, από τις κοινοβουλευτικές επιτροπές, κεκλεισμένων των θυρών. Αυτή είναι η κυρίαρχη νότα σε όλα τα καπιταλιστικά κοινοβούλια, τα οποία έχουν μετατραπεί σε θεατρική σκηνή για να ανεβαίνουν κωμωδίες των οποίων οι ρόλοι έχουν ανατεθεί και διανεμηθεί, ήδη εκ των προτέρων, από την εσωτερική γραφειοκρατία και τους βαρόνους των κομμάτων.

{…} Τα σχέδια νόμου και οι νόμοι που "corpum publico" (σε δημόσια θέα) παρουσιάζονται ως προϊόν πρωτοβουλίας των κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών ή μειοψηφιών είναι αρκετές φορές το αποτέλεσμα ελιγμών που πραγματοποιούνται στο παρασκήνιο από τις ομάδες πίεσης, μέσω μεσαζόντων, δικηγορικών γραφείων, πληρεξουσίων αντιπροσώπων, διοικητικών διευθυντών, άεργων πολιτικών και απόστρατων αξιωματικών τους.

3) Η Εξουσία και ο Λαός

Οι αστικοί πολιτικοί θεσμοί τρέφονται με την άγνοια και την καλή πίστη της μάζας, εξ’ ού και αυτή συχνά επιλέγει εκείνους που αργότερα θα μετατραπούν στους εκμεταλλευτές δημίους της. Για αυτό πρέπει να μορφώσουμε το λαό και να τον κάνουμε να καταλάβει ότι αποστολή του δεν είναι να εμπιστεύεται το μέλλον του σε μια χούφτα επαγγελματιών πολιτικών, παρά να αυτοκυβερνάται. Και τι σημαίνει να μορφώσουμε το λαό; Σημαίνει να του επιστρέψουμε τη χαμένη του ταυτότητα, την αξιοπρέπεια και την κριτική του σκέψη. Ας θυμηθούμε το αξίωμα του Ρουσσώ : "Το δικαίωμα της ψήφου αρκεί για να μου επιβάλει το καθήκον να διδαχθώ". Κάθε ακαλλιέργητος άνθρωπος είναι προορισμένος να πέσει θύμα της δημαγωγίας και της χειραγώγησης των επαγγελματιών του ψεύδους. Ο Χοακίν Κόστα είχε δίκιο όταν έλεγε: "Δεν είναι μεγάλος κόπος να παραγγείλεις γυάλινες κάλπες, ενώ φτιάχνονται και άμεσα· αυτό όμως που δεν φτιάχνεται με την ίδια ευκολία είναι ο εκλογέας".

{…} Ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: Η μεταπολεμική καπιταλιστική δημοκρατία δεν βρήκε τον τρόπο να αντιμετωπίσει με αποτελεσματικότητα την ιστορική πρόκληση με την οποία ήρθε αντιμέτωπη κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, δεν βρήκε τον τρόπο να δημιουργήσει ένα λογικό σύστημα ζωής, δίκαιο κι ανθρώπινο, όπως απαιτούσε το ύψος των περιστάσεων, ενώ η εμφατική αποτυχία της αποτελεί θεμελιώδες τμήμα της γενικότερης διαδικασίας κατά την οποία η σύγχρονη κοινωνία αποσυντίθεται και ψυχορραγεί.

{…} Η αυτοαπελευθέρωση της εργατικής τάξης δεν αποτελεί μόνο πολιτισμικό πρόβλημα· χωρίς όμως τη μέγιστη αξιοποίηση του πνευματικού επιπέδου των εργατών, οι τελευταίοι δεν θα είναι σε κατάσταση να θέσουν τέλος στην αστική ηγεμονία και να εγκαθιδρύσουν ένα σύστημα προσαρμοσμένο στα ιδανικά και τα συμφέροντά τους. Ο Προυντόν είχε απόλυτο δίκιο όταν έγραφε: "Σε μια οποιαδήποτε κοινωνία, η κυριαρχία ανθρώπου σε άνθρωπο είναι αντιστρόφως ανάλογη της πνευματικής ανάπτυξης την οποία έχει επιτύχει η κοινωνία αυτή, και η πιθανή διάρκεια αυτής της κυριαρχίας μπορεί να υπολογιστεί βάσει της γενικότερης, πάνω-κάτω, επιθυμίας για μια πραγματική διακυβέρνηση βασισμένη στη γνώση".

{…} Ο άνθρωπος της καταναλωτικής κοινωνίας τείνει να θεωρεί ατομικά τα προβλήματα που τον βαραίνουν και να μην αναμιγνύεται στα δημόσια ζητήματα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχουν εξαφανιστεί τα προβλήματα. Αντίθετα, όχι απλώς δεν εξαφανίζονται αλλά πολλαπλασιάζονται κάθε μέρα και περισσότερο, όχι μόνο στις ευάλωτες ή στις χώρες μέσης κατάστασης, όπως η δική μας, αλλά και σε αυτές που υπερηφανεύονται ότι βρίσκονται στην πρωτοπορία της ευμάρειας και της προόδου. Πώς να μην αυξάνονται τα προβλήματα όταν ζούμε σε μια κοινωνία ολοένα πιο ασύνδετη, άδικη και παράλογη;

{…} Δεν υπάρχει καμία ιστορική περίοδος, κανένας πολιτισμός, κανένα πολιτικό σύστημα, καμία χώρα που να μην έχει γεννήσει τις δικές της διαδικασίες σύγκρουσης· οι σκλάβοι και οι μονομάχοι εξεγείρονται ενάντια στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι δούλοι του Μεσαίωνα ενάντια στους φεουδάρχες αφέντες, οι αστοί ενάντια στους ευγενείς, το βιομηχανικό προλεταριάτο ενάντια στην καπιταλιστική τάξη και ούτω καθεξής. Μονάχα όταν λησμονούνται αυτές οι σταθερές της παγκόσμιας ιστορίας είναι δυνατόν να ολισθήσει κανείς στη χίμαιρα τού να πιστέψει ότι μπορεί να παίζει αιωνίως τη γάτα με το ποντίκι με τις χαμηλές τάξεις. Μόνο στενόμυαλοι και τυφλωμένοι από τη ματαιοδοξία πολιτικοί- όπως ο ίδιος ο Φελίπε Γκονζάλες- υποκύπτουν στη ναρκισσιστική αυταπάτη να φαντασιώνονται ότι είναι απαραίτητοι κι ότι ο λαός θα τους συγχωρεί τα σφάλματα και τις απρέπειες τους εις τους αιώνας των αιώνων.

Η ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

1) Τι είναι η αυτοδιεύθυνση;

{…} Πιστεύω ότι το σύστημα εκείνο που καλύτερα ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στα ιδανικά της μετακαπιταλιστικής κοινωνίας είναι αυτό της αυτοδιεύθυνσης. Τι είναι η αυτοδιεύθυνση; Είναι η απόπειρα οργάνωσης της ζωής του ανθρώπου πάνω στη βάση το αυτοκαθορισμού, της ελευθερίας και της εθελοντικής συμμετοχής του κάθε πολίτη στις εργασίες της κοινότητας. Είναι λοιπόν, το αντίθετο της κάθετης εξουσίας που έχει επικρατήσει μέχρι σήμερα, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, στις ανθρώπινες κοινωνίες.

{…} Όπως δε όλα τα παγκόσμια ιδανικά, έτσι και η αυτοδιεύθυνση, ασφαλώς, αναδύεται ακριβώς από τις ρίζες του λαού, βασίζεται στο λαό και δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά μόνο από το λαό.

{…} Για να το πούμε και με τα λόγια του Μάρκοβιτς: "Αυτοδιεύθυνση σημαίνει ότι οι διευθύνουσες λειτουργίες δεν ασκούνται από καμία εξουσία εκτός κοινωνίας, παρά από τους ίδιους τους παραγωγούς της κοινωνικής ζωής σε κάθε της έκφανση. Αυτοδιεύθυνση σημαίνει την υπέρβαση του αιώνιου διαχωρισμού της κοινωνίας ανάμεσα σε ιστορικά υποκείμενα και αντικείμενα, ανάμεσα σε διευθύνοντες και εκτελεστές".

{…} Ως προδρόμους της αυτοδιεύθυνσης θεωρώ όλα εκείνα τα συστήματα ιδεών και τα ιστορικά κινήματα που υπερασπίστηκαν την ελευθερία του ανθρώπου και ταυτόχρονα την κοινωνική ισότητα. Αν έπρεπε να ονομάσω κάποιους θεωρητικούς που υπερασπίστηκαν και ουσιαστικά παρουσίασαν την ιδέα της αυτοδιεύθυνσης, θα ανέφερα τους Γκόντγουιν, Φουριέ, Όουεν και τον αντιεξουσιαστικό σοσιαλισμό γενικότερα, πρωτίστως τον Προυντόν. Σε παγκόσμιο επίπεδο δεν χωρά αμφιβολία ότι οι Μαρξ και Ένγκελς επιζητούσαν επίσης μια αυτοδιευθυνόμενη οργάνωση της κοινωνίας, όμως πέρα από το γεγονός ότι εισήγαγαν την έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου ως φάσης μετάβασης από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό- ασυμβίβαστης με τις αρχές της αυτοδιεύθυνσης- πρέπει να θυμόμαστε, όπως λέει ο μαρξιστής Στογιάνοβιτς, "ότι ο Μαρξ έγραψε πολύ σποραδικά για την αυτοδιεύθυνση".

{…} Σε γενικές γραμμές θα μπορούσε να ειπωθεί ότι μεγάλο μέρος του εργατικού κινήματος της ηρωικής εποχής κινητοποιήθηκε από ιδέες θεμελιωδώς αυτοδιαχειριστικές. Ως παραδείγματα συγκεκριμένων προσπαθειών αυτοδιεύθυνσης θα παραθέσω την Παρισινή Κομμούνα, τα Σοβιέτ του 1905 και του 1917, τα εργατικά συμβούλια στη Γερμανία μεταξύ 1919 και 1920, τα "consiggli di fabrica" (εργοστασιακά συμβούλια) στο Μιλάνο μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα ισραηλινά κιμπούτς, και ιδιαίτερα τις ελευθεριακές κολεκτίβες που αναπτύχθηκαν από τη CNT κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου.

{…} Είναι ξεκάθαρο ότι το κίνημα για την αυτοδιεύθυνση δεν θα μπορέσει να υπερβεί τον σημερινό εμβρυακό του χαρακτήρα αν δεν εξουδετερώσει προηγουμένως τη φαύλη ηγεμονία που ασκεί σήμερα η θεσμική αριστερά. Η μονοπώληση της εργατικής συνείδησης από τα σοσιαλδημοκρατικά, σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα αποτελεί ένα από τα πρωταρχικά εμπόδια για την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος αυτοδιεύθυνσης. Τα πολιτικά κόμματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν μερικές φορές ως βοηθητικά στον αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό, εφόσον υπάρχουν, θα πρέπει να στηρίζονται τα πιο προοδευτικά από αυτά, έχοντας πάντα κατά νου ότι η απελευθέρωση της εργατικής τάξης, αν είναι να συμβεί, θα επιτευχθεί μόνο μέσα από τους κόλπους των αγωνιστικών της οργάνων, που είναι τα ανεξάρτητα συνδικάτα, τα εργατικά συμβούλια, οι εργοστασιακές επιτροπές, οι συνελεύσεις και οι άλλες μορφές προλεταριακής δράσης και οργάνωσης.

{…} Η αυτοδιεύθυνση δεν μπορεί να αποδεχθεί το σφετερισμό της πολιτικής δραστηριότητας από καμία ομάδα ή ιδιαίτερη τάξη, δεν μπορεί να αποδεχθεί ότι μια ελίτ επαγγελματιών πολιτικών κρατά στα χέρια της τις τύχες όλης της κοινωνίας. Η αυτοδιεύθυνση οφείλει να επιζητεί την ολική κατάργηση της παραδοσιακής διχοτομίας μεταξύ των κυβερνώντων και των κυβερνωμένων και την αντικατάσταση της από ένα σύστημα το οποίο θα βασίζεται στην ισότητα ή αμοιβαιότητα των ευθυνών, των υποχρεώσεων και των δικαιωμάτων, κάτι που απαιτεί την ενεργή συμμετοχή όλων των πολιτών στη "res publica".

{…} Να είσαι ελεύθερος δεν σημαίνει να καταθέτεις κάθε τέσσερα χρόνια ένα ψηφοδέλτιο στις κάλπες, ούτε να ακούς παθητικά κατά τη διάρκεια αυτής της μακράς περιόδου τους λόγους των πολιτικών που βρίσκονται εκ περιτροπής μέσα ή έξω από τη Βουλή. Να είσαι ελεύθερος σημαίνει να έχεις τη δυνατότητα να παρεμβαίνεις με τρόπο μόνιμο και κανονιστικό στις αποφάσεις της κοινότητας στην οποία ζεις. Αυτό σημαίνει να ζεις ελεύθερος, αυτό σημαίνει αυτοδιεύθυνση.

{…} Αυτοδιεύθυνση θα υπάρξει όταν κανείς δεν θα έχει το δικαίωμα να διατάσσει τους άλλους αλλά και κανείς δεν θα είναι καταδικασμένος να υπακούει σε άλλο άτομο, και το δίχως άλλο η κοινοτική ζωή θα λειτουργεί αποτελεσματικά και χωρίς μεγάλες διαμάχες. Όταν έρθει αυτή στιγμή θα επιβεβαιωθεί το αξίωμα του Μοντεσκιέ: "Σε ένα ελεύθερο κράτος, όποιος νομίζει ότι έχει ελεύθερη ψυχή πρέπει να κυβερνιέται από τον ίδιο του τον εαυτό". Αν το εργατικό κίνημα δεν επιστρέψει στις ρίζες του, αν συνεχίσει να είναι έρμαιο της ποδηγέτησης των ξεπουλημένων στην αστική τάξη εργατοπατέρων ή των επαγγελματιών πολιτικών, αυτοδιεύθυνση δεν θα μπορέσει να πραγματοποιηθεί.

2) Οι κίνδυνοι της αυτοδιεύθυνσης

{…} Η αυτοδιεύθυνση δεν είναι ένα θρησκευτικό πιστεύω με αμετάβλητες αρχές, αλλά ιστορική διαδικασία σε συνεχή ροή, στηριζόμενη όχι σε κανονισμούς και διατάξεις, όπως οι διάσημοι 21 όροι που επέβαλε ο Λένιν στα κόμματα της Τρίτης Διεθνούς, αλλά στην ικανότητα και στην προετοιμασία του κάθε πολίτη. Αν εκλείπει η προϋπόθεση αυτή δεν εξυπηρετούν σε τίποτα τα προγράμματα αυτοδιεύθυνσης και οι κανονιστικές ρυθμίσεις, όπως επίσης και οι συναντήσεις, οι συνελεύσεις, τα συνέδρια και οι συλλογικές αποφάσεις.Όταν ξέσπασε ο ισπανικός εμφύλιος, το ελευθεριακό κίνημα δεν διέθετε κάποιο προγραμματικό σχέδιο για τις κολεκτιβοποιήσεις, καθώς όμως η πλειοψηφία των αγωνιστών του προετοιμαζόταν σταθερά για να επιχειρήσει ένα τέτοιο εγχείρημα, δεν ήταν δύσκολο να αυτοσχεδιάσει και να τις κάνει να λειτουργήσουν γρήγορα και αποτελεσματικά, παρόλο που οι αντικειμενικές συνθήκες ήταν πολύ αντίξοες. Η αυτοδιεύθυνση, περισσότερο από ένα πρόγραμμα, αξιώνει έναν τρόπο ζωής, μια συγκεκριμένη ανθρώπινη στάση. Να διαμορφώσουμε τους ανθρώπους, να τους μάθουμε να είναι ελεύθεροι, δίκαιοι και ανεκτικοί· αν το επιτύχουμε αυτό, τότε θα έχουμε επιτύχει αυτοί οι άνθρωποι κάθε στιγμή να γνωρίζουν, χωρίς να χρειάζεται να συμβουλεύονται κανένα αφεντικό και κανέναν κανονισμό, εκείνο που πρέπει να κάνουν για να είναι χρήσιμοι στην κοινωνία. Η αυτοδιεύθυνση ξεκινά από τη στιγμή εκείνη κατά την οποία γνωρίζει κανείς τι είναι δίκαιο και τι άδικο, όταν εκπληρώνει το καθήκον του όχι από φόβο ή πάθος για κέρδος, όπως συμβαίνει σήμερα, αλλά επειδή του το υπαγορεύει η συνείδησή του. Θα όριζα λοιπόν την αυτοδιεύθυνση ως ένα ιστορικό στάδιο όπου κάθε άτομο νιώθει την ενδόμυχη ανάγκη να εκπληρώνει εθελοντικά το καθήκον του, ένα ιστορικό στάδιο το οποίο είχε ήδη προβλέψει ο Γκόντγουιν πριν από δύο αιώνες: "Οφείλουμε να επιθυμούμε ειλικρινά ότι ο κάθε άνθρωπος θα είναι αρκετά σοφός ώστε να αυτοκυβερνάται χωρίς την παρέμβαση κανενός επιβαλλόμενου εμποδίου".

{…} Πρέπει να μείνουμε μακριά από τη μυθοποίηση της αυτοδιεύθυνσης και από το να τη θεωρήσουμε μαγική συνταγή, ικανή να επιλύσει όλα τα προβλήματα του ανθρώπου και της κοινωνίας. Αν, από τη μια μεριά, το μοντέλο της αυτοδιεύθυνσης μπορεί να υπάρχει ως εναρκτήριο σημείο υπέρβασης των μεγαλύτερων αντιφάσεων της καπιταλιστικής κοινωνίας, από την άλλη μέσα σε ένα τυπικά αντικαπιταλιστικό πλαίσιο μπορεί εύκολα να παράξει νέες και απρόβλεπτες μορφές αλλοτρίωσης, χειραγώγησης και καταπίεσης, όπως έχει επισημάνει εξάλλου και ο γιουγκοσλάβος μαρξιστής Ρούντι Σούπεκ: "Ακόμα και μια αταξική κοινωνία μπορεί να εκπροσωπεί μια ολοκληρωτικά αλλοτριωμένη μορφή της ανθρώπινης ύπαρξης". Ένας από τους πιθανούς κινδύνους της αυτοδιεύθυνσης είναι ότι στο εσωτερικό των θεσμών και των μηχανισμών της κυοφορούνται κρυφοί ανταγωνισμοί, λιγότερο ή περισσότερο χονδροειδείς, ανάμεσα στις παγκόσμιες απαιτήσεις της κοινωνίας και στα συμφέροντα των ατόμων και των ιδιαίτερων ομάδων που υπάρχουν σε αυτήν. Υπάρχει, πράγματι, ο κίνδυνος να υπονομευτεί η αυτοδιεύθυνση, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, από τον παρτικουλαρισμό (τα ιδιαίτερα συμφέροντα) των μικροαυτοδιαχειριζόμενων ομάδων. Ο Στογιάνοβιτς, που έχει μελετήσει "in extenso" (σημ. Ελευθεριακού: "εξ' ολοκλήρου") τούτη την προβληματική, λέει: "Η γιουγκοσλαβική μαρξιστική θεωρία αντιπαραθέτει δικαιολογημένα την αυτοδιαχείριση στον κρατισμό. Η πρόσφατη ανάπτυξή της όμως οδήγησε στην ανάδυση ενός ανταγωνισμού μέσα στην ίδια την αυτοδιαχείριση: τον ανταγωνισμό ανάμεσα στην κοινωνική αυτοδιαχείριση και στην παρτικουλαριστική αυτοδιαχείριση των επιμέρους ομάδων. Έχει έρθει ή ώρα να επισημανθεί ότι συγκεκριμένες αυτοδιαχειριζόμενες ομάδες εκμεταλλεύονται και βάζουν σε κίνδυνο άλλες αυτοδιαχειριζόμενες ομάδες και την κοινωνική ολότητα".

3) Η Ηθική της αυτοδιεύθυνσης

Η αυτοδιεύθυνση αξιώνει διττό έργο: από τη μια μεριά, αποσκοπεί σε ένα εξωτερικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, των πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών και πολιτισμικών της θεσμών· από την άλλη, αποσκοπεί σε έναν εσωτερικό μετασχηματισμό του ανθρώπου. Και οι δύο στόχοι συνδέονται με έναν άρρηκτο διαλεκτικό δεσμό: αν θελήσει κανείς να αφαιρέσει μία εκ των δύο διαστάσεων, η εγκαθίδρυση της αυτοδιεύθυνσης θα είναι αδύνατο να επιτευχθεί. Κατά βάθος λοιπόν πρόκειται περί ενοποίησης της επανάστασης και της παιδαγωγικής ή, αν θέλετε, της θεωρίας και της πράξης, της δράσης και του στοχασμού. Η αυτοδιεύθυνση δεν μπορεί να γίνει κατανοητή παρά σαν μια μακρά διαδικασία αυτομόρφωσης της εργατικής τάξης και των κοινωνικών ομάδων που ταυτίζονται με το εργατικό ιδεώδες. Δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα αυτοσχεδιασμού, πρέπει να κατακτηθεί βήμα-βήμα, μέσα από μια τεράστια προσπάθεια υπέρβασης, γνωρίζοντας ότι και αυτή θα σκοντάφτει ξανά και ξανά σε κάθε είδους αντικειμενικές και υποκειμενικές δυσκολίες. Ήδη από μόνο του το έργο της απελευθέρωσης του εργαζόμενου από τα ηθικά και ανθρώπινα στίγματα που παρήγαγε ο καπιταλισμός θα αποδειχτεί ιδιαίτερα επίπονο. Αν η αυτοδιεύθυνση επιθυμεί να φτάσει στην ανάπτυξη όλων των θεωρητικών και πρακτικών δυνατοτήτων της, δεν μπορεί παρά να είναι ένα πρόταγμα για την ολοκληρωτική απελευθέρωση του ανθρώπου, και το ιδανικό αυτό απαιτεί, ως μη αναστρέψιμη συνθήκη, την ανάδυση μιας νέας ανθρώπινης υποκειμενικότητας.

{…} η αυτοδιεύθυνση δεν έχει ως υπέρτατο στόχο της το μετασχηματισμό των μεθόδων παραγωγής και διανομής, αλλά το μετασχηματισμό της ίδιας της προσωπικότητας του ατόμου, τη δημιουργία ενός τύπου ανθρώπου ανώτερου από αυτόν που αναπαράγει η καταναλωτική κοινωνία. Η εγκαθίδρυση της αυτοδιεύθυνσης ούτως ώστε οι εργαζόμενοι να μπορούν να καταναλώνουν περισσότερα αυτοκίνητα και ψυγεία δεν θα άξιζε τον κόπο. Αξία έχει ο αγώνας για μια αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία μόνο όταν ξεκινούμε από την προϋπόθεση ότι η εγκαθίδρυσή της θα κάνει δυνατή την ανάδυση μιας νέας κοινωνικής τάξης που θα βασίζεται στην ευαισθησία, τη γενναιοδωρία, τη συντροφικότητα και την ευγενή πρόθεση. Ο ύστατος στόχος της αυτοδιεύθυνσης είναι ξεκάθαρος: Η λειτουργία ενός ανώτερου τύπου ανθρώπου, όπως το έλεγε και ο Ρούντι Ντούτσκε, "χωρίς τη δημιουργία ενός νέου τύπου ανθρώπου, η μόνιμη επανάσταση είναι αδύνατη".

{…} Για να μετασχηματιστεί όμως αυτό το ιδανικό σε απτή πραγματικότητα, είναι απαραίτητο ο άνθρωπος να μάθει να καθοδηγείται από τη δική του συνείδηση, ήδη εν μέσω καπιταλιστικής κοινωνίας να είναι σε θέση να εκπληρώνει τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές του υποχρεώσεις χωρίς να χρειάζεται κανείς να τον υποχρεώνει για τούτο. Ο εργάτης δεν πρέπει να μάθει μόνο να αποσπά συγκεκριμένα οικονομικά οφέλη από την αστική τάξη· ακόμα πιο σημαντικό είναι να μάθει να δρα σύμφωνα με μια αντι-αστική ηθική, με μια ηθική της αυτοδιεύθυνσης. Αν δεν είναι ικανός για κάτι τέτοιο, όσα υλικά πλεονεκτήματα και αν κατακτήσει, δε θα καταφέρει να χειραφετηθεί από τον αστικό ζυγό. Η χειραφέτηση δεν σημαίνει προσέγγιση ενός οικονομικού επιπέδου ίσου με εκείνο της αστικής τάξης, αλλά δημιουργία ενός συστήματος ζωής και κοινωνικής οργάνωσης που θα βασίζεται στη δικαιοσύνη, στην ισότητα, στη συντροφικότητα και στις άλλες εγγενείς αξίες της προλεταριακής ηθικής.

{…} εμείς πιστεύουμε ότι η θεμελιώδης μηχανή της αυτοδιεύθυνσης είναι η αυτομόρφωση και η αυτοτελειοποίηση της φυσικής και ιστορικής προσωπικότητας του ανθρώπου, κι ότι αν αυτό δεν συμβεί, τότε καθόλου ή πολύ λίγο θα χρησιμεύσουν οι οικονομικοί μετασχηματισμοί.
{…} Δεν υποστηρίζω ότι η εγκαθίδρυση μιας νέας ηθικής θα είναι εύκολη υπόθεση, αλλά ούτε και θεωρώ ότι είναι αδύνατη, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα πιστέψουμε ότι μπορεί κάτι τέτοιο να επιτευχθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα.

{…}Σήμερα γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος δεν χαρακτηρίζεται μόνο από καλοσύνη, αλλά ότι μπορεί να είναι επίσης, σε μεγάλο βαθμό, επιθετικός και καταστρεπτικός, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχει χάσει για πάντα τις ανώτερες ανθρωπολογικές του ρίζες.

{…} Όσο και να πολλαπλασιάζεται το κακό και η ποταπότητα, θα υπάρχουν πάντοτε άτομα, κοινωνικές ομάδες και κινήματα που θα σώζουν την ηθική παράδοση του ανθρώπινου είδους επιλέγοντας το μονοπάτι του καλού, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την ανιδιοτέλεια. Η αυτοδιεύθυνση μπορεί να αποτελεί ένα από αυτά τα ρεύματα ανανέωσης.

Αποσπάσματα απαντήσεων του Heleno Sana από συνέντευξη δημοσιευμένη στην εφημερίδα της ισπανικής αναρχοσυνδικαλιστικής οργάνωσης CNT, φύλλο Ιανουαρίου 2007

{…} Κατά τα άλλα οι άνθρωποι αντιδρούν πάντα με τον ίδιο τρόπο, είτε έχει να κάνει με εγωισμό και επιθετικότητα, είτε με γενναιοδωρία και πραότητα. Κι επειδή το φόντο δεν αλλάζει ποτέ, ο άνθρωπος πρέπει πάντα να ξεκινά πάλι από την αρχή, όσο σύγχρονος κι αν είναι. Οι επιλογές του είναι ίδιες με αυτές του ανθρώπου των σπηλαίων: είσαι καλός ή κακός, σκοτώνεις ή βοηθάς. Κι επειδή σκέφτομαι με αυτόν τον τρόπο, μου αρέσει η ελευθεριακή αντίληψη για τον άνθρωπο, τη ζωή και την κοινωνία που είναι εξόχως ελληνική. Όσο κι αν μιλάει για τη διαλεκτική, ο μαρξισμός είναι όπως κι ο Χέγκελ, ντετερμινιστής, πιστεύει πως η απελευθέρωση θα έρθει μέσω της ιστορικής προόδου, όχι από το ίδιο το άτομο. Ο ελευθεριακός αντιθέτως στηρίζεται στην ηθική στάση καθενός, εδώ και τώρα. Γι’ αυτό επαναστατεί αυθόρμητα ενάντια στην αδικία. Ενώ η βάση του αναρχισμού είναι η ηθική, τόσο ο Μαρξ όσο κι Χέγκελ την γελοιοποιούν. Εγώ λοιπόν όχι. Σ’ αυτό είμαι Έλληνας εκατό τοις εκατό, και σκέφτομαι όπως ο Σωκράτης κι ο μαθητής του, ο Πλάτωνας· ότι αλήθεια δεν είναι τίποτε άλλο παρά το καλό. Γι’ αυτό κι επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά ότι είναι καλύτερο να υποστεί κανείς μια αδικία παρά να τη διαπράξει. Μια ανυπέρβλητη αλήθεια την οποία ο Σωκράτης υπερασπίζεται για τελευταία φορά μπροστά στους δικαστές του στον Άρειο Πάγο και την οποία μεταδίδει στους μαθητές του λίγο πριν πεθάνει. Μερικούς αιώνες μετά έρχεται ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος είναι επίσης μια μεγάλη μορφή την οποία θαυμάζω και σέβομαι. Φτωχός και προλετάριος, όπως οι πρώτοι του μαθητές, κήρυξε την αγάπη προς τον πλησίον. Ήταν όμως η ηθική του Σωκράτη λιγότερο ανώτερη απ’ αυτήν του Ιησού και των Εντολών; Η σύνδεση της έννοιας της ευτυχίας με την έννοια του αγαθού είναι η βασική συνεισφορά της Σωκρατικής/Πλατωνικής φιλοσοφίας, υιοθετούμενη επίσης από τον Αριστοτέλη, αν και εκείνος, περισσότερο εμπειρικός, αποστασιοιποείται από ορισμένες θέσεις τους. Κι αυτό που ήταν έγκυρο πριν από δυόμισυ χιλιάδες χρόνια εξακολουθεί να είναι και σήμερα.

{…} Κάθε ιδεολογία η οποία δεν κάνει αυτοκριτική και θεωρεί ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια είναι καταδικασμένη να ολισθήσει στο δογματισμό και τον αποκλεισμό του άλλου ως συνομιλητή, εν ανάγκη εξαφανίζοντάς τον πραγματικά. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνεται ούτε δικαιολογείται στο όνομα καμίας πίστης ή συστήματος ιδεών. Ο Τολστόι δήλωνε αναρχικός, αποκήρρυτε όμως τη βία. Το ίδιο κι ένας άλλος αναρχικός, ο Γκάντι. Κι αν τους κατονομάζω είναι γιατί σκέφτομαι όπως αυτοί.

Από τη δική μας Πρωτοχρονιά

2011-01-03T00:30:00.002+02:00

Παζάρι αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους

2010-12-18T09:51:00.000+02:00

Αναδημοσίευση από το http://www.intifada.gr/

Ο Σύλλογος Ιντιφάντα και η δημοτική κίνηση Κίνημα στην Πόλη του Ζωγράφου οργανώνουν παζάρι αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους. Το παζάρι θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 18 Δεκέμβρη (από τις 10:00 πμ έως τις 5:00 μμ) στον πεζόδρομο της πλατείας "Γαρδένια" (μπροστά από τον κινηματογράφο Αλέκα). Όσα έσοδα προκύψουν από την εκδήλωση θα δοθούν στην οργάνωση υπεράσπισης των Παλαιστινίων πολιτικών κρατούμενων Addameer (http://addameer.info/). Αυτή τη στιγμή περισσότεροι από οχτώ χιλιάδες Παλαιστίνιοι αγωνιστές βρίσκονται στα Ισραηλινά κάτεργα, σε συνθήκες που συνιστούν κατάφωρη παραβίαση των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Όσοι και όσες θέλετε να βοηθήσετε την προσπάθεια μας κι έχετε αντικείμενα (βιβλία, παιχνίδια, είδη δώρων) που είναι σε καλή κατάσταση δεν τα χρειάζεστε πλέον (αλλά μπορεί να φανούν χρήσιμα σε κάποιον άλλο), παρακαλούμε να τα φέρετε είτε στο Στέκι Μεταναστών, Τσαμαδού 13, Εξάρχεια (Κυριακή 1:00μμ -5:00μμ, Δευτέρα Πέμπτη 6:00μμ-8:00μμ),είτε στα γραφεία του Κινήματος στην Πόλη, Καλλιστράτους 28-30 και Τραυλαντώνη γωνία (πρέπει όμως να προηγηθεί τηλεφωνική επικοινωνία με το 6937 8512998).

Το παζάρι αλληλεγγύης δεν είναι έκφραση φιλανθρωπίας, αλλά κίνηση έμπρακτης πολιτικής στήριξης στον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού για ελευθερία και δικαιοσύνη. Τα 1080 ευρώ που συγκεντρώθηκαν από το προηγούμενο παζάρι αλληλεγγύης του Συλλόγου Ιντιφάντα στις 2 Οκτωβρίου στην Καισαριανή, παραδόθηκαν ήδη στο Παλαιστινιακό χωριό Ναμπί Σάλεχ.

Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό «Ιντιφάντα»

Οι φωτορεπόρτερ έχουν διαλέξει πλευρά

2010-12-16T16:10:00.001+02:00

Αναδημοσίευση από: Αριστερό Βήμα

Συνέντευξη του προέδρου της Ένωσης Ελλήνων Φωτορεπόρτερ στην Ειρήνη Κοντογεωργίου

Ο κομβικός ρόλος των ΜΜΕ στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού είναι προφανής. Σπανίως ωστόσο γίνονται γνωστά τα βρώμικα κόλπα αυτού του παιχνιδιού όπως τα βιώνουν οι ίδιοι οι «εργάτες της ενημέρωσης». Ο Μάριος Λώλος, Πρόεδρος της ΕΦΕ, είναι ένας από αυτούς.

- Σύμφωνα με τους «ρεπόρτερ χωρίς σύνορα», η Ελλάδα κατέλαβε φέτος την 70η θέση στο δείκτη της ελευθερίας του τύπου, από την 35η που κατείχε πέρυσι. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά, σε επίπεδο άσκησης του επαγγέλματος, για τους Έλληνες φωτορεπόρτερ;

Σημαίνει ότι το τελευταίο χρονικό διάστημα και ειδικά με την τελευταία κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και του μνημονίου, τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ - βάζω μέσα σε αυτά τα ηλεκτρονικά μέσα, τα ραδιόφωνα και κάποιες αστικές εφημερίδες- λειτουργούν με τόσο ξεδιάντροπο τρόπο, ώστε στην κυριολεξία να φιμώνουν οποιαδήποτε διαφορετική φωνή. Βέβαια αυτό δεν ξεκίνησε τώρα. Το Δεκέμβρη του 2008, λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του Αλεξάνδρου, ο συνάδελφος Κώστας Τσιρώνης παρέδωσε στην εφημερίδα του, τον «Ελεύθερο Τύπο», φωτογραφία άνδρα των ΜΑΤ με προτεταμένο πιστόλι. Ο διευθυντής του, ο Κοτρώτσος, ο οποίος ήθελε να συνδιαλαγεί με τον τότε υπουργό Παυλόπουλο για το πώς θα την δημοσιεύσει και θα την αξιοποιήσει, «τράβηξε πίσω» τη φωτογραφία για τρεις μέρες. Έτσι κάθε εικόνα χάνει την αξία της ως ντοκουμέντο. Αυτό είναι ξεκάθαρη λογοκρισία. Τελικά τη δημοσίευσε σε εσωτερική όμως σελίδα ενώ απέλυσε το συνάδελφο. Αλλά σκέψου και πιο πρόσφατα παραδείγματα: Η πορεία του πολυτεχνείου φέτος πόσο προβλήθηκε από τα ΜΜΕ; Η πορεία για την επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου; Αν γινόταν αυτές οι μεγάλες πορείες πέρσι, τα κανάλια θα φώναζαν ότι «καίγεται η Αθήνα». Συμπέρασμα: Δεν πρέπει να βγαίνει προς τα έξω το γεγονός ότι ο κόσμος εξεγείρεται.

- Υπάρχει αντίστοιχο κλίμα κατά τη γνώμη σου και στην Ευρώπη;

Είναι σαφέστατο αυτό. Θέλουν τους λαούς της Ευρώπης υποταγμένους. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα. Φωτογράφιζα την πρόσφατη συνέντευξη τύπου της Τρόικα. Όταν τέλειωσαν και σηκώθηκαν να φύγουν προσπαθήσαμε να τραβήξουμε πιο ελεύθερες, μη στημένες φωτογραφίες. Καθώς πλησιάζαμε ακούω τον εκπρόσωπο της Κοσμισιόν Σερβάζ Ντερούς να λέει στον Πολ Τόμσεν του ΔΝΤ: «Ραντεβού στη Λισαβόνα»! Χαιρετήθηκαν και συμφώνησαν ραντεβού! Έχουν προγράψει τις χώρες και την οικονομία τους. Αυτό το άκουσα με τα ίδια μου τα αυτιά, δεν είναι μαρτυρία άλλου. Δεν είναι επομένως τυχαία η καταστολή που υφίστανται οι ρεπόρτερ από την αστυνομία.

- Ένα από τα «πεδία των μαχών», όπου καταγράφονται θύματα από την πλευρά σας είναι και οι πορείες. Σε σημείο που οι γιατροί του ΕΣΥ, οι οποίοι περιέθαλψαν πρόσφατα θύματα αστυνομικής βίας αλλά και ο Ιατρικός Σύλλογος να ζητούν διεξαγωγή ερευνών για τις πρακτικές που ακολουθεί η ΕΛ.ΑΣ. Ποια είναι η θέση, χωροταξική και πολιτική των φωτορεπόρτερ σε αυτές τις «μάχες»; Νομίζω ότι υπήρξαν αλλαγές θέσεων τα τελευταία χρόνια και εννοείται ότι η αλλαγή θέσης λήψης αλλάζει και το περιεχόμενο των εικόνων.

Εδώ και χρόνια φωτογραφίζαμε από τη μεριά των διαδηλωτών, στη λογική ότι κι εμείς είμαστε εργαζόμενοι. Κάποια νύχτα στα καλά καθούμενα, και νομίζω αυτό δεν έγινε τυχαία, μας πήγαν απ’την πλευρά της αστυνομίας. Ξαφνικά ήταν αδύνατον να μείνεις στους διαδηλωτές. Σ’ έδιωχναν ως «αλήτη, ρουφιάνο, δημοσιογράφο». Σιγά σιγά ωστόσο αυτό αμβλύνθηκε. Μεσολάβησαν κάποιες συγκεκριμένες φωτογραφικές στιγμές: Η αποκαλυπτική φωτογραφία π.χ. της Γένοβα που έδειχνε τον μπάτσο να σκοτώνει διαδηλωτή, τραβήχτηκε από επαγγελματία φωτορεπόρτερ. Ακολούθησε η εικόνα του Τσιρώνη που λέγαμε πριν. Μέσα από παρόμοια γεγονότα συνειδητοποίησαν οι πολίτες την πραγματικότητα και άρχισαν να μας δέχονται από την πλευρά των διαδηλωτών. Εκτός κάποιων εξαιρέσεων. Ας αναφέρω ότι πρόσφατα κάποιος, ο οποίος δεν πιστεύω ότι ήταν συνειδητός αντιεξουσιαστής, άρπαξε τη μηχανή συναδέλφου στα Εξάρχεια κι έφυγε τρέχοντας. Κατά τη γνώμη μου ή κλεφτρόνι ήταν ή ασφαλίτης. Αν ήταν πράγματι αντιεξουαστής και θεωρούσε το συνάδελφο ρουφιάνο, θα του έσπαγε τη μηχανή μπροστά του. Ως Ένωση έχουμε ανακοινώσει επίσημα ότι συνεργαζόμαστε με την ομάδα νομικής υπεράσπισης των διαδηλωτών, στους οποίους δίνουμε φωτογραφικό υλικό ως υπερασπιστικό υλικό. Είναι αδιανόητο για μας να βουτάνε έναν πιτσιρικά από το σωρό, να του φοράνε ένα σάκο και να τον συλλαμβάνουν για το περιεχόμενό του. Έχουμε πάρει πολιτική θέση: είμαστε με την πλευρά των εργαζομένων που αντιστέκονται. Έχουμε κι εμείς τα ίδια προβλήματα, δεχόμαστε την ίδια βία. Προχθές έσπασαν το χέρι ενός συναδέλφου, πιο πριν στην Ακρόπολη μας ψέκασαν απειλώντας μας ότι «ξέρουμε ποιοι είστε και θα τα πούμε στις πορείες». Η βία εναντίον μας έχει ενταθεί και στα κανάλια επικρατεί σιγή ιχθύος.

- Η ΕΣΗΕΑ στο άρθρο 3 του κώδικα δεοντολογίας αναφέρει ότι ο δημοσιογράφος θα πρέπει: α. Να υπερασπίζεται σθεναρά το δημοκρατικό πολίτευμα, που διασφαλίζει την ελευθεροτυπία και την απρόσκοπτη άσκηση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος. β. Να αποκρούει και να καταγγέλλει τις εκδηλώσεις κρατικού αυταρχισμού και τις αυθαιρεσίες των ιδιοκτητών των Μ.Μ.Ε. και ιδιαίτερα των ολιγοπωλίων». Υπερασπίζεται το σωματείο τον κώδικά του;

Η ΕΣΗΕΑ δεν πράττει. Βγάζει μια ανακοίνωση μιας γραμμής κι αυτό ήταν. Πώς θα μπορούσε να πράξει; Συγκροτώντας π.χ. νομική ομάδα υπεράσπισης των συναδέλφων που πλήττονται από την κρατική αυθαιρεσία. Ενδιαφερόμενη έμπρακτα και ουσιαστικά για το αν πράγματι γίνονται ΕΔΕ. Εμένα, αν και πρόεδρο σωματείου, με έχουν δείρει. Φαντάσου να έκαναν κάτι τέτοιο στο Σόμπολο… Έχω κάνει καταγγελία και με φώναξαν στην Καισαριανή, στο τμήμα της ΕΔΕ για να τους υποδείξω αυτόν που με έδειρε. Λες και θα μπορούσα να ξεχωρίσω αυτόν που μου επιτέθηκε ή λες κι ήταν αυτή δική μου δουλειά. Έχουμε κάνει πολλές καταγγελίες και για ελάχιστες μας απάντησαν ότι επιβλήθηκαν οι «ανάλογες κυρώσεις». Ποτέ δεν αναφέρουν ποιες είναι αυτές οι κυρώσεις. Στην πραγματικότητα, ξέρουμε εκ των προτέρων ότι δεν θα υπάρξει ποινή. Ένα πράγμα που η Ελλάδα διατηρεί σταθερά από την Χούντα, είναι η ατιμωρισία της αστυνομικής αυθαιρεσίας και βίας.

- Η φωτοδημοσιογραφία είχε ανέκαθεν μια ουμανιστική δέσμευση, μια αίσθηση ευθύνης προς την Ιστορία. Αναμφισβήτητα σήμερα διανύουμε στον τόπο μας ιστορικές στιγμές. Πιστεύεις ότι η φωτοδημοσιογραφία εκπληρώνει το σκοπό της;

Ως φωτορεπόρτερ καλούμαστε να φωτογραφίσουμε την ιστορία που γράφεται αυτή την εποχή στην Ελλάδα. Οι επιλογές που έχεις είναι δύο: Ή με τους εργάτες θα είσαι ή με τις γραβάτες. Η πλειονότητα είναι με τους εργάτες. Η ουδετερότητα είναι ένας μύθος για κοινωνίες αγγελικά πλασμένες. Αναγκαστικά, με την επιλογή του κάδρου, με τη γωνία λήψης, με τη στιγμή που επιλέγω να πατήσω το κουμπί παίρνω θέση. Είναι προφανές ότι αυτό κάποιοι δεν το θέλουν. Για αυτό και υπάρχει τόση βία εναντίον μας: δεν θέλουν πειστήρια. Σπάσαν το χέρι του συναδέλφου, του πήραν τη μάσκα και το κράνος. Κι αυτό γιατί φωτογράφισε τη βία που ασκούσαν σε έναν πολίτη. Αν αποκοπείς από το πλήθος των συναδέλφων τρως το ξύλο της αρκούδας. Παράλληλα επιδίδονται και σε διασπορά φημών: «μην κατέβετε στο δρόμο γιατί θα γίνει της Μarfin” ή “κίνδυνος εκτροπής του δημοκρατικού πολιτεύματος» κ.ά.

- Όλη αυτή την κατάσταση που περιγράφεις θα την χαρακτήριζες παρεμπόδιση του δημοσιογραφικού έργου ή θα χρησιμοποιούσες άλλο χαρακτηρισμό;

Παρεμπόδιση της δημοκρατίας θα το χαρακτήριζα.

- Πώς επιδρά αυτή η κατάσταση στο έργο του ίδιου του δημοσιογράφου; Υπάρχει αυτολογοκρισία, γίνεται λογοκρισία από διευθυντικά στελέχη και αρχισυντάκτες;

Οι διαδικασία έχει ως εξής: Οι περισσότεροι συνάδελφοι, μετά από συμφωνία με τις εφημερίδες ανεβάζουν στο σέρβερ ένα πλήθος φωτογραφιών κι από κει επιλέγουν οι υπεύθυνοι των εφημερίδων ή των περιοδικών ποια φωτογραφία θα δημοσιεύσουν. Θεωρώ ότι οι συνάδελφοι φωτογραφίζουν τα πάντα, ανεβάζουν τα πάντα κι από κει και πέρα εξαρτάται από άλλους ποιες εικόνες και πώς θα τις χρησιμοποιήσουν. Το θέμα είναι να σου επιτρέπεται να φωτογραφίζεις ελεύθερα. Ο δικός μας στόχος είναι οι φωτογραφίες μας να είναι τόσο ξεκάθαρες ώστε να αποκλείεται η περίπτωση να συνοδευτούν από παραπλανητική λεζάντα. Αυτό βέβαια, υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορείς να το πετυχαίνεις πάντα.

- Υπάρχουν και ποια είναι τα θέματα «ταμπού» στη φωτογραφική κάλυψη των γεγονότων; Ποιες φωτογραφίες, πλην της αστυνομικής βίας, θάβονται; Τι είναι αυτό που δεν πρέπει να φτάσει στην κοινή γνώμη;

Τόσο η προηγούμενη όσο και αυτή η κυβέρνηση δεν επιτρέπουν να τραβήξεις τον πρωθυπουργό κι άλλα πολιτικά πρόσωπα, τη στιγμή που ετοιμάζονται να καθίσουν. Δηλαδή: Καλύπτεις επίσκεψη στο Μαξίμου. Επιτρέπεται η φωτογράφιση από τη στιγμή που είναι καθιστοί στην πολυθρόνα και για μερικά δευτερόλεπτα. Το αποτέλεσμα είναι αυτές οι στημένες εικόνες που βλέπουμε. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγονται τα παραπολιτικά φωτογραφικά σχόλια. Επίσης, σε οποιαδήποτε φάση η ασφάλεια πολιτικών προσώπων αντιληφθεί ότι ετοιμάζεσαι για παραπολιτική εικόνα, μπαίνει μπροστά σου, σε σπρώχνει. Κοινωνικό θέμα ταμπού είναι ο Αγιος Παντελεήμονας. Εκεί δεν μπορούμε να πάμε να φωτογραφίσουμε. Εμένα π.χ. εκεί με ξέρουν. Μ’έχει τραβήξει βίντεο η γνωστή ξανθιά κυρία. Είμαι ανεπιθύμητος. Και στην αστυνομία είμαστε γνωστοί. Μας αναγνωρίζουν ακόμη και με κράνος, από τα στοιχεία π.χ. της μηχανής μας και μας… περιμένουν.

- Στη δεκαετία του ’80 παρατηρήθηκε μια άνθηση του ελληνικού φωτορεπορτάζ. Ωστόσο από τότε, σημαντικοί Έλληνες φωτογράφοι όπως ο Οικονομόπουλος, ο Μπεχράκης, ο Κόντος, χρειάζεται να συνεργαστούν με διεθνή πρακτορεία για να αναγνωριστούν. Πώς το εξηγείς αυτό;

Η Ελλάδα ενδιαφέρει τώρα τα ξένα πρακτορεία λόγω ΔΝΤ. Πριν δεν υπήρχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον έξω για ελληνικά θέματα. Αυτοί που συνεργάστηκαν με τα ξένα μεγάλα πρακτορεία ήταν πολύ καλοί φωτογράφοι, οι οποίοι όμως έκαναν αποστολές εκτός Ελλάδος. Οι νέες γενιές έχουν επίσης πολύ καλή αισθητική και φωτογραφική παιδεία. Το πρόβλημα είναι η διαχείριση που γίνεται τώρα στην εικόνα και συνδέεται με την κρίση στα ΜΜΕ, η οποία βέβαια προϋπήρχε του μνημονίου. Είναι γνωστό ότι λειτουργούσαν πάνω σε μια φούσκα. Έστηναν εφημερίδες για να παίρνουν διόδια. Αυτή η φούσκα έσκασε και φοβάμαι ότι στο χώρο θα μείνουν ελάχιστοι εργαζόμενοι. Το ερώτημα είναι αυτοί που θα μείνουν τι είδους ενημέρωση θα προσφέρουν. Θα επιβιώσουν τα παπαγαλάκια; Οι «γιεσμεν» που γράφουν για 15 έντυπα και πληρώνονται για ένα; Αυτοί που γράφουν ή φωτογραφίζουν «μια με το δεξί χέρι και μια με το αριστερό»; Εκεί είναι το στοίχημα. Η πρόσφατη ιστορία των απολύσεων στο Βήμα ωστόσο, δείχνει ότι η επιλογή από πλευράς ιδιοκτητών είναι οι συνδικαλιστικές διώξεις και οι εκβιασμοί. Αν χυδαία και ανενδοίαστα απολύουν τους μόνιμους εργαζομένους φαντάσου τι εκβιασμούς υφίστανται οι έρμοι οι φωτορεπόρτερ που δουλεύουν με δελτίο παροχής υπηρεσιών. Τους πληρώνουν μετά από ένα χρόνο ή και αργότερα ενώ είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν οι ίδιοι τα έξοδά τους και να αποδίδουν ΦΠΑ. Υπάρχει πλέον πρόβλημα επιβίωσης. Με το δεδομένο ότι στα νέα μέσα, στο ίντερνετ, τεχνηέντως δεν μπαίνουν κανόνες, καταλαβαίνεις τι πρόκειται να συμβεί. Δεν είναι τυχαίο ότι για τους εργαζόμενους στο ίντερνετ δεν υπάρχει αγγελιόσημο ενώ δεν υπογράφονται συλλογικές ή κλαδικές συμβάσεις. Οι φωτογραφίες εκεί δημοσιεύονται χωρίς το όνομα του δημιουργού τους! Το troktiko π.χ. είχε σπάσει τους κωδικούς και κατέβαζε παράνομα φωτογραφίες απ’τους σέρβερ. Επιπλέον, αυτό που τείνει να επιβληθεί είναι ο ίδιος άνθρωπος να τραβά φωτογραφίες και βίντεο, να κάνει το μοντάζ και το σπικάζ. Αν δεν παραμείνουν διαχωρισμένοι οι ρόλοι και η ποιότητα της ενημέρωσης θα υποβαθμιστεί περαιτέρω και το επάγγελμα θα απαξιωθεί και τα πρωτογενή πνευματικά δικαιώματα θα κινδυνεύσουν.

- Ποιες εξελίξεις βλέπεις στο επάγγελμα και στην ενημέρωση που προσφέρεται, με την είσοδο της νέας τεχνολογίας; Πώς μπορεί να περιφρουρηθεί στην εποχή της ψηφιακής επεξεργασίας της εικόνας η αξιοπιστία της φωτογραφικής μαρτυρίας από ανήθικους φωτογράφους ή καθεστώτα;

Η δεοντολογία λειτουργεί. Στο photo shop η φωτογραφία μπαίνει μόνο για βελτίωση της χρωματικής απόδοσης και το πολύ για να κόψεις κάτι μικρό και άνευ σημασίας που μπήκε αιφνιδίως μπροστά σου κατά τη λήψη. Όσοι δεν σεβάστηκαν τη δεοντολογία άλλαξαν επάγγελμα.

- Τι είναι αυτό που θέλεις κυρίως να τονίσεις μέσα από αυτή τη συνέντευξη;

Αυτό που θέλω να τονίσω ότι είμαστε αλληλέγγυοι με τους εργαζόμενους. Ακούω κριτικές του τύπου «Τώρα ξύπνησαν οι δημοσιογράφοι και οι φωτορεπόρτερ;». Πάντα φωνάζαμε. Απλώς δεν ακουγόμασταν. Έχουμε τεράστιο πρόβλημα να ακουστούμε ακόμη και στα μέσα που δουλεύουμε. Καταλαβαίνουμε απόλυτα τις άλλες κοινωνικές ομάδες που δεν βρίσκουν βήμα επειδή δεν το επιτρέπουν τα παπαγαλάκια της ενημέρωσης. Οι ίδιοι φιμώνουν κι εμάς. Αν όμως δεν ακουστεί η διαφορετική φωνή στα ΜΜΕ, τότε θα χάσουμε όλοι το παιχνίδι.

- -

φωτο: Μάριος Λώλος, Αθήνα, 15 Δεκεμβρίου 2010.

- -

Συναυλία διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης από τους υπαλλήλους του ΔΟΛ

2010-11-22T15:50:00.000+02:00

Το μπαράζ απολύσεων στην «Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε.», που έχει αφήσει δεκάδες άνεργους μέχρι στιγμής, επικρέμαται ως απειλή πάνω από τα κεφάλια των υπόλοιπων εργαζομένων.

Η Εργασιακή Επιτροπή ΔΟΛ και οι Εργαζόμενοι της «Απογευματινή», με τη στήριξη της Επιτροπής Αλληλεγγύης Συνδικαλιστών και Συνδικάτων και της Διακλαδικής Πρωτοβουλίας Εργαζομένων και Ανέργων στα ΜΜΕ, διοργανώνουν Συναυλία Αλληλεγγύης την Τρίτη, 23/11, στις 5:00 μμ, έξω από το κτίριο του ΔΟΛ, Μιχαλακοπούλου & Παπαδιαμαντοπούλου (στάση μετρό «Μέγαρο Μουσικής»).

«Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» - Τρίτος κύκλος παραστάσεων

2010-11-22T00:58:00.001+02:00

#theatro #Flotilla
Αναδημοσίευση από το ομώνυμο Blog:

Μία αληθινή ιστορία.

Ένα θέατρο ντοκουμέντο που «μιλάει» την αλήθεια. Η 23χρονη αμερικανοεβραία Rachel Corrie βρήκε το θάρρος να περάσει στην απέναντι όχθη και να δει την αλήθεια της άλλης πλευράς με τα δικά της μάτια… Την αλήθεια του παλαιστινιακού λαού που εδώ και 60 χρόνια βρίσκεται σε απόγνωση… Και συνάντησε το θάνατο… Ήταν ηρωίδα; Ήταν τρελή;

Μία παράσταση που απαγορεύτηκε στη Νέα Υόρκη.

Μία παράσταση της Μάνιας Παπαδημητρίου που παρουσιάζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου για τρίτη φορά.

Σάββατο (19:00), Κυριακή (21:30), Δευτέρα (21:30)

Τηλ: 210 – 9212900

Συνέντευξη με τους Ιρανούς πολιτικούς πρόσφυγες - απεργούς πείνας

2010-11-02T10:29:00.000+02:00

Διαβάστε επίσης: «Δολοφονική επίθεση σε Ιρανή δημοσιογράφο - απεργό πείνας»

Ηλίθιοι

2010-10-20T01:56:00.000+03:00

Δύο ολόκληρες εβδομάδες συνεχόμενων απεργιακών κινητοποιήσεων στην Γαλλία, με αφορμή το «Ασφαλιστικό Σαρκοζί». Δυο εβδομάδες, απεργίες, συγκρούσεις, διαδηλώσεις.

Και στην Ελλάδα του ασφαλιστικού, του ΦΠΑ, των απολύσεων, των περικοπών, των ελαστικότερων ελαστικών ωραρίων, των προοπτικών για ακόμα περισσότερη αφαίμαξη, μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν τα κοράκια του «μηχανισμού στήριξης», που εισπράττουν για τα αφεντικά τους και μετά θα μας αφήσουν να κάνουμε μιαν ωραία, «ελεγχόμενη πτώχευση»;

Στην Ελλάδα τί;

Τίποτα ιδιαίτερο. Μια απεργία προγραμματισμένη από τα κατάπτυστα τομάρια της ΓΣΕΕ για τις 15 Δεκεμβρίου. Α, ναι, που έχει να κάνει με τα μέτρα του Σεπτεμβρίου. Μόνο μ' αυτά.

Την ίδια ώρα, οι μεγαλοεκδότες σώζουν τα κότερα που έβγαλαν από κρατική διαφήμιση επί δεκαετίες, απολύοντας με τις ντουζίνες κόσμο. Δημοσιογράφους. «Διοικητικό Προσωπικό». Οι δεύτεροι είναι οι περισσότεροι και οι πρώτοι δεν είναι όλοι «αλήτες, ρουφιάνοι». Γίνονται κάποιες κινήσεις, μαθαίνω, για Συνδικάτο Τύπου, με σκοπό να καλύψει και τους «διοικητικούς» (γραφίστες, τεχνικούς κ.ά.). Οι δημοπσιογράφοι σκαλώνουν να μπουν μπροστά. Η ΕΣΗΕΑ κοιμάται όρθια.

Κι όλοι οι άλλοι, μουδιασμένοι, περιμένουμε τη σειρά μας. Κι άλλοι εργασιακοί χώροι χτυπιούνται ένας - ένας, μεμονωμένα, γινόμενοι έτσι εύκολα θύματα.

Και περιμένουμε από την κάθε ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και ΕΣΗΕΑ και και και...

Συνέντευξη Τύπου «Freedom Flotilla II»

2010-09-27T08:09:00.000+03:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Τη Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου και ώρα 13:00 στην αίθουσα της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου (Ακαδημίας 23) θα δοθεί Συνέντευξη Τύπου της διεθνούς Συντονιστικής Επιτροπής του «GAZA FREEDOM FLOTILLA II» (Στόλος της Ελευθερίας II), με θέμα:

Ανακοίνωση των αποφάσεων των εργασιών της διεθνούς Συντονιστικής Επιτροπής στη διήμερη «Τέταρτη Συνάντηση» της Αθήνας, 26 και 27 Σεπτεμβρίου, σχετικά με τη διοργάνωση της επόμενης αποστολής στη Γάζα, με εκπροσώπους από: ΗΠΑ, Τουρκία, Ελλάδα, Σουηδία, Παλαιστινιακή Διασπορά, Ιρλανδία, Αγγλία, Ιταλία, Ισπανία, Ελβετία, Ολλανδία και Λατινική Αμερική.
Ενημέρωση για την πρόσφατη Έκθεση – πόρισμα της ανεξάρτητης Επιτροπής Έρευνας του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ σχετικά με την ισραηλινή επίθεση στον «Στόλο της Ελευθερίας» την 31η Μαΐου 2010 και τις επόμενες ενέργειες.

Η Γραμματεία

της Ελληνικής Πρωτοβουλίας «Ένα Καράβι για τη Γάζα»

Για περισσότερες πληροφορίες:
- Πλειώνης Δημήτρης 6977664737 pliodim@hotmail.com
- Βαλκάνος Νίκος 6977167008 ombalkan@otenet.gr

Στην Ελλάδα το κονβόι Viva Palestina 5

2010-09-24T16:11:00.001+03:00

[Αναδημοσίευση από τον «Ψηφιακό Στόλο»]

Στην Ελλάδα βρίσκεται, από σήμερα το πρωΐ, το κονβόι βοήθειας προς την αποκλεισμένη Γάζα «Viva Palestina 5».

Διαβάστε περισσότερα »

Τυχαίο; δε νομίζω!

2010-09-08T18:36:00.001+03:00

Η φωτογραφία του TVXS δεν δημοσιεύεται για ευνόητους λόγους

Αναδημοσίευση από TVXS :

7η Σεπτεμβρίου 2010. Στην εξεταστική για τη Siemens η συζήτηση έχει ανάψει με τους βουλευτές να ανεβάζουν τους τόνους σχετικά με τους μάρτυρες που θα πρέπει να κληθούν.

Οι βουλευτές της Ν.Δ. Κωνσταντίνος Τζαβάρας και Παναγιώτης Καμμένος επιμένουν ότι θα πρέπει να κληθεί για κατάθεση η Νίκη Τζαβέλα, καθώς έχει εργαστεί για τον Σωκράτη Κόκκαλη.

Με την πρόταση των δύο γαλάζιων βουλευτών συμφώνησε ο βουλευτής του ΛΑΟΣ, Κώστας Αϊβαλιώτης, όμως ζήτησε να καταθέσει και κάποιος ακόμα... «Στην επιτροπή θα πρέπει να έρθει και ο επίτιμος πρόεδρος της ΝΔ, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, για να δώσει εξηγήσεις», πρόσθεσε και όλα πλέον είχαν πάρει το δρόμο τους. Ήταν η αρχή του τέλους της συνεδρίασης της εξεταστικής επιτροπής.

Με το άκουσμα του ονόματος, έξαλλος, ο βουλευτής της ΝΔ, Αναστάσιος Νεράντζης πετάχτηκε από την καρέκλα, για να διαμαρτυρηθεί για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.... Όμως στο πρώτο βήμα παραπάτησε και βρέθηκε στο έδαφος. Από την πτώση χτύπησε τη μύτη του, ενώ έσπασε και τα γυαλιά του.

Αιμόφυρτος προσπαθούσε να καταλάβει τι είχε συμβεί, ενώ έντρομα τα υπόλοιπα μέλη της επιτροπής κάλεσαν σε βοήθεια. Στην αίθουσα έσπευσε αρχικά ο πρόεδρος της Βουλής, Φίλιππος Πετσάλνικος, για να δει τον τραυματία και στη συνέχεια κλήθηκε ασθενοφόρο που μετέφερε τον Αναστάσιο Νεράντζη στο νοσοκομείο.

Κι όλα αυτά στο άκουσμα, και μόνο, του ονόματος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Σύμπτωση; Ίσως...

ΜΕΤΚΑ: Με σεκιουριτάδες απαγορεύουν στους εργάτες την είσοδο στη δουλειά τους!

2010-09-04T14:39:00.000+03:00

Ανασημοσίευση απο ΠΑΠΑΤΖΗΔΕΣ

Με τη παρουσία πέντε σεκιουριτάδων, οι οποίοι δήλωσαν ότι δεν επιτρέπεται η εργασία στους τρείς δικαιωθέντες απολυμένους, η εργοδοσία παραβιάζει τη δικαστική απόφαση των ασφαλιστικών μέτρων, προτιμώντας τις οικονομικές ρήτρες μη εκτέλεσης της απόφασης.

Παράλληλα στην χθεσινή έκτακτη δικάσιμο, η εταιρεία ζήτησε την ανακοπή των ασφαλιστικών μέτρων γιατί οι υπόλοιποι εργαζόμενοι της ΜΕΤΚΑ “δεν επιθυμούν τους απολυθέντες” ενώ υπάρχει κίνδυνος να αποσυρθούν παραγγελίες λόγω της παρουσίας τους. Η νέα θεωρία ανατρέπει τους ισχυρισμούς της εταιρείας για “τεμπέληδες και αντιπαραγωγικούς εργάτες” αφού το καπιταλιστικό συμφέρον θα έλεγε “καλύτερα αντιπαραγωγικοι παρά 300 ευρώ τη μέρα στον καθένα”.

Ο απίστευτος κυνισμός δικηγόρων και διευθυντάδων της ΜΕΤΚΑ θα απαντηθεί τη Δευτέρα το μεσημέρι όταν θα εκδοθεί από το δικαστήριο η απόφαση της αίτησης που έχει κατατεθεί, δηλ. να μην ισχύσει η επαναπρόσληψή τους.

Μέχρι τότε, απλά μπαίνουμε σε επιφυλακή κι αναλόγα με την απόφαση από Τρίτη πρωί αρχίζουμε άμεσα σε νέο γύρο κινητοποιήσεων ανάλογων του Φλεβάρη.

Τότε οι εργάτες της ΜΕΤΚΑ να έχουν συμπαραστάτες όχι μόνο εμάς αλλά τους εργάτες του ΚΙΟΛΕΪΔΗ, της ΚΟΝΤΙ, του ΚΑΝΑΚΗ, της ΜΕΛΚΑ κι όλων των απολυμένων, των άνεργων και καταπιεσμένων.
http://ergatis.wordpress.com/

Ο ΓΑΠ, όταν απέρριπτε... το ΔΝΤ. Υπάρχουν ακόμα αμφιβολίες για τον πολιτικαντισμό οποιουδήποτε;

2010-09-03T00:03:00.000+03:00

Αναστολή των οικοδομικών εργασιών του Καζίνο στα καμμένα της Πάρνηθας

2010-09-01T23:29:00.000+03:00

[Αναδημοσίευση από «Έλληνες Ενεργοί Πολίτες»]

Μια απόφαση σταθμός για την προστασία της Πάρνηθας ήταν η προσωρινή διαταγή της προέδρου του Ε’ Τμήματος του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, με την οποία διατάσσεται η αναστολή των οικοδομικών εργασιών που διεξάγονταν στην καμένη δασική έκταση πέριξ του Καζίνο Πάρνηθας.

Η προσωρινή διαταγή εκδόθηκε κατόπιν αίτησης αναστολής που κατέθεσε ο ΕΔΑΣΑ (Εθελοντές Δασοπυροπροστασίας Αττικής) στις 23.8.2010, με το επιχείρημα ότι η έκταση στην οποία διεξάγονταν οι εργασίες είναι αναδασωτέα βάσει των άρθρων 117 του Συντάγματος και 38 του Δασικού Κώδικα, ενώ οι διατάξεις του ν. 3139/2003 (με την οποία η περιοχή εξαιρέθηκε του πυρήνα του Εθνικού Δρυμού), της υπ’ αρ. 3220/23.7.2007 απόφασης του Γ.Γ. Περιφέρειας Αττικής (με την οποία η περιοχή εξαιρέθηκε της αναδάσωσης) και του π.δ. της 24.7.2007 (με το οποίο η περιοχή χαρακτηρίστηκε ως ζώνη τουρισμού - αναψυχής) είναι αντισυνταγματικές.

Η προσωρινή διαταγή επιδόθηκε νόμιμα προς την εταιρεία «Ελληνικό Καζίνο Πάρνηθας Α.Ε.» από τον ΕΔΑΣΑ στις 27 Αυγούστου 2010 όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο φορέας.http://www.edasa.gr/deltio_tupou.27-8.2010.html

Διαβάστε περισσότερα »

Αβάσιμη κατηγορία βιασμού εναντίον του ιδρυτή του WikiLeaks Julian Assange

2010-08-21T18:49:00.000+03:00

Ο Σουηδός εισαγγελέας απέσυρε το ένταλμα σύλληψης εναντίον του Julian Assange, ιδρυτή του ιστότοπου WikiLeaks. Ο Assange κατηγορούνταν για τον «βιασμό» μιας γυναίκας, κατά την παραμονή του στην Σουηδία και την «κακοποίηση» μιας άλλης. Η υπόθεση έγινε γνωστή από σουηδική σκανδαλοθηρική εφημερίδα. Ο εισαγγελέας χαρακτήρισε την κατηγορία «αβάσιμη».

Το WikiLeaks πρόσφατα είχε προβεί στην αποκάλυψη χιλιάδων απόρρητων εγγράφων του αμερικανικού στρατού, τα οποία αποδείκνυαν πολλές άγνωστες υποθέσεις με σφαγές αμάχων.

Ανάρτηση παλαιστινιακής σημαίας στην Ακρόπολη, εν όψει επίσκεψης Νετανιάχου

2010-08-16T13:07:00.005+03:00

Ανεπιθύμητος ο σφαγέας παιδιών και αμάχων

2010-08-16T13:03:00.000+03:00

Με πρόσκληση του Γ. Παπανδρέου ο Νετανιάχου στην Αθήνα, δυόμιση μόλις μήνες μετά τη σφαγή στον Στόλο της Ελευθερίας.
Αντικείμενο της επίσκεψης η «αναβάθμιση των σχέσεων» Ισραήλ-Ελλάδας, ενώ διεθνώς ετοιμάζεται η νέα προσπάθεια άρσης του ναυτικού αποκλεισμού της Γάζας.
Στρατιωτική συνεργασία τη στιγμή που το Ισραήλ προσπαθεί να ξεκινήσει πόλεμο στη Μ. Ανατολή.

Την Δευτέρα, 16 Αυγούστου, στις 6:30μμ, συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα, κατά της επίσκεψης του ανεπιθύμητου σφαγέα.

Εδώ η ανακοίνωση του «Ένα Καράβι για τη Γάζα»

Τύπος & Ενημέρωση

2010-08-06T09:55:00.003+03:00

Θεσσαλονίκη, 2008, Χρ. Καλλίτσης

Tου ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΣΗ

[Αναδημοσίευση από το περιοδικό «Γειτονιές»]

Μεγάλη μπορεί να είναι η προσφορά του Τύπου στη λειτουργία και πρόοδο της κοινωνίας. Η τηλεόραση μπορεί να γίνει πολύ χρήσιμο εργαλείο ενημέρωσης και ψυχαγωγίας. Αντ’ αυτού πολύ συχνά οι ειδήσεις και οι πληροφορίες που διακινούνται από το χαζοκούτι και τις μεταλλαγμένες εφημερίδες είναι παραπλανητικές μέχρι του σημείου ν’ αντιστρέφεται η πραγματικότητα. Η τηλεόραση ενώ θα μπορούσε να λειτουργεί ως μέσο αφύπνισης – όπως συμβαίνει με τις ποιοτικές κινηματογραφικές ταινίες μυθοπλασίας ή τα ντοκιμαντέρ – καθηλώνει τον κόσμο στους καναπέδες. Λειτουργεί ως μέσο καταστολής των συνειδήσεων.

Στη λαθεμένη κατεύθυνση που φαίνεται να έχει πάρει η πολιτεία μάλλον συμβάλλουν τα λείψανα της καθεστωτικής ενημέρωσης και οι μιμητές τους. Ποιά είναι η συμμετοχή του τύπου στο κουκούλωμα των ποικίλων υποθέσεων που έχουν βουλιάξει την οικονομία και τα ήθη στη χώρα; Πόσο προσέχει ο αναγνώστης της εφημερίδας τα θέματα ενημέρωσης όταν την αγοράζει σε πλαστική σακούλα γεμάτη δώρα / διαφημίσεις;

Το 80% των πολιτών, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, δεν εμπιστεύονται τους δημοσιογράφους. Η κατάσταση στην κοινωνία έχει αλλάξει, αλλά η περιγραφή της από την τηλεόραση και τα πρωτοσέλιδα του τύπου δείχνει τα πράγματα στάσιμα.

Τηλεοπτικά κανάλια και εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας ανήκουν σε μεγαλοεργολάβους κι εφοπλιστές: αντιδεοντολογικό, αλλά συμβαίνει. Η πολιτική της κρατικής τηλεόρασης, πλην εξαιρέσεων, ακολουθεί τις οδηγίες της εκάστοτε κυβέρνησης.

Ο τηλεοπτικός πανζουρλισμός («αίμα, σπέρμα, ψέμα»¹) προκαλεί αναπόφευκτα σύγχυση στον τηλεθεατή. Πώς μπορούν οι τηλεορασόπληκτοι ν’ απεξαρτηθούν από τις οθόνες;

Η φωτεινή κι ελπιδοφόρα διαδρομή (κατεύθυνση) βρίσκεται έξω από το βούρκο της κοινωνίας του θεάματος. Η τηλεόραση όσο εγκλωβίζεται στη θεαματική της διάσταση τόσο χάνει τη θετική της δυναμική.

Σε ποιόν συμφέρουν τα παραμύθια και τα ψέματα;

Ο παραλήπτης της είδησης σήμερα πρέπει να σκέφτεται μία φορά πριν και περισσότερες φορές μετά την έκθεσή του στην καθιερωμένη (καθεστωτική) ενημέρωση.

«Θέλετε να μας πείτε ότι η “Ελευθεροτυπία” γράφει πραγματικά γεγονότα; Μπορεί να είναι μια πολύ σοβαρή εφημερίδα, βεβαίως. Αλλά την έχετε κάνει “Βίβλο” σας και μας λέτε ότι το έγραψε η “Ελευθεροτυπία” και έρχεστε εδώ και μας δουλεύετε, ότι το έγραψε η “Ελευθεροτυπία” - άρα είναι και πραγματικότητα; Στην εποχή που βαδίζουμε για τις εκλογές; Γιατί να μην πιστέψω εγώ ότι είναι πληρωμένα αυτά τα άρθρα εκεί;» Αλεξία Έβερτ, από τα πρακτικά του δημοτικού συμβουλίου της Αθήνας, 22-3-2010 ².

Πόσοι δημοσιογράφοι, υπάλληλοι «μεγάλων» εφημερίδων, δουλεύουν ταυτόχρονα για τα γραφεία τύπου δήμων και τα περιοδικά τους; Για παράδειγμα δύο δημοσιογράφοι, ένας της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» κι ένας του «Αγγελιοφόρου» είναι αντίστοιχα ο συντονιστής ύλης και ο συντάκτης στο περιοδικό του δήμου Πανοράματος (Θεσσαλονίκη).

Ίσως η ανοχή στην αντιδεοντολογική συμπεριφορά πολλών δημοσιογράφων, πέρα από το ότι μειώνει την ποιότητα της ενημέρωσης, καθιστά το σύνολο των λειτουργών του Τύπου πιο ευάλωτο στις εργοδοτικές αυθαιρεσίες και την ανεργία.

Υπάρχουν δημοσιογράφοι και όχι μόνο που προσπαθούν να τρυπήσουν το φράγμα της λογοκρισίας. Τυπικοί ή άτυποι εργάτες του επίκαιρου λόγου – με ελάχιστα ή ανύπαρκτα οικονομικά οφέλη, με το ρίσκο της απώλειας της εργασίας τους - δημοσιεύουν αλήθειες και ανεκτίμητες πληροφορίες.

Αγωνιστές του συλλογικού δικαιώματος για μία καλύτερη δημόσια παιδεία, απασχολούμενοι στο χώρο της εκπαίδευσης, απαίτησαν και πέτυχαν την ανακοίνωση³ των προτάσεών τους από το δελτίο ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης (4-5-2010). Μήπως όφειλε το κρατικό κανάλι, χωρίς να βάζει εμπόδια, να μεταδώσει την ανακοίνωση των ωρομίσθιων εκπαιδευτικών;

Χρειάζεται κόπος για να μάθεις τα νέα· δεν αρκεί το πάτημα ενός κουμπιού.

¹ Αντώνης Τουρκογιώργης, Γιάννης Σπάθας (Socrates) από συνέντευξή τους στον Δημήτρη Κανελλόπουλο «Ελευθεροτυπία» 25-4-2010.
² «Ελευθεροτυπία» 23-3-2010
³ «(...) ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΕΦΑΡΜΟΖΕΙ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΔΙΑΛΥΟΝΤΑΣ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΤΟΙΒΑΖΟΝΤΑΣ 30 ΜΑΘΗΤΕΣ ΑΝΑ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΔΙΟΡΙΣΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ (...)»

Οι επικοινωνιακές δημοκρατίες

2010-08-04T02:15:00.000+03:00

[Αναδημοσίευση από τον «Old Boy»]

Αν επί της συντεχνίας των φορτηγατζήδων τα επικοινωνιακά υπερόπλα ενεργοποιήθηκαν άμεσα, με αποτέλεσμα ο κόσμος να οργιστεί και να νιώθει πως δεν πάει άλλο από τις πρώτες κιόλας ώρες της απεργίας, επί της συντεχνίας των δεητζήδων τα επικοινωνιακά υπερόπλα περνάνε στο επόμενο στάδιο του μάιντ φάκινγκ, έτσι ώστε ο κόσμος να οργιστεί και να νιώθει πως δεν πάει άλλο πολλές εβδομάδες ή και μήνες πριν κηρυχθεί η απεργία.

Διαβάστε περισσότερα »

Λίγη Αλληλεγγύη, πριν μας φάνε ζωντανούς...

2010-08-02T09:37:00.006+03:00

Το θέμα των ημερών τον τελευταίο καιρό είναι οι φορτηγατζήδες και το ανοικτό ή κλειστό του επαγγέλματός τους. Τώρα πώς όλοι ξαφνικά ασχοληθήκαμε με τα φορτηγά και τους ιδιοκτήτες ή οδηγούς τους, ρωτήστε καλύτερα την κυβέρνηση και τα Μ.Μ.Ε. Αυτοί δημιούργησαν και έφεραν το θέμα μες στην καλοκαιρινή ραστώνη, αυτοί θα το φτάσουν μέχρι τέλους.

Ας διαβάσουν και μερικοί από τους Δημοσιοκάφρους (μήπως τυχόν το ξέρουν αλλά δεν το λένε;) τι σημαίνει συντεχνία και σινάφι, από πού προέρχεται, και μετά ας αποφασίσουμε εμείς ο λαουτζίκος ποιός από τους δύο είναι συντεχνία, οι Φορτηγατζήδες ή οι Μεγαλοδημοσιογράφοι και οι Πολιτικοί;

Στο διαδίκτυο, στα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά κανάλια, στο δρόμο, στις κουβέντες, το θέμα αυτό μονοπωλεί το περιεχόμενο των διαλόγων και καθίσταται κυρίαρχο. Με αφορμή αυτό ανοίγουν διάλογοι για τα μέτρα, για τον επικείμενο χειμώνα, για τις δυσκολίες που έρχονται και για αυτά που πρέπει να γίνουν ώστε η Πατρίδα (τους) να ορθοποδήσει και να βγούμε από το τούνελ.

Η ίδια κουβέντα βέβαια επαναλαμβάνεται πολλά χρόνια τώρα και έχει πρωταγωνιστή κάθε φορά και διαφορετική ομάδα. Τη μια πρέπει να ανοίξει το "επάγγελμα" των Πανεπιστημίων και να ιδρυθούν ιδιωτικά Πανεπιστήμια (γιατί έτσι προτάσσει η ελεύθερη οικονομία, που είναι ελεύθερη για να μπορεί να δημιουργεί ανελεύθερα ολιγοπώλια Καπιταλιστών ανά τον κόσμο και να εμπορεύεται και την Παιδεία των ανθρώπων μαζί) την άλλη πρέπει να… "ανοίξουν" ο δημόσιος και ιδιωτικός τομέας για να σωθεί η πατρίδα (προσπαθούσαν, προσπαθούσαν αλλά τελικά δεν τους βγήκαν οι δημόσιοι υπάλληλοι ένα εκατομμύριο), την παράλλη πρέπει οι αγρότες να συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα των στιγμών και να μην κλείνουν τους δρόμους, σε λίγο θα πρέπει να ωριμάσουν οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ και να δικαιολογήσουν την πώληση μεγάλου μέρους της επιχείρησης (που υποτίθεται πως είναι Δημόσια, δηλαδή δική μας, αλλά για μια ακόμη φορά καταλαβαίνουμε πως το Δημόσιο είναι Κρατικό και άρα σε καμία περίπτωση Δημόσιο. Άλλο Κράτος άλλο Δήμος).

Αναρωτιούνται διάφοροι, γιατί οι φορτηγατζήδες δεν κάνουν πίσω ή γιατί δεν σκέφτονται την υπόλοιπη "κοινωνία" ή γιατί δεν θέλουν να "ανοίξει" (να ανοίξει ώστε να δράσουν μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες καυσίμων, μεταφορών κτλ) το επάγγελμά τους ή λένε πως αυτοί είναι ιδιοκτήτες και όχι οδηγοί κι έτσι δεν πρέπει να σταθούμε δίπλα τους (αυτά τα διαβάζω κυρίως σε αριστερογενή forums. Ακόμα ρε παιδιά και σε αυτό βρήκατε να κάνετε πούρα Μαρξιστική ανάλυση; Και πώς ξέρετε τι θα έλεγε ο Μαρξ σήμερα; Κάντε τις αναλύσεις σας και ας αφήσουμε ήσυχοι το ΠΑΣΟΚ να μας πηδάει… ).

Οι ίδιοι άνθρωποι φαντάζομαι ότι αναρωτιόνταν πριν λίγο καιρό, γιατί δεν έκαναν πίσω οι αγρότες, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, οι δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι, οι ταξιτζήδες, οι δημοτικοί υπάλληλοι καθαριότητας, οι εφοριακοί και οποιοσδήποτε άλλος διεκδικούσε κομμάτια της ζωής του.

Αν θέλετε να ρωτήσετε πώς δημιουργήθηκε το κάθε κεκτημένο απευθυνθείτε στη μεγάλη συντεχνία των πολιτικών για να σας απαντήσει, μην ζητάτε απαντήσεις ούτε στους μικροϊδιοκτήτες και εργαζόμενους, ούτε στους εαυτούς σας.

Κάθε φορά απορούν για τους άλλους αλλά ποτέ για τον εαυτό τους. Τα δικά τους κεκτημένα είναι σίγουρα δίκαια και πρέπει να τα περιφρουρήσουν με οποιοδήποτε τρόπο, ενώ οι υπόλοιποι πρέπει να σκεφτούν το κοινωνικό σύνολο και να κάτσουν στα αυγά τους. Ας κάτσουμε λοιπόν να κλωσήσουμε τα αυγά του ΠΑΣΟΚ και τα λέμε αργότερα.

Να δεις που οι ίδιοι θα φτάσουν στο σημείο να απορούν αύριο-μεθαύριο με τον εαυτό τους, όταν μπορεί να βρίσκονται στο δρόμο και να διαμαρτύρονται για δικά τους προβλήματα. Είναι σχιζοφρενικό αλλά μπορεί και να γίνει.

Ας αφήσουμε το ΠΑΣΟΚ ανενόχλητο να μας οδηγήσει στο Σοσιαλισμό.

Και όλοι μας από κάτω τοις κοινών τηλεοπτικών καναλιών ρήμασι πειθόμενοι.

Το ερώτημα που θα έθετα εγώ από την πλευρά μου είναι, γιατί σταμάτησε οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα τον αγώνα της όταν πήρε αυτά που ήθελε ή έστω μερικά από αυτά; Γιατί ποτέ δεν συμπαραστάθηκαν οι εφοριακοί στους σκουπιδιάρηδες, οι έμποροι στους μεταφορείς, οι φορτηγατζήδες στους αγρότες και πάει λέγοντας;

Να απαντήσω; Γιατί δεν υπάρχει σοβαρός συνδικαλισμός στην Ελλάδα, δεν υπάρχει μαζικό πνεύμα αλληλεγγύης, γιατί στην Ελλάδα παρόλες τις προλεταριακές και επαναστατικές προβολές του καθενός από εμάς σε ένα επαναστατικό παρόν και σε ένα αταξικό μέλλον, δεν υπάρχει εργατικό κίνημα με κοινές διεκδικήσεις, κοινή πορεία, κοινά θέλω. Η Αλληλεγγύη είναι ακόμα ζητούμενο. Και αν ήταν ζητούμενο με προϋποθέσεις Αλληλεγγύης δεν θα υπήρχε πρόβλημα, το θέμα είναι πως τώρα αρχίζουν να αχνοφαίνονται τέτοιες προϋποθέσεις.

Φαίνεται λοιπόν πως βασικό πρόβλημα της "κοινωνίας" μας και του εγχωρίου εργατικού κινήματος είναι η έλλειψη αισθήματος συντροφικής αλληλεγγύης μεταξύ μας. Και δεν μιλάμε για κάτι φοβερό, μιλάμε για στοιχειώδη αλλά συμπαγή αλληλεγγύη. Για μια αλληλεγγύη που θα κάνει τους από πάνω να τρομάξουν, για συντροφικό δέσιμο μεταξύ των εργαζομένων.

Το κεφάλαιο και οι υπηρέτες του μπορεί να μας δώσει ένα πολύ καλό μάθημα: Είναι το μάθημα της Αλληλεγγύης. Ας δούμε πόσο δεμένοι είναι μεταξύ τους. Ίσως κάποια στιγμή καταφέρουμε να τους φτάσουμε…

Στο μέτωπο του ΔΝΤ: οι τράπεζες λεφτά, οι άνθρωποι σφαλιάρες

2010-07-27T00:15:00.003+03:00

Ελέγχοντας τις... ζωτικές
ενδείξεις του τραπεζικού συστήματος.
Σκίτσο του Matt Wuerker

Έτσι θα μπορούσε να παραφραστεί το γνωστό (και ουσιαστικό) σύνθημα («στις τράπεζες λεφτά, στη νεολαία σφαίρες») του Δεκέμβρη.

1. Αν αποτύχουν οι τράπεζες... ας τους δώσουμε κάτι.

Την Παρασκευή, 23 Ιουλίου, διενεργήθηκε ένα «τεστ πίεσης» στο τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης. Μετρήθηκε το ποιές τράπεζες δεν θα καταρρεύσουν σε περίπτωση που η νομισματική ένωση περάσει δύσκολες στιγμές, δηλαδή αν η Ελλάδα (ή και άλλες χώρες, όπως η Ισπανία) οδηγηθεί σε πτώχευση. Οι παράμετροι του τεστ δεν ανακοινώθηκαν στην δημοσιότητα, ως εκ τούτου, οι περισσότεροι αναλυτές θεωρούν ότι το παιχνίδι ήταν στημένο, όπως αναφέρουν και διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία.

Από τους ντόπιους, ο Λεωνίδας Βατικιώτης, δημοσιογράφος και οικονομολόγος, μέλος της πρωτοβουλίας «No Money, No Debt», περιγράφει με σπαρταριστά χρώματα τη διαδικασία (σσ: έντονα, δικά μας):

Ακίνητος πρέπει να ήταν ο διάδρομος όση ώρα έτρεχαν πάνω του οι 91 ευρωπαϊκές τράπεζες υπό το βλέμμα των εποπτικών αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να ελεγχθούν οι αντοχές τους. Δεν εξηγείται διαφορετικά τέτοια επιτυχία.

[...]

Στην «άσκηση προσομοίωσης ακραίων καταστάσεων» από την Ελλάδα συμμετείχαν έξι τράπεζες (Εθνική, Γιούρομπανκ, Άλφα, Πειραιώς, Αγροτική και Ταμιευτήριο) εκ των οποίων πρόβλημα βρέθηκε να αντιμετωπίζει μόνο η Αγροτική, που δεσμεύθηκε να προχωρήσει σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου. Αν όμως οι άλλες πέντε χαίρουν άκρας υγείας γιατί ξεκοκάλισαν μέχρι τελευταίου ευρώ τα 28 δισ. που τους παραχωρήθηκαν από τις κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ;

Όπως έχει ήδη ανακοινωθεί, ο Γιώργος Παπανδρέου θα αφήσει επιπλέον 10 δισ. € στην διάθεση των ελληνικών τραπεζών, προκειμένου να μη διατρέξουν κανένα κίνδυνο. Μια απ' τα ίδια θα ισχύσουν, βέβαια, σε όλη την Ευρώπη: επτά μικρές τράπεζες απέτυχαν να περάσουν το τεστ στην Ισπανία.

Κατά την διάρκεια ενός άλλου «τεστ πίεσης» που είχε πραγματοποιηθεί τον Ιανουάριο του 2009, στο οποίο συμμετείχαν μόνο οι μεγάλες τράπεζες της Ευρώπης, είχε βγει ως συμπέρασμα ότι καμμιά τους δεν κινδύνευε από κατάρρευση, σε περίπτωση που χειροτέρευε η οικονομική κρίση (πράγμα που συνέβη). Παρ' όλ' αυτά, οι κυβερνήσεις της ΕΕ έκριναν σκόπιμο να τις στηρίξουν με μεγάλα ποσά.

2. Αν αποτύχουν τα κράτη... ας σαπίσουμε τους λαούς τους στη λιτότητα.

Νωρίτερα, στις 21 Ιουλίου, η Γαλλία και η Γερμανία απαίτησαν σκληρές κυρώσεις, ακόμα και στέρηση ψήφου στα όργανα της ΕΕ, για όσες χώρες παραβιάζουν το διαβόητο Σύμφωνο Σταθερότητας, το κουρελόχαρτο δηλαδή (μιας και το παραβίασε η ίδια η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, δίνοντας - στο τζαμπέ - 750 δισ. € στις άλλες τράπεζες) που απαιτεί τα ελλείμματα των μελών της ευρωζώνης να είναι κάτω από το 3% του ΑΕΠ τους. Φυσικά, η Γαλλία και η Γερμανία είναι οι μόνες που πληρούν αυτόν τον όρο, γι' αυτό και εκβιάζουν τις υπόλοιπες, εντελώς διαφορετικές, οικονομίες της ευρωζώνης.

Παράλληλα, δεν πρέπει να ξεχνιέται το γεγονός ότι οι γερμανικές και οι ελληνικές, μεγάλες τράπεζες έχουν στα χέρια τους σχεδόν όλο τον δανεισμό του ελληνικού κράτους.

Υπόνομοι

2010-07-24T14:49:00.000+03:00

[Αναδημοσίευση από τις «Εξομολογήσεις Καννιβάλων»]

Ένας κόσμος σε διαρκή αλλαγή...

2010-07-23T21:00:00.001+03:00

... και μεγαλύτερη από ό,τι φαντάζονται

Εκδήλωση ενημέρωσης για την δίκη των δολοφόνων του Αλ. Γρηγορόπουλου

2010-07-23T18:51:00.000+03:00

Την Παρασκευή, 23 Ιουλίου, στις 8:00μ.μ. θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση στην Πλατεία Εξαρχείων, με σκοπό την ενημέρωση για την ως τώρα εξέλιξη της δίκης των Επ. κορκονέα και Β. Σαραλιώτη, μετά και τις απολογίες τους.

Στην εκδήλωση θα παρίστανται μέλη της «Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Δράσης ενάντια στη Συγκάλυψη της Κρατικής Δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου» που παρακολούθησαν την διαδικασία.

Tο πρόγραμμα περιλαμβάνει:

Προβολή διαφανειών
Συζήτηση και ενημέρωση για τη δίκη της Άμφισσας
Έκθεση ντοκουμέντων για την αστυνομική βία:
«130(!) δολοφονίες από το 1974 μέχρι σήμερα» (στη συντριπτική τους πλειοψηφία παρέμειναν εντελώς ατιμώρητες)
Συναυλία («Ορθολογιστές», «Vlassis ProdActive» κ.ά.)

Δικαίωση από το Εφετείο: ΟΧΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΙΝΓΚ!

2010-07-23T07:51:00.001+03:00

Από την ομάδα ΣΩΣΤΕ ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΚΥΠΡΟΥ+ΠΑΤΗΣΙΩΝ! ΦΥΤΕΨΤΕ ΕΝΑΝ ΔΗΜΑΡΧΟ!

Το Διοικητικό Εφετείο ακύρωσε τη πολεοδομική άδεια για το υπόγειο πάρκινγκ στο παρκο Κύπρου και Πατησίων. Οι κάτοικοι περιμένουν τώρα απόφαση επί της αιτήσεώς τους στο ΣτΕ ώστε να χαρακτηριστεί το παρκάκι αποκλειστικά κοινόχρηστος χώρος πρασίνου.
Ήταν Ιανουάριος 2009 όταν οι μπουλντόζες της δημοτικής αρχής Κακλαμάνη κατέστρεφαν το παρκάκι, κόβοντας δεκάδες δέντρα...προκειμένου να αποδώσουν το "οικόπεδο" στον ιδιώτη-επιχειρηματία του υπόγειου παρκινγκ.
Το γεγονός κινητοποίησε άμεσα τους κατοίκους και τους φορείς της περιοχής που αντέδρασαν δυναμικά και κατέφυγαν στη δικαιοσύνη για την ακύρωση αυτών των καταστροφικών σχεδίων. Έκτοτε, στη συμβολή Πατησίων και Κύπρου το πάρκο έχει αναγεννηθεί μέσα από το ενδιαφέρον και τη φροντίδα τοπικών κινήσεων.
Η απόφαση αυτή αποτελεί μια μεγάλη επιτυχία για τους κατοίκους, τους αλληλέγγυους και τα κοινωνικά κινήματα πόλης καθώς μέχρι πολύ πρόσφατα ο Δήμαρχος της Αθήνας επέμενε ότι όλα είχαν γίνει "νόμιμα"(...) και επέμενε ότι τελικά θα κατασκευαστεί το πάρκιγκ αποκαλώντας "επαγγελματίες οικολόγους" όλους όσοι αντιδρούσαν στο σχέδιο αυτό!
Γίνεται φανερό ότι με όπλο την αλληλεγγύη μπορούν να έρθουν μεγάλες νίκες.
Σε μια εποχή όπου γίνεται όλο και πιο δύσκολο και να εξοικονομηθούν χρήματα ακόμα και για τη βενζίνη των αυτοκινήτων κάποιοι λίγοι ονειρεύονται πολυόροφα πάρκινγκ "προς εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος" με το αζημίωτο βέβαια για τη τσέπη τους!

Έτσι απειλούνται και άλλοι χώροι πρασίνου όπως η πλατεία στο Α' Νεκροταφείο, 5 πάρκα στου Ζωγράφου, πλατείες στο Γαλάτσι ακόμα και το πάρκο Γεωργιάδη στο Ηράκλειο Κρήτης! Με το ήδη υπάρχον νομικό και κινηματικό προηγούμενο του Πάρκου Κύπρου και Πατησίων μπορούμε να αποτρέψουμε τέτοια φαινόμενα!

Ο αγώνας για το πάρκο Κύπρου και Πατησίων δε τελειώνει με την απόφαση του δικαστηρίου.
Σκοπός είναι το πάρκο να παραμείνει ζωντανό, φιλόξενο σε όλους και ανοιχτός κοινωνικός χώρος.

Ευχαριστούμε όσους συμπαραστέκονται στον αγώνα μας.

Αλληλεγγύη-Αυτοοργάνωση-Αντίσταση παντού!

Σικέ «δικαιοσύνη», δύο ταχυτήτων

2010-07-22T21:06:00.000+03:00

Δύο κατηγορούμενοι, μια ανυπακοή, ένα έγκλημα και μια φυσική εξόντωση.

Η κρίση στενεύει το πεδίο δράσης και, άρα, περιορίζει την ευχέρεια επιλογών των ομάδων που νέμονται την εξουσία. Αυτή η κατάσταση, με τη σειρά της, προκαλεί σπασμωδικές κινήσεις που εκθέτουν αυτές τις ομάδες.

Ο Γιάννης Αγγέλου, ο απόλυτος συντονιστής της καραμανλικής αυλής, κάτοχος κάθε πληροφορίας που έφτανε στο γραφείο του πρώην πρωθυπουργού, μετά την απολογία του για την υπόθεση του «Βατοπεδίου», κατηγορείται πλέον για «ηθική αυτουργία» στην ληστεία της δημόσιας περιουσίας.

Η ληστεία αυτή, για να αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος των εγκλημάτων, είχε ως λεία ακίνητα που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από τα ταμεία κοινωνικής ασφάλισης και να λύσουν το πρόβλημα των συντάξεων για δεκαετίες. Στον Αγγέλου, πιθανότατα «πολιτικό κόμβο» αυτής της συναλλαγής (μιας και ο πρώην πρωθυπουργός, ατομικά, αποδείχτηκε εξαιρετικά άβουλος), επιβάλλεται απλά 400.00€ χρηματική εγγύηση. Το ποσό μπορεί να φαντάζει τεράστιο, για τον καθένα από μας. Μιλάμε όμως για ένα πρόσωπο με άμεσες σχέσεις με ανθρώπους για τους οποίους τέτοια ποσά είναι «χαρτζηλίκι».

Ας πάμε να δούμε μιαν άλλη, η μάλλον δυο άλλες περιπτώσεις που ανήκουν στη «σκοτεινή πλευρά» των ειδήσεων. Είναι το είδος της πληροφορίας που δε θα φτάσει ποτέ να φιγουράρει σε πρωτοσέλιδα, καθώς οι κατηγορούμενοι (ηθελημένα) δεν διαθέτουν διασυνδέσεις με «πρόσωπα κύρους». Ακόμα χειρότερα, οι κατηγορούμενοι αυτοί είναι πολιτικοί αντίπαλοι ή πολιτικά θύματα του συστήματος. Δεν προσφέρεται λοιπόν για προβολή η περίπτωσή τους. Η σιωπηλή εξόντωση είναι σαφώς προτιμητέα, λοιπόν, για την κάθε κυβέρνηση.

Θα θυμάστε, βέβαια την εισβολή των Ορδών του Χρυσοχοΐδη στο στέκι «Ρεσάλτο» στο Κερατσίνι, εν όψει της φοβερής και τρομερής (όπως την διαφήμιζαν τα κρατικοδίαιτα ΜΜΕ) επετείου της κρατικής δολοφονίας του Αλ. Γρηγορόπουλου. Χωρίς να έχουν ουσιαστικά καμμιά κατηγορία που να «δένει», έβγαλαν μερικές φωτογραφίες από την εργαλειοθήκη του στεκιού, την βάφτισαν «οπλοστάσιο» και φόρτωσαν την γνωστή, δοκιμασμένη συνταγή κατηγορητηρίου στους συλληφθέντες.

Οι διωκόμενοι, φορτώθηκαν με απίθανα (για φυσιολογικούς ανθρώπους) ποσά εγγυήσεων: από 3.000€ έως 15.000€. Περιορισμοί εξόδου από τη χώρα, εμφάνιση σ αστυνομικό τμήμα και δε συμμαζεύεται. Πρόσφατα, 7 μήνες μετά, μιας και οι διαδικασίες εκδίκασης της υπόθεσης δεν προχωρούν, οι κατηγορούμενοι κατέθεσαν αίτηση για άρση των περιοριστικών όρων για τους 13 από τους 22 τότε συλληφθέντες. Η απάντηση:

Με μια απίθανη τηλεγραφική διάταξη (που είχε μέχρι και ασυνταξίες σε ορισμένα σημεία), χωρίς κανένα πολιτικό ή νομικό σκεπτικό, η απάντηση εισαγγελέα-ανακρίτριας στην αίτηση μας ήταν: α) διατήρηση για όλους και όλες της απαγόρευσης εξόδου από την χώρα, β) αφαίρεση της παρουσίας στο αστυνομικό τμήμα για τις κοπέλες και διατήρησή της για τα αγόρια, γ) μείωση των χρηματικών εγγυήσεων: για τον σύντροφο που είχε 15.000 στα 5.000, για τους δύο που είχαν 5.000 ευρώ στα 3.000, για τους 6 που είχαν 3.000 σε 2.000, ενώ για έναν σύντροφο που καταβάλαμε εγγύηση 3.000 ευρώ μέσα στον Δεκέμβρη, λόγω αργοπορίας στην προθεσμία κατάθεσης αίτησης, διατήρησε το ίδιο ποσό (τελικό συνολικό ποσό εγγυήσεων: 31.000 ευρώ). Περίοδος εκπτώσεων βλέπετε…

Επίσης, από τον Δεκέμβρη του 2009, κρατείται προφυλακισμένος ο Βαλάντης Πουζιαρίδης, εξαιτίας... «κουρέματος» που δεν άρεσε στους αστυνομικούς του κ. Χρυσοχοΐδη:

Ο Χρυσοβαλάντης Πουζιαρίτης [...] συνελήφθη στη Θεσσαλονίκη την νύχτα της 6ης Δεκέμβρη του 2009 καθώς έβγαινε από το χώρο του Πολυτεχνείου, όπου βρέθηκε αντιμέτωπος με 2 διμοιρίες ΜΑΤ που τον ξυλοκόπησαν (όπως αποδεικνύει και η ιατροδικαστική γνωμάτευση).

Του έχουν φορτώσει 4 κακουργήματα από καταθέσεις αστυνομικών, ενώ δεν υπάρχουν στοιχεία εναντίον του και αυτόπτες μάρτυρες έχουν καταθέσει υπερ του.

Όπως λέει ο ίδιος:

«...δεν εμπλέκομαι ούτε έχω εμπλακεί σε καμία πολιτική ομάδα είτε στη Θεσσαλονίκη είτε στην Ημαθία. Η σύλληψή μου έγινε όταν απομακρυνόμουν από το χώρο των Πανεπιστημίων και κατευθυνόμενος προς το σιδηροδρομικό σταθμό για να επιστρέψω στον τόπο μου, τη στιγμή που επικρατούσε απόλυτη ηρεμία εντός και εκτός Πανεπιστημίου.»

Πού είπαμε είναι τώρα, αυτή τη στιγμή ο Καραμανλής και ο Εφραίμ;

Τα συμπεράσματα, πάντοτε, δικά σας.

Ο πόλεμός τους δεν είναι δικός μας

2010-07-21T00:24:00.002+03:00

Φωτό: Aliya Naumoff

Όπως πάντα, έχουμε την εντύπωση πως ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα, έχει να κάνει μόνο με την ελλαδική κοινωνία, λες και είναι αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, ή, κατά ένα περίεργο τρόπο, ιδιαίτερη, ξεχωριστή από τις άλλες

Τίποτε από τα δύο δεν ισχύει.

Το σκηνικό της μάχης

Ο πόλεμος της πληροφορίας έχει αρχίσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Μαίνεται σε θέατρα επιχειρήσεων ανά τον κόσμο και που, πολλές φορές, περιλαμβάνουν και όλον τον κόσμο. Πριν από μια δεκαετία, βέβαια, η διεξαγωγή του πολέμου αυτού δεν ενδιέφερε το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας, καθώς η πιό σημαντική εφεύρεση του ανθρώπου μετά τον τροχό - το Διαδίκτυο - δεν είχε θέση στα σαλόνια, τα γραφεία ή τα κινητά τηλέφωνα των περισσοτέρων από εμάς. Κάποιοι ενθουσιώδεις είχαν μπει στο παιχνίδι. Οι άλλοι, περίμεναν τις εξελίξεις.

Και οι εξελίξεις ήρθαν. Το να φτιάξεις έναν ιστότοπο, ένα website δηλαδή, έγινε απλούστερο από ποτέ. Πλέον μπορεί να τον στήσει και ένας ημιάσχετος και να έχει δυνατότητες πολύ πολλαπλάσιες εκείνων που ούτε θα ονειρευόταν ένας γκουρού του web development 15 χρόνια πριν. Με πέντε λεπτά από τον χρόνο σου στήνεις ένα επαγγελματικότατο ιστότοπο, με ελκυστική εμφάνιση, δυναμικό περιεχόμενο και κοινωνική δικτύωση. Το μέσον, δηλαδή, είναι στα χέρια σου: έτοιμο, εύκολα προσβάσιμο, ικανό να μεταφέρει το μήνυμά σου ή την πληροφορία σου σε ένα αριθμό ανθρώπων.

Σε πόσους, όμως, τελικά;

Τα όπλα

Εδώ τίθεται το θεμελιώδες ερώτημα: Γιατί κάτι να έχει απήχηση στο Διαδίκτυο; Κάποτε απαιτούνταν χρόνος, χρήμα και τεχνογνωσία για να στήσεις έναν ιστότοπο με διαρκή ενημέρωση. Άρα η ενημέρωση ήταν στα χέρια αυτών που είχαν τον τρόπο και τα μέσα για να στήσουν τόπους πληροφόρησης στο διαδίκτυο. Σήμερα ο καθένας το κάνει. Άρα, δεν παίζει πια ρόλο ούτε το χρήμα, ούτε η τεχνογνωσία. Αυτό που καθορίζει την απήχηση μιας πληροφορίας είναι το περιεχόμενό της σε συνδυασμό με το ενδιαφέρον που προξενεί στους ανθρώπους.

Μπορείς, βέβαια, να πετύχεις ένα μιξ χαμηλής έως μηδενικής αξίας περιεχομένου με υψηλό ενδιαφέρον. Και μιλάμε πάντα για τα ειδησεογραφικά. Αυτό γίνεται όταν π.χ. ικανοποιείς την ανάγκη του αποδέκτη για άμεση και ταχεία ενημέρωση για τα επίκαιρα. Αυτό κάνουν, δεκαετίες τώρα, τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης: οι εφημερίδες γεμάτες μη-ειδήσεις μόνο και μόνο για να έχουν κάθε μέρα ύλη και τα δελτία ειδήσεων τίγκα στη σκουπιδο-«άποψη» για να γεμίζουν ώρες τηλεθέασης.

Τα παραδοσιακά μεγαλο-σάιτ ή πόρταλ, μεταφέρουν μεν τον ίδιο «πλούτο» πληροφοριών στο διαδίκτυο, τα καινοφανή όμως «μπλογκ» διαφόρων επαγγελματιών δημοσιογράφων έχουν ένα επιπλέον στοιχείο: Χρησιμοποιώντας την κάλυψη της (σχετικής) ανωνυμίας που προσφέρουν διάφορες διαδικτυακές υπηρεσίες, μπορούν να αποτελέσουν πρόσφορο έδαφος για την κιτρινίλα, την διασπορά ανεπιβεβαίωτης / αδιασταύρωτης / ψευδούς είδησης. Αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό της διαδικτυακής αρθρογραφίας άνοιξε την όρεξη στους τυχάρπαστους του επαγγελματικού δημοσιογραφικού χώρου. Θεώρησαν ότι μπορούν να κάνουν τις δουλειές τους - τις γνωστές, βρωμερές, υπόγειες συναλλαγές τους - ευκολότερα, χρησιμοποιώντας ως όπλο την δημοσιότητα που μπορούσαν να έχουν ανοίγοντας ένα διαδικτυακό «κανάλι». Ο χρήστης του διαδικτύου, από την άλλη, δεν είναι αυτομάτως το ιδανικό του συνειδητοποιημένου χρήστη - συνδιαμορφωτή. Όσο το διαδίκτυο εξαπλώνεται σε ευρύτερες κοινωνικές ομάδες, ο «μέσος χρήστης» προσεγγίζει σε χαρακτηριστικά (παθητική συμπεριφορά, ανάλαφρες προτιμήσεις, εύκολες επιλογές) τον «μέσο πολίτη». Αποτέλεσμα αυτού είναι να «πιάνουν», όσον αφορά την διάδοση και δημοσιότητα, οι προαναφερθείσες δοκιμασμένες τεχνικές.

Οι αντιμαχόμενοι

Ο παραδοσιακός δημοσιογραφικός «χώρος», λοιπόν, αυτή η παραφυάδα της εξουσίας, μπήκε και στο διαδίκτυο. Επόμενο ήταν να μεταφερθεί μαζί τους και οι ανταγωνισμοί εξουσίας που χαρακτήριζαν ανέκαθεν τις σχέσεις των ομάδων αυτού του χώρου.

Ένα σημαντικό ρόλο στα «ξεκαθαρίσματα λογαριασμών» παίζουν οι ένοπλες συμμορίες. Παλιότερα, η Σέχτα (ή ο Επαναστατικός Αγώνας, το ίδιο κάνει) είχε δείξει το προφίλ του «χρήσιμου ηλίθιου», καθώς οι ενέργειές της, ντυμένες με ένα μανδύα αναρχο-μηδενισμού, έρχονταν για να σιγοντάρουν πολιτικές ολικής καταστολής όπως του Μαρκογιαννάκη ή και του Χρυσοχοΐδη. Με τις δολοφονίες όμως του Νεκτάριου Σάββα (Ιούνιος 2009) και του Σωκράτη Γκιόλια, αποδείχτηκε η άμεση διασύνδεση της οργάνωσης με το Υπουργείο «Προστασίας του Πολίτη». Στις 24 Απριλίου, ασφαλιτοδημοσιογράφος έγραφε:

Όπως λένε μάλιστα [σ.σ.: «Καλά πληροφορημένα στελέχη του Υπ. Προστασίας του Πολίτη»], αυτή τη φορά θεωρείται περισσότερο από πιθανό στόχος να είναι κάποιος αστυνομικός σε περιπολία ή ακόμη και δημοσιογράφος και όχι κατ’ ανάγκην «πρώτο όνομα», όπως τονίζουν χαρακτηριστικά. Εκτιμάται ότι πλέον είναι καθαρά θέμα χρόνου η ενεργοποίηση των μελών της τρομοκρατικής οργάνωσης Σέχτα Επαναστατών. [Πηγή]

Είναι λοιπόν ξεκάθαρη η συμμετοχή κύκλων όπως η αστυνομία, οι νονοί και οι πολιτικοί στην υπόθεση του «ανώνυμου διαδικτυακού κιτρινισμού» που είναι σε εξέλιξη χρόνια τώρα στην ελλαδική μπλογκόσφαιρα. Ο πόλεμος είναι δικός τους. Πρόκειται καθαρά για μάχες μεταξύ ομάδων συμφερόντων και η διαπλοκή πολιτικών και αστυνομίας στις υποθέσεις αυτές γίνεται πιό ξεκάθαρη από ποτέ. Καθώς και ο ρόλος των «ένοπλων ομάδων» που τελικά δεν είναι τίποτε άλλο από βραχίονες του οργανωμένου εγκλήματος.

Η ουσία του πράγματος: οι «παράπλευρες απώλειες»

Όπως κάθε πολεμική επιχείρηση, αυτή η άγρια μάχη ανταγωνιζόμενων εξουσιαστικών ομάδων, έχει και παράπλευρες απώλειες. Την ίδια ημέρα που δολοφονήθηκε ο Γκιόλιας, οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι εντόπισαν το γενεσιουργό πρόβλημα τέτοιων φαινομένων όχι στην εγγενή διαπλοκή πολιτικών, δημοσιογράφων και συμμοριών, αλλά στην... «ανωνυμία στο διαδίκτυο».

Η «ανωνυμία στο διαδίκτυο» κατ’ αρχήν, είναι κάτι πολύ περιορισμένο. Οι ενέργειες καθενός καταγράφονται στον ISP του (τον πάροχο υπηρεσιών) και, ως εκ τούτου, μπορεί να εντοπιστεί ποιός έγραψε τί. Το ότι δεν έχει ο καθένας πρόσβαση σ’ αυτές τις πληροφορίες είναι αυτό που ονομάζουμε «ανωνυμία» ή, πιό σωστά, «ιδιωτικότητα»

Η ιδιωτικότητα στο διαδίκτυο έχει γίνει αντικείμενο ατέρμονων αναλύσεων. Θεωρητικά αίρεται μόνο με σχετικό ένταλμα και πάλι για πολύ σοβαρές παραβάσεις. Θα ήταν ευχής έργον για κάθε εξουσία το να κατορθώσει να μη περιορίζεται από τέτοια νομικά εμπόδια, δηλαδή να είχε στο πιάτο όλα τα στοιχεία τηλεπικοινωνιών για οποιονδήποτε, όποτε τα χρειαζόταν. Πολύ χρήσιμο, ο καθένας σε θέση ισχύος θα το επιθυμούσε, ειδικά σε μια περίοδο που αμφισβητείται έντονα η νομιμοποίηση και η δημοκρατικότητα κάθε κυβέρνησης.

Πολύ σχετική με το θέμα μας είναι η «υπόθεση Wikileaks»: ένας αμερικανός στρατιώτης διέρρευσε ένα απόρρητο βίντεο, που αποδείκνυε σφαγή αμάχων στο Ιράκ, επειδή ο ιστότοπος Wikileaks («Βικιδιαρροές», κατ’ αντιστοιχία με την Βικιπαίδεια) τού έδινε την δυνατότητα να το κάνει αυτό, ανώνυμα. Οι υποδομές που παρέχονται σε κάθε χρήστη του διαδικτύου μπορεί να μη παρέχουν αυτό το επίπεδο ανωνυμίας (που και αυτό, τελικά, παραβιάστηκε από τις «αρχές» και ο στρατιώτης αντιμετωπίζει ποινικές κυρώσεις), σίγουρα όμως βοηθούν τον καθένα να βγάλει σκέψεις, αναλύσεις ή ίσως και πληροφορίες που δε θα αισθανόταν άνετα να δημοσιεύσει με το όνομά του. Ιδίως πληροφορίες ή σχόλια που στρέφονται εναντίον θεσμών και δομών εξουσίας.

Η δολοφονία Γκιόλια έρχεται σε μια άβολη στιγμή να λύσει τα χέρια της εξουσίας. Τώρα μπορούν να μιλούν για άρση της ανωνυμίας, κυνηγώντας τις μάγισσες που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Τα παιδιά της κρίσης θα κάνουν φέτος, όπως πάντα, ελεύθερη κατασκήνωση

2010-07-18T22:25:00.002+03:00

[Αναδημοσίευση από Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα]

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

17 Ιουλίου 2010, Ράχες Ικαρίας

Εμείς, πολίτες των Ραχών, συγκεντρωθήκαμε να κουβεντιάσουμε και να μοιραστούμε την ανησυχία μας για τα όσα συμβαίνουν το τελευταίο καιρό με την έναρξη της τουριστικής περιόδου. Αισθανόμαστε ότι προσβάλλουν την αξιοπρέπεια, την ηθική μας και τις παραδόσεις του ικαριακού πολιτισμού.

Αγαπητοί συντοπίτες και επισκέπτες της Ικαρίας, Ικαριώτες και επισκέπτες του νησιού έχουν γίνει μάρτυρες ή αποδέκτες, απειλών, εκφοβισμού και παράνομων συμπεριφορών από τη δημοτική αρχή και εποχικούς υπαλλήλους (με σύμβαση καθαριότητας αλλά «αρμοδιότητες» χωροφύλακα), με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός κλίματος «τρομοκράτησης» οποιουδήποτε τολμά να προσεγγίσει το φαράγγι της Χάλαρης και άλλες περιοχές. Η δημοτική αρχή βρίσκεται έκθετη για κατάχρηση εξουσίας, συστηματική καταπάτηση και προσβολή της συνταγματικά κατοχυρωμένης προσωπικής ελευθερίας και άλλων θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων (δικαίωμα της προσωπικότητας – Άρθρο 25, δικαίωμα χρήσης κοινόχρηστων χώρων, δικαίωµα ελεύθερης µετακίνησης και ελεύθερης επιλογής κατοικίας (Άρ. 13) , ισότητα δικαιωµάτων και υποχρεώσεων (Αρ.4/2), δικαίωμα στο περιβάλλον Άρθρο 24 κ.α.), όπως αυτά ορίζονται και κατοχυρώνονται από την Οικουµενική ∆ιακήρυξη των ∆ικαιωµάτων του Ανθρώπου, το ∆ιεθνές Σύµφωνο για τα Ατοµικά και Πολιτικά ∆ικαιώµατα και το Ελληνικό Σύνταγµα , κατεύθυνση προς την οποία κινείται και ένα σύνολο δικαστικών αποφάσεων. Αφετηρία δε αυτής της αντιμετώπισης αποτελεί ο ρατσιστικός νόμος 392 του 1976 που απαγορεύει την ελεύθερη κατασκήνωση και στόχο είχε το νομαδικό λαό των Ρομά.

Οι συνεχείς απειλές, η ψυχολογική βία και ο συστηματικός εκφοβισμός σε περιπατητές, επισκέπτες, περαστικούς, κατασκηνωτές και κάθε άλλο παρευρισκόμενο,κυρίως στην περιοχή του φαραγγιού της Χάλαρης δεν εκφράζει και δεν αντιπροσωπεύει όλη την τοπική κοινωνία.

Έχουμε βρεθεί όλοι αντιμέτωποι με ανεύθυνους κατασκηνωτές αλλά οι απαγορεύσεις και η τυφλή καταστολή, πάντα δημιουργούν συγκρούσεις, εντάσεις, αντιδράσεις και φοβικά σύνδρομα.

Η χρόνια απραξία του Δήμου για την προστασία και διατήρηση του αρχαιολογικού χώρου του Να και του φαραγγιού της Χάλαρης, που ανήκει «τύποις» στο ευρωπαικό δίκτυο Natura 2000, η προκλητική καταστρατήγηση κάθε έννοιας στοιχειώδους προστασίας της βιοποικιλότητας της «προστατευόμενης» περιοχής της Χάλαρης, κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου ( υπερβόσκηση, λαθροϋλοτομία, ανεξέλεγκτη υδροληψία, απόρριψη μπάζων) από μερίδα της τοπικής κοινωνίας και η απροθυμία για δημιουργία χώρου κατασκήνωσης ή έστω χώρου φιλοξενίας , επιχειρείται να εκτονωθεί για άλλη μια χρονιά με κεντρικό άξονα τητυφλή καταστολή προς οποιοδήποτε επισκέπτη της περιοχής.

Καλούμε τη δημοτική αρχή να απαγγιστρωθεί από συμπεριφορές και παρωχημένες τακτικές δεκαετιών. Να πάψει να καλλιεργεί επικίνδυνα, ανεύθυνα, ρατσιστικά και προσβλητικά στερεότυπα, που χρησιμοποιεί ως πρόσχημα για να επιτεθεί σε επισκέπτες της Ικαρίας, όπως ότι η ελεύθερη κατασκήνωση βλάπτει το περιβάλλον, είναι κακός τουρισµός και όσοι την ασκούν είναι περιθωριακοί. Με αυτή την τακτική δυναμιτίζει το κλίμα, δημιουργεί έκρυθμες καταστάσεις και καταπατά βασικά ανθρώπινα διακαιώματα.

Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, η διεκδίκηση του δικαιώματος στην ελεύθερη κατασκήνωση επανέρχεται στην επικαιρότητα. Φέτος όμως, δεδομένης της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας, ακόμη περισσότεροι άνθρωποι θα επιλέξουν αυτό το είδος διακοπών, που μας υπενθυμίζει πως οι όμορφες στιγμές στη ζωή δεν κοστίζουν τίποτα. Χαμηλόμισθοι, άνεργοι, νεολαίοι, φοιτητές, οικογένειες υπό ασφυκτικό οικονομικό καθεστώς, δέχονται καταστολή από τη δημοτική αρχή, ως προς αυτή τους την επιλογή, γεγονός που αναιρεί αυτά που διακυρήσσει για την υπεράσπιση των παραπάνω.

Η ελεύθερη κατασκήνωση είναι πηγή εισοδήματος και απαρχή τουριστικής κίνησης κάθε χρόνο και όχι απειλή για την τοπική κοινωνία και τα τοπικά οικονομικά συμφέροντα, ούτε καν για όσους ασχολούνται με τον οργανωμένο τουρισμό. Οι ίδιοι άνθρωποι θα συνεχίσουν να έρχονται στο νησί και στο μέλλον επιλέγοντας και άλλες μορφές (οργανωμένος τουρισμός).Οι ελεύθεροι κατασκηνωτές άλλωστε χρησιμοποιούν ακριβώς τα ίδια μαγαζιά μιας τοπικής κοινωνίας με αυτούς που διαλέγουν να μένουν σε κάποιο ενοικιαζόμενο δωμάτιο ή σε ξενοδοχείο, και συμβάλλουν εξίσου στην τοπική οικονομία. Επιλέγουν ένα είδος φυσιολατρικού τουρισμού χαμηλής όχλησης που λειτουργεί συμπληρωματικά, και όχι ανταγωνιστικά, με τον τουρισμό σε ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και οργανωμένα κάμπινγκ, συμβάλλει δε στη ποικιλομορφία του “τουριστικού προϊόντος” ενός τόπου και στην αύξηση των τουριστών σε απόλυτους αριθμούς.

Ωστόσο ελευθερία δεν σημαίνει λευκή επιταγή για ανεύθυνες συμπεριφορές. Η παρουσία του ανθρώπου στη φύση είναι ανάγκη να διέπεται από κανόνες που να εξασφαλίζουν την προστασία των παράκτιων και των παραποτάμιων οικοσυστημάτων που είναι εγγενώς ευπαθή, καθώς και να μη δημιουργεί συνθήκες διακινδύνευσης δασικών πυρκαγιών.Με τη σωστή ενθάρρυνση, υποστήριξη και κατεύθυνση, οι κοινότητες των ελεύθερο-κατασκηνωτών μπορούν να αποτελέσουν τους θεματοφύλακες της περιοχής που κατασκηνώνουν, διαφυλάσσοντας τη φύση από πυρκαγιές, ρύπανση και καταπατήσεις, κάτι που ήδη βέβαια κάνουν οι περισσότεροι.

Η ευαισθητοποίηση των ελεύθερο-κατασκηνωτών πάνω σε κάποιες βασικές αρχές υπεύθυνης κατασκήνωσης, παράλληλα με την παροχή κάποιων βασικών υποδομών (τουαλέτες, ντουζιέρες, πόσιμο νερό, κάδοι απορριμμάτων) όπου είναι εφικτό, θα οδηγήσει στη συνειδητή προσπάθεια όλων να συνυπάρξουν υπεύθυνα, να συνεισφέρουν στην τοπική κοινωνία- οικονομία και να προστατεύσουν τη φύση.

Οφείλουμε να δούμε όλοι μαζί το κοινό μας συμφέρον, να σεβαστούμε την ιστορική και πολιτισμική παράδοση της Ικαρίας, να επικοινωνήσουμε ουσιαστικά με τους φιλοξενούμενους μας , να αλληλοβοηθηθούμε και να συνδιαμορφώσουμε τις συνθήκες για ένα μέλλον βιώσιμο και δίκαιο για τους κατοίκους και τους επισκέπτες της Ικαρίας. Προτείνουμε την άμεση δημιουργία χώρου υποδοχής και δραστηριοποίησης για ελεύθερους κατασκηνωτές, προσαρμοσμένου στις ιδιαιτερότητες της περιοχής (τοπική οικονομία και παραγωγή, φυσικά χαρακτηριστικά, διασύνδεση με φυσικά και πολιτιστικά μνημεία) για την ειλικρινή και εύρυθμη σύνυπαρξη της τοπικής κοινωνίας και των επισκεπτών της Ικαρίας.

Ένα είναι σίγουρο. Τα παιδιά της κρίσης θα κάνουν φέτος, όπως πάντα, ελεύθερη κατασκήνωση. Δεν θα ζητήσουν άδεια από κανένα για να είναι ελεύθεροι.

Πρωτοβουλία για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Δεν έχει πια πλάκα

2010-07-06T20:03:00.000+03:00

Φωτό: Carlos&Janson Sanchez "Buried Alive" (2008)

Η κυβέρνηση, κάθε κυβέρνηση, διαψεύδει, ρυθμίζει, μεταρρυθμίζει, αναπροσαρμόζει, εκφράζει βεβαιότητες, προχωράει μπροστά, κάνει ρήξεις.

Η αντιπολίτευση, κάθε αντιπολίτευση, επιτίθενται, αντεπιτίθεται, αναδιοργανώνεται, κοιτάει στο μέλλον, ασκεί σφοδρή κριτική.

Στους ρόλους εναλλάσσονται με μεγάλη επιτυχία οι περιοδεύοντες θίασοι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ εδώ και 36 συναπτά έτη.

Το ρόλο του κοινού παίζει η Αριστερά. Ο ευρύτερος χώρος που ονομάζεται Αριστερά, είτε κοινοβουλευτική, είτε εξωκοινοβουλευτική (εκ πεποιθήσεως ή μη), είτε αναρχικές πολιτικές συλλογικότητες.

Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, η αριστερά έπαιξε κεντρικό ρόλο στην πολιτική σκηνή των ευρωπαϊκών χωρών. Κατάφερε να οργανώσει μια επιτυχημένη επανάσταση στη Ρωσία, να πραγματοποιήσει άλλες μικρότερες που άφησαν το στίγμα τους, έφερε το θέμα της συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργαζομένων στην πρώτη γραμμή των εργασιακών θεμάτων, κέρδισε οχτάωρο, ασφάλιση, κοινωνική πρόνοια.

Παράλληλα, όμως, φύτεψε η ίδια και πότισε με αίμα τα σπέρματα της αυτοκαταστροφής της: την ιδεοληπτική διαίρεση. Διασπάστηκε σε τάσεις, κόμματα, ερμηνείες, γραμμές που η μεταξύ τους διαμάχη φαντάζει για τους ίδιους πιό σημαντική από τον αγώνα εναντίον του καπιταλιστικού συστήματος. Χωρισμένοι στις λεπτομέρειες, ανίκανοι να συνεργαστούν, παστωμένοι με ιδεοληπτική λατρεία αρχηγών και πρωτοπόρων, θεωρούν ότι τους χωρίζει χάσμα μέγα με τους υπόλοιπους. Αρνούνται να δουν ότι στην πραγματικότητα η βασική τους θέση απέναντι στο καπιταλιστικό σύστημα εξουσίας είναι η ίδια. Αφορίζουν ο ένας τον άλλον και διασπώνται, όπως οι θρησκευόμενοι, σε «αιρέσεις». Έκαστος πιστεύει ότι κατέχει την απόλυτα ορθή εκδοχή της αληθείας και καλεί τους πιστούς του να μη παρασύρονται από τα «αιρετικά» κηρύγματα των άλλων φραξιών.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η πλήρης αποδυνάμωση κάθε προσπάθειας αγώνα για κοινωνία πιό ελεύθερη, πιό ανθρώπινη, με λιγότερη κυριαρχία. Πράγμα που η εξουσία, δηλαδή το συμφέρον, δεν αφήνει ανεκμετάλλευτο. Την ίδια στιγμή που η Αριστερά αναλύει και διαφωνεί επί του «ενδόξου παρελθόντος», το καπιταλιστικό σύστημα έχει αναβαθμίσει τις δομές του.

Ο μηχανισμός συμφέροντος έχει γιγαντωθεί, με πολυεθνικές εταιρείες τεραστίων μεγεθών που βρίσκονται πια πάνω από τον παραδοσιακό «αστό», τον κεφαλαιοκράτη του 20ού αιώνα. Κάποιες εταιρείες διαχειρίζονται προϋπολογισμούς μεγαλύτερους από πολλών κρατών. Η κεφαλαιοκρατία δεν δραστηριοποιείται πιά υπό την σκέπη της κρατικής εξουσίας, αλλά μάλλον το αντίθετο: τα κράτη εφαρμόζουν πολιτικές υπό την σκιά του διεθνούς, οικονομικού, μεγάλου συμφέροντος.

Γι' αυτό οι κυβερνήσεις είναι τόσο «ίδιες», ασχέτως κόμματος, προσώπων, ακόμα και χώρας. Γι' αυτό βλέπουμε τις μεθόδους άσκησης εξουσίας να γίνονται τόσο (αναλογικά) όμοιες ανάμεσα σε «δημοκρατίες», δικτατορίες, θεοκρατίες. Γι' αυτό το Ισραήλ («δημοκρατία») εφαρμόζει στους Παλαιστίνιους τις ίδιες τακτικές πάταξης της αντίστασης που εφαρμόζει και η Τουρκία (ημι-δικτατορία) στους Κούρδους. Γι' αυτό η Ελλάδα (με σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση) εφαρμόζει σήμερα τις ίδιες πολιτικές για την διάσωση της παραπαίουσας καπιταλιστικής οικονομίας που εφήρμοζε η Βρετανία το '80 (με νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση).

Όσο οι Αριστεροί, Αναρχικοί και άλλοι αγωνιζόμενοι μένουμε κλεισμένοι στα καβούκια της «ιδεολογικά ορθής πάλης» και δεν βγαίνουμε να συναντήσουμε ο ένας τον άλλον, όχι απλά δίπλα-δίπλα σε συλλαλητήρια, αλλά σε ένα κοινό, στοχευμένο, δραστήριο και, γιατί όχι, υπερεθνικό αγώνα που δεν θα αντιτίθεται απλά στο υπάρχον σύστημα, αλλά θα βάζει ουσιαστικά τις βάσεις του «άλλου», του κοινοτικού, του ελευθεριακού, του ανθρώπινου, σε τελική ανάλυση, συστήματος, θα παραμένουμε μέλη ενός νεκροζώντανου οργανισμού. Μιας σκιάς του παρελθόντος της Αριστεράς και της Αναρχίας.

Δήλωση 26 μελών της ελληνικής αποστολής στο «Στόλο της Ελευθερίας»

2010-06-27T18:29:00.004+03:00

[Αναδημοσίευση από το Ψηφιακό καράβι]

Δήλωση 26 μελών της ελληνικής αποστολής στο «Στόλο της Ελευθερίας»

Αθήνα, 27 Ιούνη 2010

Το εγχείρημα πέτυχε το σκοπό του. Ανέδειξε το παλαιστινιακό ζήτημα, και ειδικότερα το ζήτημα του αποκλεισμού της Γάζας, σε ζήτημα ισραηλινής κρατικής βίας και κατοχής, σε ζήτημα ανθρωπιστικής καταστροφής. Συγχρόνως δημιούργησε σημαντικά κοινωνικά, πολιτικά και διπλωματικά αποτελέσματα. Αποσταθεροποίησε παγιωμένες ισορροπίες, αναδιέταξε πολιτικές συμμαχίες, μετατόπισε θέσεις κρατών, έθεσε άβουλες και συνένοχες κυβερνήσεις υπό ασφυκτική κοινωνική πίεση.

Στη χώρα μας, η Πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα», ο ένας από τους έξι πυλώνες της αποστολής, άντλησε δυνάμεις από την ελληνική κοινωνία, ενεργοποίησε δεκάδες πολίτες με έντιμη δημόσια δράση, εκατοντάδες αφανείς υποστηρικτές της παλαιστινιακής υπόθεσης και χιλιάδες αλληλέγγυους που συνέδραμαν το εγχείρημα. H Πρωτοβουλία μπόρεσε να κινηθεί αποτελεσματικά σε θεσμικά μη φιλικό πολιτικό περιβάλλον, να ξεπεράσει κάθε λογής εμπόδια, να δημιουργήσει ρήγματα σε ένα κρατικό, πολιτικό και διοικητικό μηχανισμό που με πολλούς τρόπους προσπάθησε να αποτρέψει την υλοποίηση του σχεδίου.

Το εγχείρημα του «Στόλου της Ελευθερίας», δημιούργησε νέα δεδομένα, διαμόρφωσε καινούργια πλαίσια, που απαιτούν νέο σχέδιο και προγραμματισμό, εμπλοκή νέων υποκειμένων, νέου τύπου συντονισμό και νέες μεθόδους υλοποίησης. Η επιτυχία του μας υπερβαίνει. Γι’ αυτό η συνέχειά του προϋποθέτει πολύ πιο ισχυρές δομές, διεργασίες και δράσεις. Πρέπει να αποδοθεί σε ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις, τόσο στον ελληνικό όσο και στον διεθνή χώρο, ώστε να μπορέσει να αποβεί πραγματικά ωφέλιμο για την υπόθεση του παλαιστινιακού λαού, να είναι καταληκτικό για την υπόθεση της πολιορκίας της Λωρίδας της Γάζας.

Με τις παραπάνω σκέψεις, προχωρούμε μαζί με όσους συμφωνούμε σ’ ένα ελάχιστο, καθαρό, στέρεο πλαίσιο πολιτικών θέσεων και δράσεων σ’ έναν πρώτο σχεδιασμό των νέων προσπαθειών μας, εξετάζουμε τρόπους για την διεύρυνση, εμβάθυνση και ισχυροποίηση του καινούριου εγχειρήματος. Επιδιώκουμε την δημιουργία ευρύτερων πολιτικών, κινηματικών, κοινωνικών και επιχειρησιακών προϋποθέσεων. Προσδοκούμε στη διαμόρφωση συνειδήσεων που θα επηρεάσουν πολιτικές συμπεριφορές, που θα υπηρετήσουν πρωταρχικά και θεμελιακά τον παλαιστινιακό λαό και την παλαιστινιακή υπόθεση

Πραγματοποιούμε ήδη, από κοινού με τους εκπροσώπους των άλλων πέντε πυλώνων του εγχειρήματος, τα πρώτα βήματα απολογισμού. Το νέο εγχείρημα, θα διατηρεί την αξιακή, ηθική αλλά και την λειτουργική αρχή των προηγούμενων εγχειρημάτων. Θα συνθέτει τους ανθρωπιστικούς με τους πολιτικό-δικαιακούς σκοπούς, την οργανωτική με την κινηματική πράξη. Σκοπός του δεν είναι άλλος απ’ τον ελλιμενισμό ενός σημαντικότερου - και περισσότερο από τον τελευταίο συνεκτικού - πολυεθνικού στολίσκου στην χιλιοβομβαρδισμένη ιχθυόσκαλα της Γάζας.

Αφήνουμε πίσω το εγχείρημα του «Στόλου της Ελευθερίας». Όπως κάθε δύσκολο, πολύπλοκο εγχείρημα, με πλευρές δυσδιάκριτες, με κινηματικές δυναμικές, αλλά και αδράνειες απρόβλεπτες, ζήτησε από εμάς πολλά, πολύ περισσότερα από όσα –ίσως- είχαμε να διαθέσουμε. Δοκιμαστήκαμε σκληρά, σαν πολιτικά υποκείμενα, σαν πρόσωπα, σαν χαρακτήρες. Το εγχείρημα πέρασε στιγμές κρίσης. Κρίσης όχι μόνο εξωτερικής, αλλά και εσωτερικής, κάποιες στιγμές επώδυνες και ίσως επικίνδυνες, αν δεν τις αντιμετώπιζε ριζικά η θέληση των πολλών. Διαχωριζόμαστε, προσπερνάμε και συνεχίζουμε. Συνεχίζουμε την πορεία προς τον στόχο, με ενιαία θέληση, συνοχή.

Το προηγούμενο εγχείρημά μας τελείωσε, επιτέλεσε το σκοπό του, ολοκλήρωσε το στόχο του. Το αποχαιρετούμε και ξεκινάμε να δημιουργούμε συλλογικά τους όρους για μια νέα αρχή. Το καινούργιο εγχείρημα ήδη ξεκίνησε να γράφει τον δικό του δρόμο. Για όσα κάναμε και για όσα θα προσπαθήσουμε να κάνουμε ξανά, αφηνόμαστε πρωταρχικά στην κρίση του παλαιστινιακού λαού, στην κρίση των αντιστασιακών του οργανώσεων, στην κρίση των κοινωνιών και των κινημάτων.

Αυγήρης Σπύρος	Μαθιουλάκης Μανώλης
Βαλκάνος Νίκος	Μισεμικές Γιώργος
Γασπαράτου Ευγενία	Μπόλος Νίκος
Γελαλής Δημήτρης	Μπούκας Θόδωρος
Ελγαντούρ Ναΐμ	Παπαδοκωστόπουλος Άρης
Θεοχαροπούλου Κατερίνα	Παπικινός Πέτρος
Θράβαλου Αφροδίτη	Πετρογιάννης Θανάσης
Kampani Halent	Πισσίας Βαγγέλης
Καρυπίδης Γιάννης	Πλειώνης Δημήτρης
Κληρονόμος Μανώλης	Πολίτης Τάκης
Κοσματόπουλος Νικόλας	Συγγελάκης Πολυάνθης
Λάμπρου Ηλίας	Τζιούμπας Θανάσης
Λιερός Γιώργος	Τικτόπουλος Μιχάλης

Γιορτή Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών

2010-06-26T15:27:00.000+03:00

Aπό το Kyriakatiko Sxoleio Metanastwn

Το Σάββατο 26 Ιούνη 2010, από τις 6 το απόγευμα, ξεκινάει η 4η Αντιρατσιστική Γιορτή του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών, στο Λόφο Κολωνού (Ιωαννίνων και Καπανέως). Μια γιορτή συνύπαρξης, αλληλεγγύης και κοινού αγώνα, ντόπιων και μεταναστών. Κεντρικό σύνθημα της φετινής 4ης Γιορτής μας: «ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ»

* Στις 6 το απόγευμα ξεκινούν οι παράλληλες συζητήσεις που συντονίζει η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό», με θέματα:

Γάζα: Το κίνημα αλληλεγγύης μετά από το χτύπημα στο «Στόλο της Ελευθερίας»

Οµιλητές/τριες:

Οι Άρης Χατζηστεφάνου (δημοσιογράφος) & Τάκης Πολίτης (πανεπιστημιακός) από το «Καράβι για τη Γάζα» μαζί με Παλαιστίνιους αγωνιστές.

Ακροδεξιά και ρατσιστικές επιθέσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη

Οµιλητές/τριες:

Rolf Krauer (Ελβετία, συνδικαλιστής σωματείου UNIA), Βασίλης Μουλόπουλος (βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ), Άγγελος Αθανασόπουλος (δημοσιογράφος), Ζάχερ Μαχμάντ (Αφγανική Κοινότητα), Θανάσης Κούρκουλας (Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»)

* Από τις 7.30 μ.μ., θα ξεκινήσει η συναυλία της Γιορτής, με μετανάστες και έλληνες καλλιτέχνες και μουσικά σχήματα που συμμετέχουν εθελοντικά:

• Στάθης Δρογώσης

• Palyrria

• Fundracar

• KASAPI youth band (Φιλιππίνες – 2η γενιά)

• King Star (Πακιστάν)

• Συγκρότηµα νέων Μαροκινής Σαχάρας

• ΔΝΤ-band

Επίσης:

* Προβολές των ντοκιμαντέρ «Άρωμα μιας άλλης εποχής» του Γιώργου Αυγερόπουλου ( ΕΞΑΝΤΑΣ) και «Πεθαίνοντας στην Παλαιστίνη» του Άρη Χατζηστεφάνου. Αλλά και συγκλονιστικών ερασιτεχνικών video για τη ζωή και τον πόλεμο στη Γάζα καθώς και για το ταξίδι και τις εμπειρίες μεταναστών και προσφύγων στην Ελλάδα, που έφτιαξαν ομάδες του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών

* Μπαρ και κουζίνα από τον κόσμο & έκθεση αντιρατσιστικού βιβλίου

Συμμετέχουν δεκάδες κοινότητες μεταναστών, οργανώσεις δικαιωμάτων, συνδικάτα, τοπικές συλλογικότητες και ομάδες νεολαίας

Είσοδος ενίσχυσης 6 €

Νεοάστεγοι

2010-06-22T02:13:00.001+03:00

[Αναδημοσίευση από το TVXS]

Η ζωή στην πόλη για τους άστεγους είναι μια καθημερινή μάχη με την ανέχεια, τον κίνδυνο αλλά και την επιβίωση. Σήμερα, περισσότεροι από 20.000 άνθρωποι στην Ελλάδα ζουν στους δρόμους, με τον αριθμό να μεγαλώνει απειλητικά τα τελευταία χρόνια και να αναμένεται να εκτιναχθεί μέσα στα επόμενα. Ανάμεσα τους και μια νέα γενιά αστέγων... οι νεοάστεγοι. Το προφίλ τους, άνθρωποι μορφωμένοι, πιθανόν με οικογένεια, που η ζωή πήρε άσχημη τροπή για αυτούς, αφότου έχασαν τη δουλειά τους ή επειδή δεν κατάφεραν να βρουν μία.

Ανησυχητικές διαστάσεις λαμβάνει το φαινόμενο ανθρώπων που απολύθηκαν λίγο πριν βγουν στη σύνταξη αλλά και νέων ανθρώπων που η ανεργία και η επακόλουθη αδυναμία τους να ανταποκριθούν στις βασικές οικονομικές τους υποχρεώσεις τους οδήγησαν σε κάποιο πρόσκαιρο καταφύγιο στο δρόμο. Σε πολλές περιπτώσεις ο Αθηναίος μπορεί να δει ακόμη και οικογένειες με παιδιά να διαβιούν τους δρόμους.

Η εικόνα του περιθωριακού που οι περισσότεροι έχουμε στο μυαλό μας απέχει κατά πολύ με τη νέα γενιά ανθρώπων που έχουν βρεθεί σήμερα στην κατάσταση αυτή. Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησε η ΜΚΟ Κλίμακα, το 23,5% των αστέγων είναι απόφοιτοι Λυκείου, το 11% του συνολικού αριθμού τους έχει λάβει πανεπιστημιακή μόρφωση, ενώ μόλις το 9,3% των αστέγων δηλώνουν αναλφάβητοι. Οι κύριες αιτίες που έχουν αφήσει χωρίς στέγη τους ανθρώπους αυτούς, είναι σύμφωνα με την έρευνα η ανεργία και τα χαμηλά εισοδήματα, διάφορα προβλήματα υγείας, προβλήματα ψυχικής υγείας, η χρήση ουσιών, η απουσία οικογενειακού υποστηρικτικού περιβάλλοντος στις παραπάνω καταστάσεις αλλά και η μετανάστευση.

Κι ενώ άνθρωποι από κάθε μεριά του κόσμου προσπαθούν να βρουν μια καλύτερη τύχη στην Ελλάδα, κάνοντας όνειρα στα παγκάκια του κέντρο της Αθήνας, σύμφωνα με τα στοιχεία που συνέλεξε η Κλίμακα, ο αριθμός των Ελλήνων μεταξύ των αστέγων είναι κατά πολύ μεγαλύτερος από των αλλοδαπών. Η Πολιτεία όμως φαίνεται να εφαρμόζει τη μέθοδο της στρουθοκαμήλου, και να προσποιείται πως ο αριθμός των Ελλήνων αστέγων είναι μικρότερος, καθώς η Ελλάδα έχει τυπικά αποδεχθεί τον ευρωπαϊκό ορισμό για τους αστέγους, ο οποίος ορίζει ως άστεγο «τον άνθρωπο που ζει σε αβέβαιη στέγαση, στο ύπαιθρο, αναγκάζεται να μετακομίζει διαρκώς ανάμεσα σε ανεπαρκείς καταστάσεις στέγασης, ή να ζει σε κατοικία, η οποία είναι ακατάλληλη για στέγαση σύμφωνα με τα κοινά αποδεκτά πρότυπα», νομικά όμως αναγνωρίζει ως άστεγο και τον εντάσσει σε προγράμματα πρόνοιας μόνο όποιον πιστοποιεί πως έχει τουλάχιστον 67% αναπηρία.

Άλλα στοιχεία που προέκυψαν, είναι ο μέσος όρος ηλικίας των αστέγων που υπολογίζεται γύρω στα 47 έτη, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι οι άνθρωποι που διαβιούν στους δρόμους έχουν προσδόκιμο ζωής τουλάχιστον 20 χρόνια κάτω από τον μέσο όρο. Στο μεταξύ, το 46,5% των ανθρώπων που ζουν ως άστεγοι στους δρόμους της Αθήνας, έχουν συμπληρώσει περισσότερα από 5 χρόνια στους δρόμους ,με το 78% αυτών των ανθρώπων έχουν συγγενείς που απλώς αδιαφορούν.

Κι ενώ η οικονομική κρίση γεννά φόβους ότι το φαινόμενο των αστέγων μπορεί να επεκταθεί ακόμη περισσότερο... κι ενώ η Πολιτεία συνεχίζει να αδιαφορεί... οι άστεγοι της Αθήνας συνεχίζουν να δίνουν μάχη για να εξασφαλίσουν μια καλή θέση για να κοιμηθούν στα 250 σημεία της πόλης που χρησιμοποιούνται ως προσωρινά καταλύματα, με τα πάρκα, τις πλατείες, τις προθήκες καταστημάτων και τα εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα να έχουν την τιμητική τους.

Δεν Ξεχνώ! (Ναι, καλά...)

2010-06-21T15:15:00.000+03:00

[αναδημοσίευση απο άρθρο του TVXS]

«Πλούσια σε φυσικό αέριο η Κύπρος

Στο μεταξύ, ο υπουργός Εμπορίου της Κύπρου, Αντώνης Πασχαλίδης, επιβεβαίωσε σήμερα ότι το Ισραήλ έχει εντοπίσει μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου σε θαλάσσιες περιοχές, που εφάπτονται της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κύπρου, χωρίς ωστόσο να δώσει στοιχεία όσον αφορά τις ποσότητες που έχουν εντοπιστεί.

Σύμφωνα με την τηλεόραση του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου (ΡΙΚ), η ποσότητα που εντοπίστηκε υπολογίζεται στα 24 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα και βρίσκεται στις θαλάσσιες περιοχές Λεβιάθαν και Ταμάρ του Ισραήλ, που εφάπτονται με το κυπριακό «οικόπεδο δώδεκα», του οποίου την εκμετάλλευση των αποθεμάτων ανέλαβε η αμερικανική εταιρεία «Noble Energy». Η ίδια εταιρεία ανέλαβε και την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του Ισραήλ.»

Έτσι εξηγούνται πολλά...

«Πάυση πληρωμών» προς τον σύλλογο «Αμυμώνη» από το ΥΠ.ΥΓ.

2010-06-21T15:00:00.001+03:00

Από τις 31/5/2010, κλειστή παραμένει η «ΑΜΥΜΩΝΗ» ο Πανελλήνιος Σύλλογος Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Προβλήματα Ορασης και Πρόσθετες Αναπηρίες. Ο σύλλογος που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1993 και το 1995, ξεκίνησε μαζί με άλλους φορείς τυφλών, όπως το πρώτο στην Ελλάδα Κέντρο Εκπαίδευσης και Φροντίδας για άτομα τυφλά με πρόσθετες αναπηρίες.

Από το 2005, η «ΑΜΥΜΩΝΗ» έχει την πλήρη ευθύνη της λειτουργίας αυτού του κέντρου, που ονομάζεται «ΙΡΙΔΑ» και καλύπτει τις ανάγκες 37 ατόμων από 5 έως 35 ετών και εξακολουθεί να είναι το μοναδικό στο είδος του στη χώρα.

Εδώ και πέντε χρόνια, το υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης χρηματοδοτούσε τον σύλλογο, κυρίως μέσω προγραμματικών συμβάσεων, με ποσό που κάλυπτε περίπου το 35% του ετήσιου προϋπολογισμού. Οι υπόλοιποι πόροι για τη λειτουργία του κέντρου προέρχονται από τις εισφορές των γονέων, από τα ασφαλιστικά ταμεία, από τη Νομαρχία Αθηνών και από εκδηλώσεις και δωρεές.

Φέτος, το υπουργείο σταμάτησε την επιχορήγηση των 360.000 ευρώ , με το επιχείρημα ότι οι προγραμματικές συμβάσεις είναι παράνομος τρόπος χρηματοδότησης! Το αποτέλεσμα είναι το Κέντρο «ΙΡΙΔΑ», το μόνο για άτομα με τις προαναφερόμενες αναπηρίες, να είναι εδώ και ένα μήνα κλειστό, μη μπορώντας να αντεπεξέλθει οικονομικά. «Συνέπεια αυτού είναι», λέει η πρόεδρος του Δ.Σ. του συλλόγου Παρασκευή Μπέλλου, «παιδιά 37 οικογενειών τα οποία αντιμετωπίζουν πολλαπλές αναπηρίες, να μένουν στα σπίτια τους, χωρίς καμία εναλλακτική πρόταση σε όλη την επικράτεια».

Ακολουθεί το κείμενο που απέστειλε η «ΑΜΥΜΩΝΗ» προς την Υπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγύης, κα. Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου

Αξιότιμη κα Υπουργέ,
Λόγω της μη καταβολής, εκ μέρους του Υπουργείου σας, της ετήσιας τακτικής χρηματοδοτήσεως με την οποία λειτουργούσε το κέντρο μας τα τελευταία πέντε χρόνια, αφού δεν υπάρχει άλλη δομή κάλυψης των τυφλών πολυαναπήρων παιδιών μας, το κέντρο μας παραμένει κλειστό.
Η προηγούμενη κινητοποίησή μας, η οποία είχε προγραμματιστεί για τη Τρίτη 18 Μαΐου, αναβλήθηκε καθώς κανονίστηκε συνάντηση με το Υπουργείο, στην οποία όμως δεν δόθηκε λύση στο κρίσιμο πρόβλημά μας.
Σας γνωρίζουμε ότι από αύριο Τρίτη 8 Ιουνίου:
Τα παιδιά μας, σε καθημερινή βάση και σε ώρες αντίστοιχες της λειτουργίας του κέντρου, θα βρίσκονται στο εξής στους χώρους του Υπουργείου σας έως ότου δώσετε τις αρμόζουσες λύσεις.Θα το εκτιμούσαμε αν με τις ενέργειές σας, τα παιδιά και οι γονείς τους ταλαιπωρηθούν όσο το δυνατόν λιγότερο καθ’ όλη την διάρκεια της παραμονής τους στο Υπουργείο.

Για το Δ.Σ του Συλλόγου «ΑΜΥΜΩΝΗ»

Η Πρόεδρος Ο Γενικός Γραμματέας

Παρασκευή Μπέλλου Γεώργιος Παπαδάκης

ΥΓ. Και για να έχετε μια ιδέα ποια είναι τα παιδιά για τα οποία αποφασίσατε αυθαιρέτως να τους σταματήσετε το σχολείο και τις θεραπείες, μπορείτε να μπείτε στο Internet στην διεύθυνση:(ακολουθεί το βίντεο)

[Απόσπασμα από άρθρο της Ελευθεροτυπίας]

Γιατί χρειαζόμαστε εχθρούς;

2010-06-15T06:59:00.000+03:00

[Αναδημοσίευση από το Ludus Literarius]

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια ομιλία που εκφώνησε ο Ουμπέρτο Εκο στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνιας, στις 15 Μαΐου 2008.

Πριν από μερικά χρόνια, στη Νέα Υόρκη, έπεσα σε έναν ταξιτζή με ένα όνομα που δύσκολα μπορεί να αποκρυπτογραφηθεί, ο οποίος μου δήλωσε ότι είναι Πακιστανός. Με ρώτησε από ποια χώρα προερχόμουν, του είπα από την Ιταλία, με ρώτησε πόσοι είμαστε εμείς οι Ιταλοί και του προξένησε εντύπωση το ότι είμαστε τόσο λίγοι και το ότι η γλώσσα μας δεν είναι η αγγλική γλώσσα. Τέλος, με ρώτησε ποιοι είναι οι εχθροί μας. Στο δικό μου «παρακαλώ;» απάντησε υπομονετικά ότι ήθελε να μάθει με ποιους λαούς είμαστε εδώ και αιώνες σε πόλεμο για εδαφικές διεκδικήσεις, εθνικά μίση, συνεχείς παραβιάσεις συνόρων κ.ο.κ. Του είπα ότι δεν είμαστε σε πόλεμο με κανέναν. Υπομονετικά μου εξήγησε ότι ήθελε να μάθει ποιοι είναι οι ιστορικοί μας εχθροί, εκείνοι με τους οποίους αλληλοσκοτωνόμαστε. Του επανέλαβα ότι δεν έχουμε τέτοιους εχθρούς, ότι τον τελευταίο πόλεμο τον κάναμε πριν από πενήντα και πάνω χρόνια και τον αρχίσαμε με έναν εχθρό και τον τελειώσαμε με άλλον. Δεν έμεινε ικανοποιημένος. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει ένας λαός που δεν έχει εχθρούς; Κατέβηκα δίνοντάς του δύο δολάρια φιλοδώρημα, για να τον αποζημιώσω για τον ράθυμο πασιφισμό μας, και έπειτα μου ήρθε στον νου η απάντηση που έπρεπε να του είχα δώσει, δηλαδή ότι δεν είναι αλήθεια ότι οι Ιταλοί δεν έχουν εχθρούς. Δεν έχουν εξωτερικούς εχθρούς, και σε κάθε περίπτωση δεν είναι ποτέ σε θέση να συμφωνήσουν για να προσδιορίσουν ποιοι είναι αυτοί οι εχθροί, επειδή είναι συνεχώς σε πόλεμο μεταξύ τους. Η Πίζα εναντίον του Λιβόρνο, οι Γουέλφοι εναντίον των Γιβελίνων, οι Βόρειοι εναντίον των Νότιων, οι φασίστες εναντίον των ανταρτών, η μαφία εναντίον του κράτους, η κυβέρνηση εναντίον της δικαιοσύνης -και κρίμα που εκείνη την εποχή δεν είχε ακόμη συμβεί η πτώση της δεύτερης κυβέρνησης Πρόντι, γιατί διαφορετικά θα είχα μπορέσει να του εξηγήσω καλύτερα τι σημαίνει να χάνεις έναν πόλεμο από φίλια πυρά.

Ωστόσο, καθώς σκεφτόμουν καλύτερα αυτό το επεισόδιο, πείσθηκα ότι μία από τις κακοτυχίες της χώρας μας τα τελευταία εξήντα χρόνια ήταν ακριβώς το ότι δεν είχε αληθινούς εχθρούς. Η ενότητα της Ιταλίας επιτεύχθηκε χάρη στην παρουσία των Αυστριακών, ο Μουσολίνι μπόρεσε να απολαμβάνει τη λαϊκή συναίνεση επειδή μας προέτρεπε να εκδικηθούμε για την κολοβή νίκη, για τις ταπεινώσεις που υποστήκαμε στο Ντογκάλι και στην Αντουα και για τις εβραϊκές δημο-πλουτοκρατίες που μας επέβαλαν τις άδικες κυρώσεις. Δέστε τι έπαθαν οι Ηνωμένες Πολιτείες όταν χάθηκε η «αυτοκρατορία του Κακού» και διαλύθηκε ο μεγάλος σοβιετικός εχθρός. Κινδύνευαν να χάσουν την ταυτότητά τους, ώσπου ο Μπιν Λάντεν, ευγνώμων για τα ευεργετήματα που είχε δεχθεί όταν οι ΗΠΑ τον βοηθούσαν εναντίον της Σοβιετικής Ενωσης, έβαλε το σπλαχνικό του χέρι στις Ηνωμένες Πολιτείες και έδωσε στον Μπους την ευκαιρία να δημιουργήσει νέους εχθρούς, επανεδραιώνοντας το συναίσθημα εθνικής ταυτότητας και την εξουσία του.

Να τους κατασκευάσουμε

Το να έχουμε έναν εχθρό είναι σημαντικό, όχι μόνο για να ορίζουμε την ταυτότητά μας αλλά και για να προμηθευόμαστε ένα εμπόδιο σε σχέση με το οποίο να μετράμε το δικό μας σύστημα αξιών και να δείχνουμε, αντιμετωπίζοντάς το, τη δική μας αξία. Γι' αυτό, όταν ο εχθρός δεν υπάρχει, χρειάζεται να τον κατασκευάζουμε. Δέστε τη γενναιόδωρη ευελιξία με την οποία οι νεοναζί της Βερόνας διαλέγουν για εχθρό τους οποιονδήποτε δεν ανήκει στην ομάδα τους, προκειμένου να αναγνωρίζονται ως ομάδα. Απόψε όμως δεν μας ενδιαφέρει τόσο το σχεδόν φυσικό φαινόμενο του εντοπισμού ενός εχθρού που μας απειλεί όσο η διαδικασία παραγωγής και δαιμονοποίησης του εχθρού. Στους λόγους του «Κατά Κατιλίνα», ο Κικέρων δεν χρειαζόταν να σχεδιάσει μιαν εικόνα του εχθρού, επειδή διέθετε αποδείξεις για τη συνωμοσία του Κατιλίνα. Αλλά κατασκευάζει τον εχθρό, όταν, στη δεύτερη αγόρευση, περιγράφει στους συγκλητικούς την εικόνα των φίλων του Κατιλίνα, ρίχνοντας πάνω στον κύριο κατηγορούμενο τη σκιά της δικής τους ηθικής διαστροφής (...).

Ενας κατ' εξοχήν διαφορετικός είναι ο ξένος. Ηδη στα ρωμαϊκά ανάγλυφα οι βάρβαροι εμφανίζονται γενειοφόροι και πλακουτσομύτες και το ίδιο το όνομα «βάρβαροι», όπως είναι γνωστό, υπαινίσσεται ένα ελάττωμα γλώσσας και επομένως σκέψης. Ωστόσο, ήδη από την αρχή θα κατασκευαστούν ως εχθροί όχι τόσο οι διαφορετικοί που μας απειλούν άμεσα (όπως θα ήταν η περίπτωση των βαρβάρων) αλλά εκείνοι που κάποιος έχει συμφέρον να παρουσιάζονται ως απειλητικοί, ακόμη και αν δεν μας απειλούν άμεσα, έτσι ώστε δεν είναι τόσο το ότι είναι απειλητικοί που κάνει να τονίζεται η διαφορετικότητά τους, αλλά η διαφορετικότητά τους γίνεται ένδειξη του ότι είναι απειλητικοί. Ας δούμε τις δηλώσεις ενάντια στα διονυσιακά τελετουργικά (ξενικής προέλευσης) και όσα λέει ο Τάκιτος για τους εβραίους: «Βέβηλα είναι για τους εβραίους όλα όσα είναι ιερά για μας και όσα είναι ανήθικα για μας γι' αυτούς είναι θεμιτά» (και έρχεται στον νου μας η αγγλοσαξονική απόρριψη των Γάλλων, που τρώνε βατράχια, ή η γερμανική των Ιταλών, που τρώνε πολύ σκόρδο).

Οι εβραίοι είναι «παράξενοι» επειδή δεν τρώνε χοιρινό κρέας, δεν βάζουν μαγιά στο ψωμί, δεν εργάζονται την έβδομη μέρα, παντρεύονται μόνο μεταξύ τους, κάνουν περιτομή όχι επειδή είναι ένας κανόνας υγιεινής ή ένας θρησκευτικός κανόνας αλλά «για να τονίσουν τη διαφορετικότητά τους», θάβουν τους νεκρούς και δεν τιμούν τους δικούς μας Καίσαρες. Αφού καταδειχθεί πόσο διαφορετικά είναι ορισμένα υπαρκτά έθιμα (περιτομή, ανάπαυση του Σαββάτου), μπορεί να υπογραμμιστεί ακόμα περισσότερο η διαφορετικότητα εντάσσοντας στο πορτρέτο μυθικά έθιμα (λατρεύουν το ομοίωμα ενός γαϊδάρου, περιφρονούν γονείς, τέκνα, αδελφούς, την πατρίδα και τους θεούς κ.ο.κ.) (...).

Νέα μορφή εχθρού θα γίνει έπειτα, με την ανάπτυξη των επαφών μεταξύ των λαών, όχι μόνον εκείνος που βρίσκεται έξω και που επιδεικνύει την παραξενιά του από μακριά αλλά και εκείνος που βρίσκεται ανάμεσά μας, σήμερα θα λέγαμε ο μη ευρωπαίος μετανάστης, ο οποίος κατά κάποιον τρόπο συμπεριφέρεται με τρόπο διαφορετικό ή μιλάει άσχημα τη γλώσσα μας και που στη σάτιρα του Γιουβενάλη είναι ο γραικύλος, ο πονηρός και κατεργάρης, αδιάντροπος, ερωτύλος, ικανός να ρίξει στο κρεβάτι τη γιαγιά ενός φίλου.

Ο εχθρός πάντα βρομάει και κάποιος Μπεριγιόν, στις αρχές του Α' Παγκόσμιου Πολέμου (1915), έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «La polychesie de la race allemande», όπου καταδείκνυε ότι ο μέσος Γερμανός παράγει περισσότερα κόπρανα από τον Γάλλο και με πιο ανυπόφορη μυρωδιά. Τερατώδης και βρομερός θα είναι, τουλάχιστον από τις απαρχές του χριστιανισμού, ο εβραίος, δεδομένου ότι το μοντέλο του είναι ο Αντίχριστος, ο μεγαλύτερος εχθρός, ο εχθρός όχι μόνον ο δικός μας αλλά του Θεού. Μερικές φορές ο εχθρός γίνεται αντιληπτός ως διαφορετικός και άσχημος, επειδή ανήκει σε κατώτερη τάξη. Στον Ομηρο ο Θερσίτης («στραβοκάνης και κουτσός από το ένα πόδι, οι ώμοι του γυρισμένοι προς τα μέσα, σμιγμένοι πάνω από το στήθος του και από πάνω είχε ένα μακρουλό κεφάλι, όπου φύτρωναν τρίχες αραιές») είναι κοινωνικά κατώτερος από τον Αγαμέμνονα ή από τον Αχιλλέα και γι' αυτό τους φθονεί (...).

Θέμα ηθικής

Φαίνεται πως δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς εχθρό. Η μορφή του εχθρού δεν μπορεί να εξαλειφθεί από τις διαδικασίες του εκπολιτισμού. Η ανάγκη είναι συνυφασμένη ακόμα και με τον ήπιο άνθρωπο και φίλο της ειρήνης. Απλώς μετατοπίζεται τότε η εικόνα του εχθρού από έναν ανθρώπινο στόχο σε μια φυσική ή κοινωνική δύναμη, που κατά κάποιον τρόπο μας απειλεί και που πρέπει να νικηθεί, είτε αυτή είναι η καπιταλιστική εκμετάλλευση είτε η μόλυνση του περιβάλλοντος ή η πείνα στον Τρίτο Κόσμο. Αλλά έστω και αν αυτές είναι «ενάρετες» περιπτώσεις, ο Μπρεχτ μας θυμίζει ότι ακόμα και το μίσος για την αδικία αλλοιώνει το πρόσωπο.

Η ηθική είναι επομένως αδύναμη απέναντι στην αταβιστική ανάγκη να έχουμε εχθρούς; Θα έλεγα ότι το ηθικό αίτημα επιβιώνει όχι όταν υποκρινόμαστε ότι δεν υπάρχουν εχθροί αλλά όταν προσπαθούμε να τους κατανοήσουμε, να μπούμε στη θέση τους. Δεν υπάρχει στον Αισχύλο μίσος για τους Πέρσες, αφού στην τραγωδία του αυτός ζει ανάμεσά τους και από τη σκοπιά τους. Ο Καίσαρας αντιμετωπίζει τους Γαλάτες με πολύ σεβασμό, το πολύ τους εμφανίζει λίγο κλαψιάρηδες κάθε φορά που παραδίδονται. Και ο Τάκιτος θαυμάζει τους Γερμανούς, βρίσκοντας ότι έχουν και ωραία σωματική διάπλαση και περιοριζόμενος στο να παραπονιέται για το ότι είναι βρόμικοι και απρόθυμοι για κοπιώδεις εργασίες, επειδή δεν υποφέρουν τη ζέστη και τη δίψα. Το να προσπαθούμε να κατανοούμε τον άλλο σημαίνει να καταστρέφουμε τα στερεότυπα χωρίς να αρνούμαστε ή να καταργούμε την ετερότητα.

Αλλά ας είμαστε ρεαλιστές. Αυτές οι μορφές κατανόησης του εχθρού χαρακτηρίζουν τους ποιητές, τους αγίους ή τους προδότες. Οι δικές μας βαθύτερες παρορμήσεις είναι πολύ διαφορετικές. Αν είναι έτσι, η κατασκευή του εχθρού πρέπει να είναι εντατική και συνεχής. Ενα αληθινά υποδειγματικό μοντέλο αυτής της κατασκευής μάς προσφέρει ο Τζορτζ Οργουελ στο «1984»:
«Οπως συνήθως, παρουσιάστηκε στην οθόνη το πρόσωπο του Εμμανουήλ Γκόλντσταϊν, του Εχθρού του Λαού. Σκόρπια σφυρίγματα αποδοκιμασίας ακούστηκαν από το ακροατήριο. Η μικρόσωμη κοκκινομάλλα γυναικούλα άφησε μια στριγκλιά φόβου ανάμεικτου με αηδία. Προτού περάσουν τριάντα δευτερόλεπτα Μίσους, το μισό ακροατήριο ξέσπασε σε έξαλλες κραυγές λύσσας. Στο δεύτερο λεπτό το μίσος εξελίχθηκε σε παραλήρημα. Το ακροατήριο αναπηδούσε πάνω στις καρέκλες και ούρλιαζε όσο πιο δυνατά μπορούσε προσπαθώντας να πνίξει το βέλασμα που σε τρέλαινε από την τηλεοθόνη. Η μικροκαμωμένη κοκκινομάλλα αναψοκοκκινισμένη ανοιγόκλεινε το στόμα της σαν ψάρι έξω από το νερό. Η μελαχρινή κοπέλα πίσω από τον Γουίνστον άρχισε να ξεφωνίζει: "Γουρούνι! Γουρούνι! Γουρούνι!". Σε μια στιγμή διαύγειας, ο Γουίνστον είδε τον εαυτό του να φωνάζει κι αυτός μαζί με τους άλλους και να κλοτσάει βίαια με το τακούνι του τα πόδια της καρέκλας. Το φοβερό με το Δίλεπτο Μίσους δεν ήταν ότι ήσουν υποχρεωμένος να συμμετέχεις αλλά αντίθετα το ότι δεν μπορούσες να βρεις τρόπο να αποφύγεις να ενωθείς με τον χορό των αποδοκιμασιών. Μια αποτρόπαιη έκσταση φόβου και εκδίκησης, μια φονική μανία, μια διάθεση να βασανίσεις, να χτυπήσεις, να σπάσεις κεφάλια με ένα σφυρί, φαινόταν να διαπερνά σαν ηλεκτρικό ρεύμα το ακροατήριο και να το μεταμορφώνει παρά τη θέλησή του σε παράφρονες που μόρφαζαν και ούρλιαζαν».

Δεν είναι αναγκαίο να φτάσουμε στα παραληρήματα του «1984» για να αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας ως υπάρξεις που χρειάζονται έναν εχθρό. Οι πρόσφατες ιταλικές εκλογές μάς έδειξαν πόσα μπορεί να κάνει ο φόβος των μεταναστευτικών κυμάτων. Διευρύνοντας σε μιαν ολόκληρη εθνότητα τα χαρακτηριστικά ορισμένων από τα μέλη της που ζουν σε μια κατάσταση περιθωριοποίησης, κατασκευάζεται σήμερα στην Ιταλία η εικόνα του ρουμάνου εχθρού, που είναι ιδεώδης αποδιοπομπαίος τράγος για μια κοινωνία η οποία, καθώς έχει παρασυρθεί σε μια διαδικασία ακόμη και εθνικού μετασχηματισμού, δεν κατορθώνει πλέον να αναγνωρίζει τον εαυτό της. Η πιο απαισιόδοξη άποψη σχετικά με αυτό είναι εκείνη του Σαρτρ στο «Κεκλεισμένων των θυρών». Από τη μια πλευρά μπορούμε να αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας μόνο με την παρουσία ενός Αλλου και πάνω σε αυτό βασίζονται οι κανόνες συμβίωσης και πραότητας. Αλλά πολύ πρόθυμα βρίσκουμε αυτόν τον Αλλον ανυπόφορο, επειδή σε κάποιο βαθμό δεν είναι όπως εμείς. Ετσι ώστε, αναγορεύοντάς τον σε εχθρό, φτιάχνουμε την κόλασή μας πάνω στη γη. Οταν ο Σαρτρ κλείνει σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου τρεις πεθαμένους, που δεν γνωρίζονταν όσο ζούσαν, ένας από αυτούς κατανοεί την τρομερή αλήθεια:

«Δέστε τι απλό πράγμα. Δεν υπάρχει φυσικό βασανιστήριο, έτσι; Κι ωστόσο είμαστε στην κόλαση. Και κανείς άλλος δεν θα φτάσει εδώ. Λείπει ο δήμιος. Κάνουν οικονομία στο προσωπικό. Ο δήμιος είναι καθένας από μας για τους άλλους δύο».

Under Creative Commons License: Attribution

Έφτασε στον προορισμό του το "Σχολείο για τη Γάζα"

2010-06-13T12:48:00.001+03:00

Αναδημοσίεση από: TVXS.gr

Στη Γάζα βρίσκονται από την Παρασκευή οι εννέα Έλληνες εκπαιδευτικοί της αποστολής «ένα σχολείο για τη Γάζα», με στόχο να παραδώσουν χρηματική βοήθεια που έχει συγκεντρωθεί, ώστε να χτιστεί ένα κατεστραμμένο από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς σχολείο. Η ομάδα των εκπαιδευτικών, που αποτελεί την πρώτη αποστολή στη Γάζα μετά την αιματηρή επίθεση των Ισραηλινών στον Στόλο της Ελευθερίας, εισήλθε στην περιοχή από το πέρασμα της Ράφα.

H Γιώτα Ιωαννίδου, μέλος της ομάδας, σε τηλεφωνική της επικοινωνία με την εφημερίδα «Αυγή» σημείωσε πως δεν έλειψαν «τα καψώνια από την αιγυπτιακή πλευρά, καθώς με διάφορες προφάσεις προσπαθούσαν να μας πουν ότι δεν είναι εφικτό να εισέλθουν όλοι, αλλά μόνο μερικοί από μας. Οι διαπραγματεύσεις και οι έλεγχοι κράτησαν συνολικά 6.30 ώρες, αφού στο πέρασμα είμαστε στις 6 τα ξημερώματα (της Παρασκευής) και καταφέραμε να περάσουμε στις 12.30 μ.μ.».

Στη Γάζα η αποστολή έτυχε θερμής αποδοχής από την πλευρά των αρχών της Γάζας, οι οποίες εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους για την ένδειξη αλληλεγγύης της ελληνικής αντιπροσωπείας προς τον παλαιστινιακό λαό. «Το πρώτο καλωσόρισμα ήταν ιδιαιτέρως θερμό», περιγράφει η Γιώτα Ιωαννίδου, «αφού, όπως μας είπαν είμαστε η πρώτη αποστολή μετά την επέμβαση στον Στόλο της Ελευθερίας».

Ο Γιώργος Γαλάνης, μέλος της πρωτοβουλίας είχε μιλήσει στο tvxs.gr, για την πανελλήνια προσπάθεια της εκπαιδευτικής κοινότητας, που κατάφερε τελικά να συγκεντρώσει 78.000 ευρώ, για να χτίσει ένα σχολείο στη Γάζα.

Η αποστολή θα διαρκέσει 4 μέρες και σε αυτήν συμμετέχουν οι εκπαιδευτικοί:

Αντωνόπουλος Παύλος, καθηγητής, μέλος της Ε' ΕΛΜΕ Αθήνας,
Γαλάνης Γιώργος, δάσκαλος, Πρόεδρος συλλόγου εκπαιδευτικών ΠΕ Πειραιά «η Πρόοδος»,
Δαφνής Γρηγόρης, καθηγητής, μέλος της Γ' ΕΛΜΕ Αθήνας
Ιωαννίδου Γιώτα, καθηγήτρια, Ελευσίνα
Μαχά Μαρία, καθηγήτρια, μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Περιστερίου,
Προκόπη Αδριανή, δασκάλα, μέλος του συλλόγου εκπαιδευτικών ΠΕ « Ο Παρθενώνας».
Φατούρου Αγγελική, καθηγήτρια, μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ,
Φωκιανός Στέλιος, δάσκαλος μέλος του συλλόγου εκπαιδευτικών Κερατσινίου-Περάματος «Νίκος Πλουμπίδης»,
Ψιμούλη Χρυσούλα, καθηγήτρια, μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου-Φυλής

Φωτογραφία: alfavita.gr

Εκδήλωση - συζήτηση για το παλαιστινιακό

2010-06-10T20:04:00.001+03:00

Με αφορμή το ταξίδι, τη βίαιη κατάληψη και την παρεμπόδιση των πλοίων του «Στόλου της Ελευθερίας» να φτάσουν στη Γάζα, αναδείχθηκαν μια σειρά ζητήματα και συζητήσεις γύρω από το Παλαιστινιακό, τον αγώνα των Παλαιστίνιων και το κίνημα αλληλεγγύης.

Ζητήματα που αφορούν την εμπλοκή χωρών της ευρύτερης περιοχής, το ρόλο των ιμπεριαλιστών και συζητήσεις για το βάθεμα του κινήματος αλληλεγγύης.

Το βιβλιοπωλείο «Εκτός των Τειχών» θέλοντας να συμβάλει στους προβληματισμούς αυτούς διοργανώνει εκδήλωση- συζήτηση την Τετάρτη 16 Ιούνη στις 8:00 το απόγευμα στο χώρο του (Γραβιάς 10 - 12 στα Εξάρχεια) με ομιλητές τους

Μιχάλη Γρηγορόπουλο, μέλους της κίνησης «Ένα πλοίο για τη Γάζα» και του πληρώματος του πλοίου «Ελεύθερη Μεσόγειος»
Αντρέα Μουστάκα, μέλους της κίνησης «Ένα πλοίο για τη Γάζα», επιβάτη του «Ελεύθερη Μεσόγειος»
Λιερό Γιώργο, μέλους της κίνησης «Ένα πλοίο για τη Γάζα», επιβάτη του «Σφενδόνη»
και
Νασίμ Αλάτρα δημοσιογράφου της Ελευθεροτυπίας
Εκπροσώπου των εκπαιδευτικών της κίνησης «Ένα σχολείο για τη Γάζα», που ταξιδεύουν για τη Γάζα
καθώς και εκπρόσωπος των εκδόσεων "Εκτός των Τειχών".

Εκτός των Τειχών, Γραβιάς 10 - 12, Εξάρχεια
210 3303348 • books@ektostonteixon.org
www.ektostonteixon.org

Το Παλαιστινιακό Σκοτάδι

2010-06-10T17:57:00.001+03:00

Το παρακάτω κείμενο, γραμμένο εδώ και τρία χρόνια έχει βρει το δρόμο του για έκδοση μέσα σ αυτό το καλοκαίρι, από τις εκδόσεις ‘Πανοπτικόν’. Ύστερα από τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο ανοιχτά της Γάζας, ο εκδότης του περιοδικού Κώστας Δεσποινιάδης μου τηλεφώνησε και με προέτρεψε να το αναρτήσω στο διαδίκτυο θεωρώντας το δραματικά επίκαιρο. Προχωρώ στην έκτακτη δημοσίευσή του συμμεριζόμενος την ανησυχία του.

Πρόκειται για έναν αριθμό σχολίων πάνω στη φύση και στο χαρακτήρα της Ισραηλινής Κοινωνίας. Ελπίζω έτσι να ριχτεί λίγο φως σε κάποιες ψυχικές περιοχές του ισραηλινού προβλήματος οι οποίες μέσα στο σκοτάδι παραμένουν απίστευτα ενεργές και γι αυτό ιδιαίτερα επικίνδυνες. Πιστεύω ότι η οργή και η καταγγελία είναι επαρκέστερες όταν συνοδεύονται από την κατανόηση των αιτιών και της φύσης μιας απειλής που έπαψε πλέον να περιορίζεται ενάντια σε ένα περιθωριοποιημένο λαό και αρχίζει να στρέφεται ανεξέλεγκτα προς οποιονδήποτε, με ανομολόγητο σκοπό να παγκοσμιοποιήσει έναν ‘τοπικό’ πόλεμο.

Βασίλης Ηλιακόπουλος

***

ΤΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Η εκμετάλλευση του Βερολίνου

ως πόλης –σύνορο ήταν ανέκαθεν μια σταθερά

τα αμερικάνικης μεταπολεμικής πολιτικής.

Προφανώς, μια ειρήνευση με τη Ρωσία θα

μετακινήσει αυτό το παιχνίδι προς την Ιερουσαλήμ,

πόλη– σύνορο του «Χριστιανικού Έθνους».

Asger Jorn

Αγριότητα, Βαρβαρότητα

και Πολιτισμός (1963)

Γραμμένη εδώ και 45 χρόνια αυτή η φράση του Jorn τρομάζει με την προφητική της διαύγεια. Παρακάτω θα προβώ σε ορισμένες διαπιστώσεις σχετικά με την φύση της Ισραηλινής κοινωνίας και θα αποπειραθώ να ρίξω λίγο φως σ’ αυτό το τρομερό σκοτάδι που τυλίγει την Παλαιστίνη 60 χρόνια τώρα κι από κει διαχέεται στον υπόλοιπο κόσμο.

ΠΡΩΤΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ: Το Ισραήλ, με την δημιουργία του είχε την επιλογή δύο απαντήσεων που μπορούσε να δώσει στην Εβραϊκή γενοκτονία από τους Ναζί.

Η πρώτη ήταν: Αυτό που έγινε εναντίον μας δεν θα επιτρέψουμε να γίνει από κανένα σε κανένα ξανά στην ιστορία.

Η δεύτερη ήταν: Αυτό που έγινε εναντίον μας δεν θα επιτρέψουμε ποτέ να ξανασυμβεί σε μας.

Έδωσε την δεύτερη και κατέληξε μία σύγχρονη Σπάρτη, εξοπλιζόμενο μέχρι τα δόντια, απειλούμενο από τους είλωτές του, με στρατιωτικοποιημένη καθημερινή ζωή και επεκτατικές βλέψεις. Έτσι, από τότε κλείστηκε στον εαυτό του μέσα στους ορίζοντες πολλών φόβων.

Αν μπορούσε να δώσει την πρώτη απάντηση θα τοποθετείτο αυτομάτως σε μια παγκόσμια ανθρωπιστική πρωτοπορία. Τα θύματα μιας γενοκτονίας θα στέκονταν φρουροί ενάντια σε κάθε επόμενη και θα κέρδιζαν τον σεβασμό.

Βέβαια, ίσως είναι πολύ να ζητάς από έναν λαό να γίνει φιλόσοφος, αλλά οι φρίκες του ’48 και ό,τι έγινε από κει και δώθε, δείχνουν ότι το πρόβλημα αυτό, όπως και κάθε άλλο σήμερα, δεν επιδέχεται μερική λύση. Λύση, δηλαδή, η οποία δεν λαμβάνει υπ’ όψιν το βάθος ενός προβλήματος που με τον καιρό δείχνει όλο και περισσότερες πλευρές.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ: Το Ισραήλ με την ίδρυσή του έθεσε τρεις όρους στον εαυτό του σχετικά με το τι θέλει να είναι: α) Δημοκρατικό, β) Στο έδαφος του Ισραήλ – και σε όλο το έδαφος του Ισραήλ, γ) Εβραϊκό κράτος.

Στην σύγχρονη ιστορία του διαπίστωσε ότι είναι αδύνατο να εκπληρώσει και τους τρεις όρους μαζί. Μόνο τους δύο απ’ αυτούς δύναται, ενώ θα τείνει, μάταια, προς τον τρίτο.

Δηλαδή: είτε είναι 1^ον) Δημοκρατικό και Εβραϊκό κράτος, αλλά δεν μπορεί να επεκταθεί σε όλη την έκταση της ιστορικής Παλαιστίνης, από τον Ιορδάνη ποταμό ως την Μεσόγειο –ήτοι το Ισραήλ στη μυθική του ολοκλήρωση– μιας και κει μέσα περιλαμβάνονται οι Παλαιστινιακές περιοχές της Δ. Όχθης και της Γάζας. Εδώ, ας παραβλέψουμε προς στιγμή το 1,5 εκ. Άραβες του Ισραήλ που θεωρούνται πολίτες Β’ κατηγορίας (λ.χ. δεν τους καλούν στον στρατό γιατί δεν τολμούν να τους δώσουν όπλο) – πράγμα που δημιουργεί ήδη δημοκρατικό χάσμα.

Ή, 2^ον) είναι Εβραϊκό κράτος και περιλαμβάνει όλο το «Ισραήλ», αλλά δεν μπορεί να είναι δημοκρατικό, αφού θα περιλαμβάνει μερικά εκατομμύρια Παλαιστίνιους μη-Εβραίους, μη-πολίτες.

Είτε, 3^ον) θα είναι Δημοκρατικό και εκτεινόμενο σε όλο το έδαφος του Ισραήλ – Παλαιστίνης, αλλά θα χάσει τον Εβραϊκό του χαρακτήρα, αφού οι μισοί πολίτες του θα είναι πλέον Άραβες – Μουσουλμάνοι.

Την αδυνατότητα αυτής της εξίσωσης δεν την έλαβαν υπ’ όψιν τους οι Πατέρες του Έθνους και οι Σιωνιστές που έφτιαξαν το κράτος του Ισραήλ και σήμαναν γενικό προσκλητήριο προπαγανδίζοντας τον μύθο, «ένας λαός δίχως γη, σε μια γη δίχως λαό», παραβλέποντας την ύπαρξη μερικών εκατομμυρίων αυτόχθονων Αράβων, θεωρώντας την Παλαιστίνη μια χώρα άδεια από ανθρώπους – έρημο που περίμενε να πρασινίσει.

Η ανομολόγητη λύση αυτού του τριλήματος είναι η μεταφορά πληθυσμών – ένα γιγαντιαίο transfer, μία εθνοκάθαρση που το Ισραήλ δεν μπορεί να πραγματοποιήσει (προς το παρόν), γιατί δεν θα το ανεχόταν η Διεθνής Κοινότητα. Δηλαδή, η Δύση.

ΤΡΙΤΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ: Οι Εβραίοι του Ισραήλ είναι ένας λαός βαθιά σημαδεμένος από τα πογκρόμ της Αν. Ευρώπης και την γενοκτονία που υπέστησαν, κατά την διάρκεια των πολέμων, από τους Ναζί.

Αυτό που υπέστησαν οι Εβραίοι από τους Ναζί την αποκαλώ γενοκτονία – όπως λέμε γενοκτονία των Αρμενίων, γενοκτονία των Ινδιάνων – και όχι ολοκαύτωμα ή Holocaust, όπως λέγεται στα αγγλικά (οι ίδιοι το αποκαλούν σόα, ερήμωση). Η λέξη holocaust προέρχεται από την Ελληνική λέξη «ολοκαύτωμα», που σημαίνει ότι ένας λαός ή μια ομάδα θυσιάζεται οικειοθελώς μέχρις ενός για να αποφύγει την ταπείνωση.

Τέτοια ολοκαυτώματα έχουμε εμείς οι Έλληνες στο Αρκάδι και με τους Σουλιώτες στο Ζάλογγο και άλλοι λαοί επίσης. Οι Εβραίοι έχουν ένα δικό τους στη Μασσάντα, κοντά στη Νεκρά Θάλασσα, όταν κατακρημνίστηκαν για να ξεφύγουν την αιχμαλωσία από τους Ρωμαίους. Επίσης, κατά μία άλλη έννοια, ολοκαύτωμα σημαίνει ότι μία ομάδα ανθρώπων προχωράει συνειδητά στον πλήρη αφανισμό της για να γίνει λίπασμα ενός σκοπού που τους ξεπερνάει. Για παράδειγμα, οι Σπαρτιάτες στις Θερμοπύλες, ή οι Ιρλανδοί πατριώτες στην Πασχαλινή εξέγερση του 1916. Έχουμε εδώ, δηλαδή, την έννοια της θυσίας. Ούτε η μία ούτε η άλλη έννοια όμως ταιριάζουν στην περίπτωση των Εβραίων κατά τον πόλεμο, διότι δεν προτίμησαν οι ίδιοι να πεθάνουν αλλά έπεσαν ακούσια θύματα των δημίων τους.

Οι Σιωνιστές, για λόγους προπαγάνδας, διάλεξαν τον όρο «ολοκαύτωμα» για να ξεχωρίσουν την εβραϊκή γενοκτονία, απ’ όσες προηγήθηκαν και όσες μέλλονται και να δώσουν στη συμφορά τους ένα χαρακτήρα εξαιρετικό. Επίσης, νομίζω ότι προέβαλλαν τον όρο «ολοκαύτωμα», επειδή δεν νοιώθουν άνετα με το γεγονός ότι πουθενά –με εξαίρεση το γκέττο της Βαρσοβίας– δεν αντιστάθηκαν στους διώκτες τους. Αυτό τους στοιχειώνει μέχρι σήμερα και βιώνεται στο Ισραήλ σαν ιστορικό έλλειμμα που πρέπει να αναπληρωθεί και παίζει τον δικό του ρόλο στην ισραηλινή επιθετικότητα.

Ο εξαιρετικός χαρακτήρας που προανέφερα σημαίνει ότι: «Πολλοί μπορεί να υπέφεραν στη διάρκεια της ιστορίας αλλά μόνο εμείς, οι Εβραίοι, υποφέρουμε σε τέτοιο βαθμό. Είμαστε τα “κατ’ εξοχήν” θύματα». Το προπαγανδιστικό κόλπο μπορεί να πέτυχε, οι ζητούμενες παροχές να εξασφαλίστηκαν, αλλά επίσης πέτυχε να θυματοποιήσει στον μέγιστο βαθμό την εβραϊκή ψυχή και ιδιαίτερα όσους μετανάστευσαν στο Ισραήλ.

Έτσι, σιγά – σιγά, ο μύθος του «Ολοκαυτώματος», απετέλεσε έναν από τους πυλώνες του συλλογικού υποσυνειδήτου του Ισραήλ. Ακόμα και Εβραίοι που ήρθαν στο Ισραήλ από τις ΗΠΑ, την Β. Αφρική ή τις υπόλοιπες Αραβικές χώρες, υιοθέτησαν την εικόνα του θύματος παρ’ όλο που δεν γνώρισαν διωγμό.

Όταν όμως κάποιος κακοποιείται πέρα απ’ τον βαθμό που μπορεί να αντέξει, τότε αυτό έχει διττό αποτέλεσμα:

Πρώτον, ο κακοποιημένος θα γίνει κακοποιητής όταν οι συνθήκες του το επιτρέψουν, όπως ένα κακοποιημένο παιδί κινδυνεύει να γίνει ένας κακοποιητής ενήλικας όταν αποκτήσει γονεϊκή εξουσία.

Το θύμα, δηλαδή, ταυτίζεται με τον θύτη για να εξισορροπήσει μέσα του το ισοζύγιο που πόνου. Αυτή είναι μία ενστικτώδης διαδικασία που μπορεί να αναιρεθεί μόνο από μια άλλη επίπονη διαδικασία, που θα είναι αυτοσυνειδησιακή και αυτοθεραπευτική.

Αυτή όμως η αυτοθεραπεία στην περίπτωση των Εβραίων δεν έγινε, οπότε μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι ο Χίτλερ νίκησε. Όχι ακριβώς επειδή επικράτησαν οι ιδέες του, αλλά γιατί κατάφερε να καταστρέψει έναν λαό. Τον γέμισε φόβο που εύκολα μετατρέπεται σε μίσος ή απλά σε αμυντικο-επιθετική συμπεριφορά. Έτσι κι αλλιώς ο Χίτλερ, σαν άνθρωπος, βιολογικά, κάποια στιγμή θα πέθαινε. Καταφέρνει όμως να ζει ακόμα, μέσα απ’ τα θύματά του, αφού το έργο του εξακολουθεί να τα καθορίζει.

Το Ισραήλ κουβαλάει «περήφανα», σαν τίτλο τιμής, το τραύμα της γενοκτονίας. Διωγμένοι οι Εβραίοι από την Ευρώπη έφεραν το τραύμα σαν Ισραήλ και σαν ένα κακοποιημένο παιδί εφάρμοσαν πολλές από τις τακτικές που υπέστησαν, μόλις βρέθηκαν σε θέση ισχύος.

Δεύτερον, το θύμα δεν μπορεί να κρίνει τον εαυτό του, ούτε αντέχει να δεχτεί κριτική από τους άλλους. Το θύμα δεν κρίνεται. Κρίνει. Το θύμα είναι απλά θύμα. Ό,τι κι αν κάνει είναι εξαγνισμένο. Θύτες είναι πάντα οι άλλοι. Γύρω του απλώνεται μία συνωμοσία. Το θύμα, πάνω απ’ όλα, δεν μπορεί να φέρει την ευθύνη του εαυτού του. Πάντα υπάρχει ο άλλος. Το θύμα μπορεί να φαίνεται εξαιρετικά ενεργητικό, στην πραγματικότητα όμως υποφέρει από παράλυση. Αδυνατεί να κάνει τις συγκεκριμένες πράξεις, όσο μικρές κι αν είναι, που θα αλλάξουν την παθητική του στάση. Αδυνατεί να δει και να φτιάξει το μέλλον του ελεύθερο απ’ το παρελθόν. Δέσμιο του παρελθόντος λειτουργεί αντανακλαστικά. Αν αυτές οι δύο τάσεις θυμίζουν απελπιστικά το σημερινό Ισραήλ είναι καιρός να πούμε ότι ναι αυτό είναι το Ισραήλ και η ευθύνη πλέον βαραίνει αποκλειστικά το ίδιο.

ΤΕΤΑΡΤΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ: Οι Εβραίοι του Ισραήλ δεν θα ξεπεράσουν τη γενοκτονία που υπέστησαν αν δεν γίνουν αποδεκτοί στη Μ. Ανατολή. Διωγμένοι από την Ευρώπη, μία Ευρώπη που δεν έπαψαν να νοσταλγούν, μοιάζουν με κάποιον που διώχτηκε από παντού και δεν πρόκειται να ξεπεράσει τον πόνο και την πίκρα της απόρριψης μέχρι να βρεθεί κάποιος να του ανοίξει την πόρτα και να τον δεχτεί σπίτι του. Σ’ αυτό το ιδεατό παράδειγμα, ο μεν οικοδεσπότης έχει μεγάλη καρδιά και λέει «Σε δέχομαι σπίτι μου και δέχοντάς σε, αφαιρώ το δηλητήριο από την ψυχή σου. Από δω και πέρα είσαι ελεύθερος. Δεν χρειάζεται να ζεις κάτω από ένα σκοτεινό άστρο και να πράττεις τι κακό». Ο δε φιλοξενούμενος πλησιάζει με ταπεινότητα.

Στην προκειμένη περίπτωση δηλαδή, οι Άραβες με πρώτους τους Παλαιστίνιους κρατούν τα κλειδί της θεραπείας και ο αποδιωγμένος ο «ασθενής» πλησιάζει με ταπεινότητα και προσφορές.

Τελείως αντίθετα προς αυτή τη στάση, οι Ισραηλινοί κατάφεραν, μέχρι τώρα, να κλείσουν τους Παλαιστίνιους μέσα σε μία φυλακή και να κλειστούν οι ίδιοι μέσα σε μία άλλη. Ζουν πάνω σε μια κλειστοφοβική αποβάθρα στη Μ. Ανατολή, χωρίς να τολμούν να ξεμυτίσουν από τα σύνορά τους και να κάνουν ένα βήμα παραμέσα. Για μία ανάσα, πέντε μέρες διακοπών διασχίζουν θάλασσα, για την Κύπρο, τη Ρόδο ή τις Κυκλάδες. Αντί να βαδίζουν προς μία θεραπεία, εργάζονται για την σκλήρυνση της πάθησής τους. Η γέφυρά τους όμως για την Μέση Ανατολή είναι οι Παλαιστίνιοι, αλλά δεν χρειάζονται αυτή τη γέφυρα, απλά και μόνο, για να ριζώσουν στην Παλαιστίνη και για τους λόγους μιας απλής επιβίωσης, αλλά όπως πιστεύω, για τους βαθύτερους υπαρξιακούς τους λόγους.

Συμπεραίνω, δηλαδή, ότι οι Εβραίοι του Ισραήλ δεν πρόκειται να γλιτώσουν από τα φαντάσματά τους και τους δαίμονές τους ως την ημέρα που θα γίνουν δεκτοί στη Σουκ Αλ Χαμαντίγια, τη μαγική αρχαία κεντρική αγορά της Δαμασκού και τις αγορές της Βαγδάτης και του Καίρου. Και να γίνουν δεκτοί όχι μόνο σαν κάποιοι τουρίστες, καλοί γείτονες αλλά και σαν κάποιοι χρήσιμοι γείτονες.

ΠΕΜΠΤΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ: Οι Εβραίοι της Παλαιστίνης φθονούν τους Άραβες. Σε λίγα μέρη στον κόσμο υπάρχουν τόσοι άνθρωποι σε θεραπεία ή σε αναζήτηση κάποιας θεραπείας, όσον αφορά την καθημερινή τους ζωή, ενώ την ίδια στιγμή μπορεί και οι ίδιοι να εξασκούν κάποια θεραπεία σαν θεραπευτές κάποιων άλλων. Είναι σαν οι μισοί Ισραηλινοί να θεραπεύουν τους άλλους μισούς. Δεν φαίνονται όμως να αντιλαμβάνονται ότι όλες αυτές οι θεραπείες που ανταλλάσσουν στέκονται στην επιφάνεια χωρίς να αγγίζουν τον βαθύ υπαρξιακό πυρήνα που είναι: Τι συμβαίνει στην ψυχή κάποιου που ανήκει σ’ ένα λαό που προσπαθεί να κατοικήσει σε μία χώρα, όπου η γη τον διώχνει. Όπου αυτόχθονες αγρότες τον κοιτούν με πέτρινα πρόσωπα.

Όταν ένας Ισραηλινός στρατιώτης, ασφαλής μεσ’ στο θωρακισμένο του όχημα, σημαδεύει ένα δωδεκάχρονο παιδί που πετάει μια πέτρα τι βλέπει μέσα απ’ τη διόπτρα του όπλου; Βλέπει έναν μελλοντικό στρατιώτη του εχθρού. Γι’ αυτό και πυροβολεί. Σ’ ένα βαθύτερο close up όμως, όταν Ισραηλινοί στρατιώτες απαντούν με πραγματικά πυρά στα παιδιά που πετούν πέτρες στα τανκς, μπορεί να πει κανείς, ότι πυροβολούν με μίσος αυτή τη γη που σηκώνεται εναντίον τους.

Πως νοιώθει ένας Εβραίος στην Παλαιστίνη φερμένος από την Πολωνία, την Ουκρανία, τις ΗΠΑ, ξανθός, με γαλάζια μάτια, ανάμεσα στους σκουρόχρωμους αυτόχθονες γεωργούς που είναι ένα με τη γη τους; Πόσο ταιριάζει το πρόσωπό του στη Μέση Ανατολή;

Το συναίσθημα, αν και αδιόρατο, είναι δυσάρεστο. Νοιώθει αμήχανα μπροστά στην ανεμόδαρτη μορφή ενός Άραβα ξωμάχου. Ούτε του διαφεύγει βέβαια ότι πίσω απ’ αυτή την ανέκφραστη μορφή κρύβεται μια σιωπηλή κατάκριση.

Μπρος στο αρχέγονο και σωματικό δέσιμο του Άραβα αγρότη με τις πεζούλες του, κάποιοι μιλούν για «πνευματική σχέση» μ’ αυτή τη γη. Οι ραβίνοι και οι ορθόδοξοι Εβραίοι επικαλούνται την Παλαιά Διαθήκη και αρχαία συμβόλαια ιδιοκτησίας. Όχι μόνο η Ισραηλινή Δεξιά, αλλά και το Εργατικό Κόμμα αναφέρονται στη Δ. Όχθη σαν Σαμάρεια και Ιουδαία. Θεωρούν ότι εκεί βρίσκεται η πραγματική κοιτίδα του Ισραήλ και ότι δεν ήρθαν σ’ αυτή τη γη για να κατοικήσουν σε μια στενή λωρίδα στην παραλία. Στη Χάιφα και το Τελ Αβίβ.

Συμπεριφέρονται σαν κάποιους που έφυγαν για διακοπές δύο εβδομάδες και γυρίζοντας βρήκαν το σπίτι τους κατειλημμένο. Μόνο που δεν έλειψαν δυο βδομάδες αλλά δυο χιλιάδες χρόνια. Δεν καταλαβαίνουν και φοβούνται την Ανατολή. Το Internet τους συνδέει με τα πιο απόμακρα μέρη πάνω στη γη, αλλά δεν μπορεί να τους συνδέσει με το χώμα που πατάνε.

Κλεισμένοι στους τέλεια ρυμοτομημένους οικισμούς τους, στην ύπαιθρο της Γαλιλαίας (περιοχή ενσωματωμένη στο Ισραήλ από το ’48 αλλά με συμπαγείς αραβικούς πληθυσμούς) σ’ αυτούς τους οικισμούς πάνω στους λόφους, με τους παιδικούς σταθμούς και τα καλοκουρεμένα γρασίδια, τους άψογα οργανωμένους, τους περιφραγμένους και φρουρούμενους΄ μεσ’ στην ησυχία του μεσημεριού, μεσ’ στα βαθιά χαράματα, ακούνε τη φωνή του μουεζίνη να υψώνεται από τα αραβικά χωριά του κάμπου και, τότε, νοιώθουν ότι αυτή η γη δεν θα τους υποταχθεί ποτέ.

Εμείς, οι Έλληνες, αντέξαμε μια τετράχρονη Γερμανική Κατοχή. Οι Παλαιστίνιοι υπομένουν μια 60χρονη Εβραϊκή Κατοχή. Δεν φεύγουν γιατί «δεν έχουν που να πάνε και δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τις πεζούλες τους». Το ερώτημα είναι: θα άντεχαν οι Εβραίοι μία Αραβική Κατοχή ή θα έπαιρναν πάλι τους δρόμους; Η σχέση με τη γη είναι θέμα ταυτότητας. Οι Εβραίοι του Ισραήλ υποφέρουν από ρευστή ταυτότητα. Η ρευστή ταυτότητα εύκολα μπορεί να παράγει βία.

ΕΚΤΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ: Γεωπολιτική και αδυνατότητα εβραϊκής νίκης

Το σημερινό Ισραήλ είναι περιτριγυρισμένο από 250 εκ. Άραβες. Με 5,5 εκ. εβραϊκό πληθυσμό είναι αδύνατο να επιβάλει τη θέλησή του για μακρό χρονικό διάστημα. Τα νούμερα τελικά πάντα παίζουν το ρόλο τους. Η Αμερική το στηρίζει με 5 δισ. δολάρια το χρόνο και υπερσύγχρονο οπλισμό. Χωρίς αυτή τη στήριξη είναι αδύνατον να επιβιώσει. Η Αμερική δεν θα είναι πάντα η δύναμη που είναι τώρα. Με την άγαρμπη πολιτική της απέναντι στους Άραβες μειώνει τον χρόνο της σαν αυτοκρατορία. Οι Άραβες δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν παγκόσμια δύναμη γιατί δεν έχουν ενότητα. Θα παίξουν όμως τον ιστορικό τους ρόλο, που είναι να φθείρουν την Αμερική. Τελικά, όλοι δουλεύουν για τους Κινέζους. Σε 20 – 30 χρόνια ο κόσμος θα είναι ένας διαφορετικός κόσμος.

Τα 60 χρόνια που το Ισραήλ καταφέρνει να επικρατεί, είναι ένα τίποτα μέσα στην ιστορία. Οι Άραβες το γνωρίζουν γιατί γνωρίζουν τον χρόνο. Οι Παλαιστίνιοι θα περιμένουν. Αρκεί να μην καμφθεί η θέλησή τους και να διατηρήσουν την ενότητά τους. Αρκεί να κρατούν το θέμα ανοιχτό και να συνεχίσουν να κάνουν πολλά παιδιά. Κρατώντας το θέμα ανοιχτό εμπλέκουν όλους τους Άραβες. Αυτοί μπορεί να απέτυχαν να τους βοηθήσουν ενεργητικά, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να τους εγκαταλείψουν ολοκληρωτικά. Οι Δυτικοί υποτιμούν την δύναμη της Αραβικής αξιοπρέπειας.

Οι Ισραηλινοί Εβραίοι, κι αυτοί επίσης, γνωρίζουν. Ο χρόνος τρέχει εναντίον τους. Αλλά αδυνατούν να συμπεριλάβουν αυτή τη γνώση στον στρατηγικό τους σχεδιασμό. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει στρατηγικός σχεδιασμός. Αγκιστρωμένοι στο παρόν και στη δύναμη που τους δίνει η ιστορική συγκυρία δεν τολμούν να αντιμετωπίσουν ένα μέλλον τρομακτικό γι’ αυτούς. Ο Αμερικανοεβραίος συγγραφέας Φίλιππος Ροθ, τους απευθύνθηκε από τις Αμερικάνικες ακτές, «Θα πνιγείτε στο ίδιο σας το αίμα και τότε η ανθρωπότητα δεν θα πει λέξη». Προειδοποίηση, ούτε αβάσιμη ούτε υπερβολική για όποιον γνωρίζει ιστορία. Αλλά η ισραηλινή κοινωνία, δέσμια πολλών δαιμόνων, υποφέρει από βαρείας μορφής παράλυση. Τρομοκρατημένη αρπάζεται από ένα εφήμερο ευνοϊκό παρόν, που προτιμά να το θεωρεί αιώνιο Κι εδώ έρχομαι σ’ ένα ακόμα χαρακτηριστικό της ψυχοπαθολογίας της, το οποίο θα το ονομάσω «σύνδρομο της Μασσάντα».

ΕΒΔΟΜΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ: Σύνδρομο της Μασσάντα

Το 1973 όταν το Ισραήλ αιφνιδιάστηκε από τους Άραβες και τα πράγματα τις πρώτες ημέρες έπαιρναν άσχημη τροπή, η Γκόλντα Μέϊερ στεκόταν με το δάχτυλο όρθιο πάνω από το πυρηνικό κουμπί. Σε περίπτωση μελλοντικής σαρωτικής ήττας είναι διαδεδομένη η άποψη σ’ αυτή την χώρα ότι θα ανατρέξουν στη βόμβα. Το που θα ριφθεί αυτή η βόμβα, αφού ο τόπος είναι μικρός και η καταστροφή θα πλήξει αμφότερους είναι ερώτημα ρητορικό και δεν απαντιέται με βάση τη λογική αλλά ένα σύνδρομο. Η βόμβα δεν θα ριφθεί για αυτοάμυνα αλλά για τη λύση του δράματος.

Όπως στη Μασσάντα –που την επισκέπτονται τα σχολεία και αποτελεί άλλον ένα από τους γενεσιουργούς μύθους– θα προτιμηθεί ένα ολοκαύτωμα και τότε θα έχουν πραγματικά κυριολεκτήσει. Ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης είναι ένας επικίνδυνος Θεός, χωρίς χιούμορ και χωρίς μέτρο. Χωρίς έλεος ούτε για τα ίδια του τα παιδιά, είναι ο απόλυτος Θεός. Το Ισραήλ πατώντας πάνω στα χνάρια του απεργάζεται για τον εαυτό του την μοίρα του σκορπιού.

******

Θέλω να πω τώρα λίγα λόγια για τους Παλαιστίνιους.

«σ’ αυτούς τους στυγερούς καιρούς

που και οι κούκλες των μικρών παιδιών

μαυρίζουν από τρόμο»

Η Μοίρα τους έδωσε έναν αντίπαλο που απαιτεί απ’ αυτούς να ξεπεράσουν τον εαυτό τους. Οι αντίπαλοί τους ήρθαν από την Βιέννη, την Ν. Υόρκη, την Ρωσία και τη Γερμανία. Έπαιζαν την τεχνολογία στα δάχτυλα, γνώριζαν τους συσχετισμούς των δυνάμεων στον κόσμο των ισχυρών και ήξεραν πώς να χειριστούν τις ευαισθησίες του, ενώ αυτοί ήταν βοσκοί και ο σύγχρονος κόσμος έπεσε απάνω τους στα 1948. Δεν έχουν να κάνουν με ένα στρατό, αλλά έχουν εμπλακεί σ’ ένα φυλετικό πόλεμο μ’ ένα λαό εξαιρετικά προβληματικό και περίπλοκο.

Η «Νάκμπα», η καταστροφή του ’48, έδωσε την πρώτη ενέργεια, η «ταπεινωτική» ήττα του ’67, βάζοντάς τους όλους κάτω από κοινή ισραηλινή κατοχή τους ένωσε και τους έκανε ένα λαό. Το PLO και ο Αραφάτ ήταν η πρώτη έκφραση της γέννησης ενός έθνους. Η πρώτη και η δεύτερη Intifada είναι βήματα σ’ αυτή την μακρά πορεία προς την αξιοπρέπεια και την ταυτότητα.

Υπολογίζω ότι μία 3^η Intifada βρίσκεται ήδη σε κυοφορία και ότι σ’ αυτήν θα παίξουν σημαντικό ρόλο οι Παλαιστίνιες και ότι γι’ αυτόν τον λόγο, αυτή η τρίτη Intifada, θα παρακάμψει πολλά απ’ τα αδιέξοδα των δύο προηγούμενων.

Οι Παλαιστίνοι γνωρίζουν τον αντίπαλο καλύτερα απ’ ό,τι τους γνωρίζει αυτός, πράγμα φυσικό, γιατί πάντα ο αδύναμος παρατηρεί προσεκτικά τον ισχυρό, ενώ αυτός τείνει να επαναπαύεται. Η μακρόχρονη αντίσταση έρχεται μαζί με μια θαυμαστή αντοχή, καρτερία και πολύ συχνά απλές υπάρξεις δείχνουν μια βαθιά γνώση των ανθρώπινων πραγμάτων που ξαφνιάζει. Μπροστά σε κάτι τέτοιο εγώ στέκομαι πάντα συλλογισμένος. Αυτές οι απλές ψυχές έχουν σχεδόν χαθεί στη Δύση, όπου μια απίστευτη ευκολία έκανε τα πράγματα δύσκολα.

Σαν λαός οι Παλαιστίνιοι έχουν μια βαθιά αίσθηση ηθικής υπεροχής απέναντι στον αντίπαλο. Έχουν, επίσης, πολιτική ωριμότητα και το πολιτικό τους κριτήριο είναι οξύ και δουλεμένο. Είναι δηλαδή ικανοί να συνδέσουν την καθημερινή τους ζωή με το μεγάλο ιστορικό πλαίσιο και να σταθούν στις αντιξοότητες με στωικότητα και αλληλεγγύη. Η ζωή τους δηλαδή είναι ενοποιημένη, αντίθετα με τον κατακερματισμό στη Δύση. Απ’ ό,τι φαίνεται, είναι φυσικό στους ανθρώπους, το πέπλο της επίφασης που καλύπτει τόσο μάτια και τόσα μυαλά να σκίζεται όταν αναγγελθεί η καταδίκη σε δυστυχία.

Αν μένει, ίσως, κάτι ακόμα που πρέπει να κάνουν, είναι να καταλάβουν τα βάσανα που πέρασε ο Εβραϊκός λαός, το πιο βαθύ και το πιο δύσκολο απ’ τα καθήκοντά τους, ό,τι δηλαδή στο βάθος της καρδιάς του αποζητά πιο πολύ ο αντίπαλός τους.

Όσον αφορά τους Εβραίους του Ισραήλ, αυτοί χρειάζονται απεγνωσμένα μια διαδικασία ωρίμανσης που θα γεννήσει μία πνευματική και πολιτική ηγεσία ικανή να τους οδηγήσει μέσα απ’ τους φόβους τους, όχι σε κάποια επιθυμητά γεωγραφικά αλλά σε κάποια ψυχικά σύνορα, που θα εγγυώνται την ασφάλεια. Σ’ ένα σπίτι που τόσο έχουν ανάγκη.

Η Ισραηλινή κοινωνία, ελεύθερη από τα «ανθρωπιστικά» οράματα και τις αυταπάτες περασμένων δεκαετιών, είναι σήμερα μια κοινωνία μπάτσων και στρατόκαυλων που δύσκολα κρύβει τον φόβο της. Είναι δε σακατεμένη ηθικά από την επιβολή μιας μακρόχρονης κατοχής. Το ισραηλινό κράτος είναι ένα κράτος – τραμπούκος. Κάνει ανοιχτά ό,τι άλλοι κάνουν κρυφά και φιλοδοξεί να γίνει κράτος – πρότυπο. Οι άνθρωποί του είναι επικίνδυνοι, γιατί θα προκαλέσουν έναν 3^ο Παγκόσμιο Πόλεμο κι αν όχι – συνεχίζοντας την σημερινή πορεία τους – θα καταφέρουν να κλείσουν όλο τον κόσμο στο ζουρλομανδύα της «τρομοκρατίας». Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων καλής θέλησης παραμένουν όμηροι ανεξέλεγκτων καταστάσεων, ενώ κάποιοι ελάχιστοι που αισθάνονται και σκέφτονται με διαύγεια και μιλούν θαρρετά είναι πολύ απομονωμένοι και χρειάζονται βοήθεια.

******

Ο τόπος είναι μικρός, οι εθνικές και θρησκευτικές ψηφίδες και βλέψεις είναι ριγμένες ανάκατα παντού και ύστερα από τον συστηματικό εποικισμό της Δ. Όχθης, η κατάσταση περιπλέκεται και άλλο. Οι δυο λαοί μοιάζουν σαν δύο φέτες τοστ, που μαζί με το τυρί έχουν μπει γερά στην τοστιέρα κι είναι αδύνατον να διαχωριστούνε πλέον. Επομένως, μία αλλαγή κατεύθυνσης προς τη λύση ενός δημοκρατικού και ομοσπονδιακού κράτους σε μία χώρα, είναι ό,τι απομένει, γιατί η λύση των δύο γειτονικών κρατών έχει αποτύχει. Από την παλαιστινιακή πλευρά, κάποιοι το βλέπουν σαν μια πιθανή λύση και από την άλλη πλευρά, κάποιοι το συζητούν διστακτικά.

Αυτό το κείμενο δεν έχει σκοπό βέβαια να συμβουλεύσει κάποιους υψηλά ιστάμενους, ούτε να μάθει κάτι σ’ αυτούς που ζουν εκεί και, αν το θέλουν, γνωρίζουν. Είναι μια προσπάθεια ψυχικής χαρτογράφησης των εμπολέμων και αυτού που, κρυμμένο πίσω από τις διαπραγματεύσεις και τις συγκρούσεις, αποκτά τόσο μεγαλύτερη δύναμη όσο παραμένει άρρητο. Ας έχει σαν σκοπό να ξεκαθαρίσει μερικά πράγματα σε κάποιους από μας, που αν και παρακολουθούμε από κάποια γεωγραφική απόσταση, γνωρίζουμε ότι η Παλαιστίνη όχι μόνο δεν είναι καθόλου μακριά, αλλά είναι και ο κόμβος πολλών μυστικών.

******

Να δικαστούν και στην Ελλάδα οι πειρατές.

2010-06-08T23:15:00.000+03:00

Άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ από το ethnos μέσω thepressproject

Οσοι επέζησαν της ισραηλινής φονικής επίθεσης από εκείνους που συμμετείχαν στην αιματοβαμμένη ανθρωπιστική αποστολή βοήθειας προς τους Παλαιστίνιους της Γάζας επέστρεψαν στις χώρες τους. Αλλοι τραυματίες, άλλοι έχοντας υποστεί βασανιστήρια και ξυλοδαρμούς, όλοι καταταλαιπωρημένοι.
Αγνωστο παραμένει βέβαια -και ίσως δεν θα το μάθουμε ποτέ- πόσους ακτιβιστές κράτησαν στο Ισραήλ, πόσα πτώματα θυμάτων από μουσουλμανικές χώρες κατέληξαν στον βυθό της θάλασσας, πόσοι τραυματίες από τέτοιες χώρες θα πεθάνουν ίσως σε ισραηλινά νοσοκομεία.
Το ερώτημα που έρχεται τώρα στην επικαιρότητα είναι όμως άλλο. Θα τιμωρηθούν, άραγε, οι Ισραηλινοί δράστες αυτών των εγκλημάτων; Και επειδή, φυσικά, δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος στον κόσμο που να πιστεύει ότι οι ισραηλινές Αρχές θα τιμωρούσαν ποτέ έστω και τον στυγερότερο Ισραηλινό εγκληματία πολέμου, το ερώτημα που πραγματικά τίθεται είναι άλλο: υπάρχει νομική βάση για να δικαστούν οι Ισραηλινοί ένοχοι από άλλα δικαστήρια, έξω από το Ισραήλ; Η απάντηση είναι σαφέστατη: ναι, υπάρχει νομική βάση. Δεν αναφερόμαστε στο Δίκαιο της Θάλασσας, το οποίο άλλωστε το Ισραήλ εξακολουθεί να παραμένει μία από τις ελάχιστες χώρες του κόσμου που δεν το έχει υπογράψει. Υπάρχει, όμως, η Διεθνής Συμφωνία για την Καταπολέμηση Παράνομων Πράξεων κατά της Ασφάλειας της Ναυσιπλοΐας (SUA), την οποία το Ισραήλ έχει υπογράψει και επικυρώσει πολύ πρόσφατα, καθώς η συμφωνία αυτή άρχισε να ισχύει για το Τελ Αβίβ τον Απρίλιο του 2009, παρόλο που η Συμφωνία αυτή αρχικά συνήφθη το 1988.

Η ειρωνεία δεν έγκειται στο ότι αιτία αυτής της διεθνούς συμφωνίας ήταν η δολοφονία ενός Αμερικανοεβραίου, του Λέον Κλινγκχόφερ, στο πλοίο "Ακίλε Λάουρο", που είχε πέσει θύμα πειρατείας από Παλαιστίνιους!

Βάσει, λοιπόν, της Συμφωνίας SUA ορίζονται ως εγκλήματα διεθνούς δικαίου η διά της βίας κατάληψη πλοίου και η διάπραξη πράξεων βίας εναντίον των επιβαινόντων σε αυτό, όποιος και αν είναι ο λόγος που διαπράττονται οι πράξεις βίας - ιδιωτικός, πολιτικός, κρατικός, τρομοκρατικός.

Το άρθρο 6.1 αυτής της Διεθνούς Συμφωνίας καθορίζει υποχρεωτικά ως χώρα εκδίκασης της υπόθεσης τη χώρα υπό τη σημαία της οποίας βρίσκεται το πλοίο που δέχθηκε την επίθεση ή επί του οποίου διεπράχθησαν οι πράξεις βίας. Σε απλά Ελληνικά αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία είναι η χώρα όπου πρέπει υποχρεωτικά να δικαστούν οι Ισραηλινοί στρατιωτικοί που δολοφόνησαν τους Τούρκους ακτιβιστές και τραυμάτισαν τους υπόλοιπους στο πλοίο "Μαβί Μαρμαρά".

Βάσει του ίδιου άρθρου, η Ελλάδα είναι η χώρα που έχει δικαίωμα να δικάσει τους Ισραηλινούς που κατέλαβαν το πλοίο "Σφενδόνη", απήγαγαν και μετέφεραν διά της βίας στο Ισραήλ όσους Ελληνες πολίτες επέβαιναν σε αυτό, όπου και τους φυλάκισαν παράνομα, ενώ βασάνισαν και ξυλοκόπησαν ορισμένους εξ αυτών.

Επιπροσθέτως, το άρθρο 6.2 της ίδιας Διεθνούς Συμφωνίας ορίζει ότι υφίσταται προαιρετική δικαιοδοσία εκδίκασης της υπόθεσης και σε οποιοδήποτε κράτος εμπλέκεται υπό το πρίσμα ότι πολίτες του έπεσαν θύματα παράνομων πράξεων που διεπράχθησαν επί των πλοίων που κατελήφθησαν.

Αυτό πρακτικά σημαίνει δύο πράγματα. Πρώτον, ότι μπορούν να δικαστούν στην Ελλάδα οι Ισραηλινοί ένοχοι οποιουδήποτε αδικήματος διέπραξαν επί όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων που συμμετείχαν στην αποστολή, ανεξαρτήτως του σε ποιο από τα έξι πλοία βρίσκονταν, αφού όλοι ανεξαιρέτως απήχθησαν και φυλακίστηκαν στο Ισραήλ, χώρια όσοι ξυλοκοπήθηκαν και βασανίστηκαν.

Δεύτερον, ότι δίκες εναντίον των Ισραηλινών υπευθύνων μπορούν να διεξαχθούν σε δεκάδες χώρες, βάσει της εν λόγω Διεθνούς Συμφωνίας, αφού από δεκάδες χώρες προέρχονταν όσοι συμμετείχαν σε αυτή την ανθρωπιστική αποστολή που βάφτηκε στο αίμα.

Αναμένεται:
Σωρεία μηνύσεων κατά του Ισραήλ

Εκατοντάδες μηνύσεις σε δεκάδες χώρες αναμένεται να υποβληθούν εναντίον των Ισραηλινών στρατιωτικών που δολοφόνησαν, τραυμάτισαν, βασάνισαν και απήγαγαν τους περίπου επτακόσιους ακτιβιστές του Στόλου της Ελευθερίας, όπως και εναντίον των Ισραηλινών αστυνομικών που τους φυλάκισαν παράνομα, ξυλοκοπώντας ή βασανίζοντας εκατοντάδες από αυτούς. Το ίδιο, φυσικά, ισχύει και για τους Ελληνες που συμμετείχαν στην αποστολή, δεδομένου ότι η Διεθνής Συμφωνία για την Ασφάλεια της Ναυσιπλοΐας, την οποία έχει επικυρώσει και το Ισραήλ, παρέχει το δικαίωμα εκδίκασης των υποθέσεων στην Ελλάδα. Η υποβολή δεκάδων μηνύσεων στα ελληνικά δικαστήρια θα σηματοδοτήσει την έναρξη της νομικής μάχης.

1.06.2010.Δελτίο Τύπου Ενα Καράβι για τη Γάζα

2010-06-01T17:25:00.002+03:00

αναδημοσίευση από το shiptogaza.gr

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Καλωσορίζουμε τους πρώτους ακτιβιστές από την Ελλάδα που επέβαιναν στα πλοία του Στόλου της Ελευθερίας και επέστρεψαν σήμερα το πρωί. Οι μαρτυρίες τους για την προκλητική πειρατεία των ισραηλινών κομμάντο καθώς και για την ωμή βία που δέχτηκαν από τους σιωνιστές κατά τη σύλληψη και κράτησή τους είναι συγκλονιστικές. Μετά από αυτές τις μαρτυρίες γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό το αίτημά μας για άμεση απελευθέρωση όλων των αιχμαλώτων και την επιστροφή των σκαφών του Στόλου της Ελευθερίας.

Χαιρετίζουμε τους χιλιάδες διαδηλωτές που συγκεντρώθηκαν χτες έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της Πρωτοβουλίας «Ενα Καράβι για τη Γάζα», αντιπολεμικών κινημάτων, παλαιστινιακών οργανώσεων, συνδικάτων και κομμάτων της αριστεράς.

Αυτή τη μαζική διαδήλωση που απλωνόταν από την ισραηλινή πρεσβεία μέχρι την Πανόρμου, επέλεξε να χτυπήσει η κυβέρνηση και οι δυνάμεις καταστολής. Παρά τις επιθέσεις και τις συνεχείς ρίψεις χημικών, ο κύριος όγκος των διαδηλωτών παρέμεινε για ώρα στο χώρο και στη συνέχεια διαδήλωσε προς το Σύνταγμα. Συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε τουλάχιστον 15 πόλεις της Ελλάδας.

Σε όλο τον πλανήτη, από τον αραβικό κόσμο μέχρι την Ευρώπη και την Αμερική, χιλιάδες διαδηλωτές πολιόρκησαν τις ισραηλινές πρεσβείες θυμίζοντας το μαζικό κίνημα αλληλεγγύης στους Παλαιστινίους που αναπτύχθηκε μετά τους βομβαρισδμούς στη Γάζα το Δεκέμβρη του 2008.

Η πράξη διεθνούς πειρατείας ενάντια σε πολίτες από τουλάχιστον 50 χώρες που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στην πολιορκημένη Γάζα, δείχνει για άλλη μια φορά το αληθινό πρόσωπο του σιωνιστικού απαρτχάιντ. Ταυτόχρονα απειλεί να βυθίσει σε μια νέα κρίση αποσταθεροποίησης το κράτος τρομοκράτη.

Η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για να προστατεύσει τη ζωή και την ασφάλεια ελλήνων πολιτών που επέβαιναν σε σκάφη που έφεραν την ελληνική σημαία, αλλά εξακολουθεί να διατηρεί άριστες σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ, οικονομικές, στρατιωτικές, πολιτικές κτλ. Είναι με αυτή την έννοια συνένοχη με τους δολοφόνους του Ισραήλ.

Απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση:

- να ενεργήσει για την άμεση απελευθέρωση όλων των αιχμαλώτων και την επιστροφή των σκαφών του Στόλου της Ελευθερίας

- να κλείσει την πρεσβεία του Ισραήλ

- να διακόψει κάθε σχέση με το κράτος-τρομοκράτη.

Καλούμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας, την Πέμπτη 3 Ιουνίου,

στις 7 μ.μ., στα Προπύλαια,

και πορεία προς τη Βουλή και το Υπουργείο Εξωτερικών

Για περισσότερες πληροφορίες: Πέτρος Γιώτης (6976.127545), Γιάννης Μαίστρος (6947.937777), Χρήστος Μόλλας (6932.642672), Σταύρος Σαγκριώτης (6972.608460), Γιάννης Σηφακάκης (6946.093043).

Οι 6 που επιστρέφουν στην Πατρίδα.

2010-06-01T10:41:00.002+03:00

Σας παρουσιάζουμε την λίστα των 6 φίλων και συντρόφων μας που επιστρέφουν από το Ισραήλ:

1)Στυλιανάκης Ζαχαρίας
2)Χρυσοχοίδης Νεκτάριος.
3)Γρηγορόπουλος Μιχαήλ.
4)Παπαδοκωστόπουλος Αριστείδης
5)Γελάλης Δημήτριος.
6)Πετρογιάννης Θανάσης

Ευχόμαστε και υπόλοιποι σύντομα κοντά μας.

Ανακοινωθέν 1. της επιτροπής ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ

2010-05-31T06:37:00.000+03:00

Στις 04:50 είχαμε επικοινωνία με το ελληνικό πλοίο ¨ΕΛΕΎΘΕΡΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ μέσω δορυφορικού τηλεφώνου. Οι Έλληνες επικεφαλής μας είπαν ότι έγινε επίθεση με πραγματικά πυρά εναντίον των δύο επιβατικών πλοίων, του ελληνικού Σφενδόνη και του τουρκικού Mavi Marmara με ελικόπτερα και φουσκωτά. Τα δύο πλοία καταλήφθηκαν. Το "ΕΛΕΎΘΕΡΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ", αρνείται να υπακούσει στις εντολές του Ισραηλινού Ναυτικού και συνεχίζει τον πλου του για τη Γάζα. Η επίθεση έγινε σε διεθνή ύδατα στα 80 μίλια από την ακτή εκτός ζώνης αυξημένης ευθύνης. Οι επιβαίνοντες του πλοίου "ΕΛΕΎΘΕΡΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ", ζητούν από το Υπουργείο Εξωτερικών και τον θάλαμο επιχειρήσεων ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΉΣΟΥΝ ΜΑΖΊ ΤΟΥς ΣΤΟ ΔΟΡΥΦΟΡΙΚΌ ΤΗΛΕΦΩΝΟ 00881631847511 και περιμένουν οδηγίες από την Ελληνική Κυβέρνηση. Επισημαίνουν ότι πλέουν σε διεθνή ύδατα και παραβιάζεται κατάφωρα το Διεθνές δίκαιο.

Στις 05.30 επικοινωνήσαμε με το πλοίο ¨ΕΛΕΎΘΕΡΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ μέσω δορυφορικού τηλεφώνου. Μας είπαν ότι στα πλοία που κατελήφθησαν υπάρχουν Έλληνες υπήκοοι που έχουν συλληφθεί και κακοποιηθεί. Ο Τάκης Πολίτης ανέφερε ότι ισραηλινές τορπιλάκατοι πλεύρισαν το ελληνικό φορτηγό και στις 05.54 ανέβηκαν ισραηλινοί κομμάντος στο καράβι. Οι τελευταίες λέξεις πριν διακοπεί η σύνδεση ήταν «ανεβαίνουν στο πλοίο με γάτζους, είμαστε υπό σύλληψη».

Σύμφωνα με μετάδοση του τουρκικού κρατικού τηλεοπτικού καναλιού TRT υπάρχουν δύο νεκροί και πολλοί τραυματίες. Το τηλεοπτικό δίκτυο Al Jazeera στην αραβόφωνη εκπομπή του μετέδωσε ότι υπάρχει έλληνας σοβαρά τραυματίας ο οποίος αρνείται να δεχτεί περίθαλψη από τις ισραηλινές αρχές και ζητάει να μεταφερθεί στην Ελλάδα. Νεότερο ανακοινωθές θα σας αποστείλουμε σε λίγο.

Σας επισυνάπτουμε κατάλογο των επιβατών στα πλοία του «Στόλου της Ελευθερίας»

Οι Ανθρώποι του Ship to Gaza σε κινδυνο... οι Ισραηλινοι Επιτέθηκαν με πραγματικά πυρά.

2010-05-31T05:49:00.002+03:00

Στις 04:50 είχαμε τελευταία επικοινωνια με τα πλοία. Επίθεση με πραγματικά πυρά εναντίων των επιβατικών πλοίων με ελικόπτερα και φουσκωτά. καταλήφθηκαν όλα τα πλοία εκτός από το υπό ελληνική σημαία "Ελέυθερη Μεσόγειος", το οποίο αρνείται να υπακούσει στίς εντολές του Ισραηλινού Ναυτικού, περιμένοντας οδηγίες απο την Ελληνική Κυβέρνηση, αφού πλέει σε διεθνή ύδατα.

http://www.shiptogaza.gr/

http://digitalship.shiptogaza.gr/

Η έννοια της ελευθερίας στο ελεύθερο λογισμικό

2010-05-29T21:29:00.001+03:00

Αναδημοσίευση από άρθρο του χρήστη tryfonaration, στο TVXS,

Αν ρωτήσετε έναν χρήστη Linux, ο οποίος δεν φοβάται ότι θα γελοιοποιηθεί μιλώντας για τον υπολογιστή του λες και είναι κάποιο ζωντανό ον, θα σας μιλήσει για την υπέροχη αίσθηση ευδαιμονίας και φρεσκάδας που τον πλημμυρίζει κάθε φορά που ανοίγει τον υπολογιστή του, βλέπει το λογότυπο της αγαπημένης του διανομής να εμφανίζεται και ακούει τον γνώριμο ήχο υποδοχής στα αυτιά του. Επίσης θα σας μιλήσει για την αίσθηση μιζέριας και υφέρποντος εκνευρισμού, που τον κάνει να θέλει να ξεφορτωθεί όσο τον δυνατόν πιο γρήγορα την υποχρέωση να κάθεται πάνω σε έναν υπολογιστή που τρέχει Windows. Ποια είναι η πηγή αυτών των συναισθημάτων; Για εμένα η απάντηση είναι προφανής. Γιατί πρόκειται για την αίσθηση της ελευθερίας από τη μια πλευρά και αυτή της υποδούλωσης από την άλλη.

Γενικώς στις μέρες μας η λέξη «ελευθερία» ακούγεται πολύ, με διάφορες αφορμές και σκοπιμότητες από αυτούς που τη χρησιμοποιούν, ιδιαίτερα όταν το κάνουν δημοσίως, όπως ακούγονται και άλλες λέξεις με βαρύ ιδεολογικό και ηθικό περιεχόμενο («δικαιοσύνη», «δημοκρατία», «ισότητα» κοκ). Συνήθως η σημασία που αποδίδεται στις λέξεις αυτές είναι τελείως διαστρεβλωμένη και απέχει πολύ από την πρωταρχική και αυθεντική έννοιά τους. Εκφράσεις όπως «Το σαμπουάν αυτό φέρνει επανάσταση στο λούσιμο» είναι μάλλον ο κανόνας πλέον.

Για τη λέξη «ελευθερία» η πραγματικότητα δεν έχει επιφυλάξει καλύτερη μεταχείριση. Αυτό που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως είναι η παρατήρηση ότι στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων χρήσης της είναι η αρνητική διάσταση της σημασίας της που τονίζεται, η λεγόμενη «ελευθερία από». Υπάρχει όμως και η άλλη διάσταση της ελευθερίας, η θετική, η «ελευθερία να». Ελευθερία να δρας, να δημιουργείς, να συμμετέχεις. Ελευθερία δηλαδή με πραγματικό περιεχόμενο και όχι ένα απλό σκέτο «από» που τίποτε δεν μας προσφέρει πέρα από την υπόσχεση μιας ασφάλειας, προερχόμενη μάλιστα από κάποιον άλλον. Υπόσχεση βεβαίως πλασματική, καθώς δεν βασίζεται στη δική μας θέληση και δεν είναι στα δικά μας χέρια το αν θα τηρηθεί ή όχι.

Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι ουσιαστική ελευθερία σημαίνει δύναμη, «δύναμη να». Και δύναμη όχι απλώς στα λόγια, αλλά δύναμη πραγματική, δύναμη θεσμοθετημένη. Ένας χρήστης Windows στην καλύτερη περίπτωση δέχεται υποσχέσεις ότι θα είναι ελεύθερος από ιούς και bugs, ότι θα του παρέχονται αναβαθμίσεις όποτε χρειάζεται, ότι θα του προσφέρονται επιλογές εξατομίκευσης του περιβάλλοντος και των εργαλείων εργασίας του κοκ και όλα αυτά με το αζημίωτο βέβαια. Ο ίδιος όμως δεν έχει καμία πραγματική δύναμη ούτε να βεβαιωθεί ότι καταβάλλεται κάθε δυνατή προσπάθεια για την τήρηση αυτών των υποσχέσεων, ούτε να κάνει κάτι για όλα αυτά από μόνος του. Δεν μπορεί να διορθώσει το πρόβλημα ο ίδιος, δεν μπορεί να διαμορφώσει το περιβάλλον εργασίας του ακριβώς όπως το θέλει, ούτε να παραμετροποιήσει τα εργαλεία του βάσει των προσωπικών του αναγκών. Βασικά, δεν μπορεί να έχει ιδέα για το τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στο ίδιο του το σύστημα! (Το γεγονός ότι στην πραγματικότητα δεν είναι δικό του έχει κάποια σχέση προφανώς). Για τους ιούς ας μην μιλήσουμε καλύτερα. Αρκεί να πούμε ότι η έννοια και μόνο είναι άγνωστη στο χώρο του Linux[1]. Ο χρήστης Windows λοιπόν παραδίδει την ίδια του την ελευθερία για ένα μάτσο υποσχέσεις ασφάλειας και παροχών και μάλιστα πληρώνει και από πάνω! (Τυχόν ευφάνταστοι παραλληλισμοί αυτής της διαπίστωσης με πρόσφατες ιστορικές κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις δεν είναι καθόλου τραβηγμένοι.)

Ως αποτέλεσμα της στέρησης της ελευθερίας του, ο μέσος χρήστης Windows ενσαρκώνει το στερεότυπο του πολυμήχανου μπαγαπόντη που θα αναζητήσει κάθε πιθανή τρύπα, κάθε πιθανή κερκόπορτα και κάθε πιθανή παράκαμψη για να κάνει τη δουλειά του όπως θέλει εκείνος (και σπανίως θα τα καταφέρει όπως ήλπιζε). Θα καταναλώσει ατελείωτες ώρες στο διαδίκτυο προσπαθώντας να βρει λύσεις σε προβλήματα που έναν χρήστη Linux δεν τον απασχολούν καν. Θα κατεβάσει άπειρα cracks και keygens καταφεύγοντας στην παρανομία, αρνούμενος να πληρώσει για κάτι που γνωρίζει ότι δεν είναι άξιο των χρημάτων που θα δώσει, καθώς ούτε του προσφέρει αυτά που του υπόσχεται αλλά ότι επιπλέον του στερεί την ελευθερία του και τον καθιστά σκλάβο της Microsoft και των άλλων μεγάλων εταιρειών λογισμικού. Με λίγα λόγια, θα αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της δημιουργικότητάς του στην προσπάθεια εξαπάτησης (με όλα τα προβλήματα πάσης φύσεως που αυτό συνεπάγεται) ενώ θα μπορούσε να το αφιερώνει στην αυθεντική δημιουργία.

Όμως η αυθεντική δημιουργία προϋποθέτει ένα περιβάλλον ελευθερίας για να μπορέσει να ανθίσει. Και αυτό το περιβάλλον παρέχεται από το Linux. Ο χρήστης Windows δεν θα διανοηθεί καν να προσθέσει μια μπάρα επιπλέον στα δεξιά στο γραφικό του περιβάλλον, ή να μετακινήσει ολόκληρο το μενού προγραμμάτων από εκεί που είναι ή ακόμη και να το διαγράψει τελείως. Και αυτό γιατί γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Επίσης δεν θα προσπαθήσει να σκεφθεί (πόσο μάλλον να δημιουργήσει) μια νέα λειτουργία που θα του έλυνε κάποιο πρόβλημα ή θα του έκανε τη ζωή λίγο πιο εύκολη, αλλά θα περιοριστεί σε αυτές που του παρέχονται. Για τον χρήστη Linux όμως δεν υπάρχει τίποτε που να σκεφτεί ότι θα ήθελε να είναι έτσι και να μην μπορεί να το κάνει. Και αυτό δεν είναι απλώς υπόσχεση, αλλά πραγματική δυνατότητα που εξασφαλίζεται από τη φύση και τους νόμους του ίδιου του ελεύθερου λογισμικού ανοικτού κώδικα. Είναι νομίζω ευνόητο πώς αυτή η πραγματική δυνατότητα και η γνώση της αλλάζει αμέσως ολόκληρη την ψυχοσύνθεση και τον τρόπο σκέψης του χρήστη και απογειώνει τη δημιουργικότητά του. Αυτή η διαπίστωση είναι κάτι που ανάμεσα στους χρήστες Linux, ανεξαρτήτως εμπειρίας, αποτελεί καθημερινό βίωμα και κοινό τόπο.

Μια άλλη ελευθερία την οποία ευαγγελίζεται και υποτίθεται ότι νουθετεί το νυν φιλελεύθερο ιδιοκτησιακό οικονομικό σύστημα είναι η ελευθερία της επιλογής. Ας δούμε πόσο ειλικρινές είναι αυτό και πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και ας κάνουμε μια σύγκριση με την ελευθερία επιλογής που παρέχεται στον κόσμο του ελεύθερου λογισμικού.
Κατ' αρχήν ο πιο απλός τρόπος για να επιβεβαιώσουμε άμεσα τα λεγόμενά μας είναι να κάνουμε μια γρήγορη σύγκριση μεταξύ των προεγκατεστημένων προγραμμάτων ενός φρεσκοεγκατεστημένου συστήματος Windows και αυτών ενός συστήματος Ubuntu Linux. Τα Windows έρχονται σχεδόν γυμνά, με εξαίρεση κάποια προγράμματα της ίδιας της Microsoft, τα οποία σου δίνουν με το ένα χέρι μια λειτουργικότητα την οποία χρειάζεσαι και απαιτείς από ένα σύστημα και με το άλλο σου παίρνουν την ελευθερία σου δεσμεύοντάς σε μια κατάσταση εξάρτησης. Την εξάρτηση αυτή την καλλιεργούν έντεχνα και ύπουλα οι μεγάλες εταιρίες λογισμικού εκμεταλλευόμενες την άγνοια των χρηστών για τις εναλλακτικές λύσεις καθώς και την πανίσχυρη θέση τους στην αγορά. Δύο πολύ τυπικές μέθοδοι που εφαρμόζουν είναι:

* Η χρήση και υποστήριξη μόνον ιδιόκτητων, κλειστών φορμά αρχείων και η μη υποστήριξη ανοικτών και ελεύθερων (ακόμη και όταν υποχρεούνται, βλέπε υπόθεση Open Document Format και Microsoft) ώστε να μην επιτρέπεται η διαλειτουργικότητα με προγράμματα άλλων.
* Η μη συμβατότητα των νέων εκδόσεων των προγραμμάτων με τις παλιότερες ώστε να εξαναγκάζεσαι να αγοράζεις κάθε φορά την καινούργια.

Από την άλλη ένα σύστημα Ubuntu έρχεται μαζί με ένα πλήθος εγκατεστημένων εφαρμογών για να κάνουμε τα πάντα που μπορεί να χρειάζεται ένας μέσος χρήστης. Αν επιπλέον χρειαζόμαστε κάποιο πρόγραμμα για να κάνουμε μια δουλειά στο Ubuntu μπορούμε να ανοίξουμε το «Κέντρο Λογισμικού» (παρόμοια κέντρα διαθέτουν όλες σχεδόν οι δημοφιλείς διανομές Linux) και να γίνουμε μάρτυρες του αφάνταστου πλήθους εφαρμογών τις οποίες μπορούμε να εγκαταστήσουμε και να χρησιμοποιήσουμε με μερικά κλικ.

Επίσης, εύκολα διαπιστώνουμε ότι τα ελεύθερα προγράμματα είναι αφάνταστα φιλικά προς όλα τα άλλα, καθώς προσπαθούν να υποστηρίζουν όλα τα δημοφιλή φορμά αρχείων που κυκλοφορούν (με εξαίρεση βέβαια τα εντελώς κλειστά στα οποία οι προγραμματιστές δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση, όπως π.χ. το flash video της Adobe). Είναι χαρακτηριστικό ότι το Open Office υποστηρίζει όλα τα φορμά της Microsoft και μπορεί να αποθηκεύει απ' ευθείας σε μορφή αρχείου .pdf, ενώ το Microsoft Office, έπειτα από πολύχρονες δικαστικές διαμάχες και βαριά πρόστιμα, υποστηρίζει (αθλίως) επιτέλους το Open Document Type (.odt) που είναι εδώ και χρόνια πρότυπο του ISO. Επίσης, ένα Linux σύστημα υποστηρίζει πλήρως όλα τα συστήματα αρχείων όλων των εταιριών (NTFS, FAT, EXT, HFS) ενώ ένα σύστημα Windows ή Mac υποστηρίζει φυσικά μόνον το δικό του (NTFS και HFS αντίστοιχα).

Αλλά ποια είναι τα αίτια αυτής της τεράστιας παρατηρούμενης διαφοροποίησης; Γιατί η παρατηρούμενη εμπειρικά πραγματικότητα διαφέρει τόσο πολύ από τη θεωρία; Γιατί στον κόσμο του ελεύθερου λογισμικού η ελευθερία επιλογής παίρνει σάρκα και οστά; Η πραγματική δυνατότητα δημιουργίας για την οποία μιλούσαμε προηγουμένως, είναι η γενεσιουργός πηγή της εκπληκτικής ποικιλίας και του πλήθους των παρεχόμενων επιλογών σε εφαρμογές, δυνατότητες παραμετροποίησης και περιβάλλοντα εργασίας. Ένας προγραμματιστής ενός ελεύθερου προγράμματος επιθυμεί να δει, όπως όλοι οι δημιουργοί άλλωστε, το προϊόν του να χρησιμοποιείται από όλο και περισσότερο κόσμο. Εφόσον δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να χρησιμοποιήσει τις βρώμικες μεθόδους των εταιριών, καθώς οι νόμοι που διέπουν το ελεύθερο λογισμικό δεν το επιτρέπουν, θα προσπαθήσει να φτιάξει ένα πρόγραμμα το οποίο θα είναι όσο το δυνατόν καλύτερο, όσο το δυνατόν πιο διαλειτουργικό και όσο το δυνατόν πιο φιλικό προς το χρήστη. Για να το κάνει αυτό θα εκμεταλλευθεί φυσικά (με την καλή έννοια) ό,τι υπάρχει ήδη που μπορεί να του φανεί χρήσιμο και το ελεύθερα προγράμματα του δίνουν τη δυνατότητα να τα χρησιμοποιήσει ελεύθερα γι' αυτόν τον σκοπό. Αν έχει κατανοήσει και την πραγματική δύναμη του ελεύθερου λογισμικού, που είναι η κοινότητα, και έχει εναγκαλισθεί και τη φιλοσοφία του, θα προσπαθήσει να διευκολύνει όσο το δυνατόν περισσότερο την συμμετοχή των χρηστών αλλά και άλλων προγραμματιστών στην ανάπτυξη και εξέλιξη του προγράμματος, ένας σίγουρος δρόμος προς την επιτυχία.

Δείξαμε λοιπόν, χρησιμοποιώντας απλά παραδείγματα, πώς η επιλογή του Linux και του ελεύθερου λογισμικού γενικότερα μεταφράζεται σε πραγματική δύναμη για τον χρήστη και για τον δημιουργό και αυτή με τη σειρά της σε πραγματική ελευθερία, «ελευθερία να». Και είναι σκόπιμο νομίζω να αναφέρω εδώ τους νόμους που καθορίζουν τι είναι το ελεύθερο λογισμικό, ή αλλιώς τις βασικές ελευθερίες που αυτό εξασφαλίζει, όπως τις διατύπωσε ο μεγάλος Richard Stallman, εφιστώντας την προσοχή σας στη φύση αυτών των ελευθεριών:

* Ελευθερία 0: Η ελευθερία να τρέχεις το πρόγραμμα για κάθε σκοπό.
* Ελευθερία 1: Η ελευθερία να μελετήσεις το πρόγραμμα και να το αλλάξεις ώστε να κάνει αυτό που θες.
* Ελευθερία 2: Η ελευθερία να διανείμεις αντίγραφα του προγράμματος ώστε να βοηθήσεις το γείτονά σου.
* Ελευθερία 3: Η ελευθερία να βελτιώνεις το πρόγραμμα και να δημοσιεύεις τις βελτιώσεις (καθώς και τροποποιημένες εκδόσεις γενικότερα), προς όφελος όλης της κοινότητας.

Είναι προφανές λοιπόν ότι είναι η θετική διάσταση -η ουσιαστική διάσταση- της ελευθερίας αυτή που εκφράζει το ελεύθερο λογισμικό. Όλες οι υπόλοιπες αρνητικές ελευθερίες, «ελευθερίες από», καθώς και όλα τα πρακτικά πλεονεκτήματα (σταθερότητα, ασφάλεια κτλ) είναι δεύτερες και τρίτες συνέπειες αυτής της βασικής και θεσμοθετημένης ελευθερίας. Επίσης, νομίζω έγινε εμφανές μέσω των παραδειγμάτων από την πραγματικότητα, πώς κάποιοι βασικοί θεσμοί, το πλαίσιο δηλαδή μέσα στο οποίο κινείσαι και λειτουργείς, νουθετούν και φέρνουν στην επιφάνεια εντελώς διαφορετικές συμπεριφορές και νοοτροπίες. Από τη μία οι νόμοι της δημόσιας κτήσης, της ελευθερίας πρόσβασης και χρήσης και οι προκύπτουσες νοοτροπίες της συλλογικότητας, της συνεργασίας, της ευγενούς άμιλλας, της κοινότητας και του κανόνα του χρήστη και από την άλλη οι νόμοι της ιδιοκτησίας και των περιοριστικών δικαιωμάτων χρήσης και οι παραγόμενες συμπεριφορές της φανατικής προάσπισης της ιδιοκτησίας, της εσωστρέφειας και της εκμετάλλευσης και εξάρτησης του χρήστη.

Η ελευθερία όμως φέρνει μαζί της και ευθύνες. Ελευθερία και υπευθυνότητα είναι δύο λέξεις που πάνε μαζί πάντοτε, μπορείς να πεις ότι είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Και για τους χρήστες του ελεύθερου λογισμικού και του Linux, μια βαριά ευθύνη είναι να μεταδώσουν αυτή τη γνώση και την εμπειρία της ελευθερίας στους υπόλοιπους, που δεν είχαν την τύχη μέχρι στιγμής να έρθουν σε άμεση επαφή με τα θαύματα της συλλογικής ανθρώπινης δημιουργικότητας που φέρουν ονόματα όπως Ubuntu Linux, Mozilla Firefox[2], Open Office και το ελεύθερο λογισμικό γενικότερα. Να γνωρίζεις την ελευθερία και να μην μεταδίδεις αυτή τη γνώση είναι εγωιστικό και έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την ίδια τη φύση της ελευθερίας. Άλλωστε χωρίς τις αξίες της κοινότητας και της αλληλεγγύης ποτέ το ελεύθερο λογισμικό δεν θα είχε φτάσει εκεί που έχει φτάσει σήμερα. Όμως έχει πολύ δρόμο ακόμη να καλύψει μέχρι να κατακτήσει τον κόσμο και να καταστήσει τις αξίες που αντιπροσωπεύει κυρίαρχες και τεράστιες μάχες να δώσει με σύγχρονα τέρατα εγωισμού και εκμετάλλευσης όπως η Microsoft, η Apple, η Adobe κοκ. Αυτές οι μάχες όμως δεν θα δοθούν από μόνες τους. Θα δοθούν από την προσωπική μας δράση και θα είναι πραγματικά αποτελεσματικές όταν θα είναι συντονισμένες και συλλογικές. Η ελευθερία εκφράζεται, υπάρχει και βιώνεται διαμέσου της δράσης. Η ελευθερία είναι πράξη.

Σημειώσεις:

1. Εδώ ο σωστός όρος είναι GNU/Linux αλλά για λόγους διευκόλυνσης του αναγνώστη θα λέω σκέτο Linux από εδώ και στο εξής.
2. Πλέον No1 διαδικτυακός περιηγητής στην Ελλάδα σε αριθμό χρηστών.

28/5/2010 - Διαδήλωση έξω από την Ισραηλινή πρεσβεία

2010-05-29T21:18:00.000+03:00